El Pájaro in Dundee

Gisteren ging Dundee voor de tweede maal in zeven jaar in administration geplaatst, het Britse equivalent van surseance van betaling. Donkere tijden voor de club, die vorig jaar gokte op promotie. Dat lukte niet en nu is het een financiële puinhoop daar. Zo erg als zeven jaar eerder was het niet. Toen waren de schulden een veelvoud van de anderhalf miljoen die er nu staat. Oorzaak waren de aankopen van diverse grote spelers, zoals Ravanellien Ketsbaia. De grootste van allemaal was echter Claudio Cannigia, die precies tien jaar geleden voor Dundee tekende. Wat was dat een stunt. El Párajo oftwel “Het Vogeltje” naar The Dees. Het zou een kort, maar gelukkig huwelijk worden.

Tien jaar geleden kwam ik thuis van school. Ik gooide meteen de tv aan om pagina 601 op te zetten, terwijl ik wat drinken uit de koelkast ging halen. Bij terugkeer dacht ik even dat de tv kapot was, want er stond een zeer onwaarschijnlijk bericht op. Meteen ging ik de teletekst van de VRT opzoeken, die ik meer vertrouwde. Pagina 500 was snel gevonden en ook daar stond het. Ik kreeg een trillende onderlip, want het medium waar ik het meeste vertrouwen in had begon voortaan ook onzin te verkondigen. Of zou het misschien toch waar zijn? De computer werd aangezet, maar destijds ging dat internetten nog met telefoontikken. Minutenlang duurde het voor ik verbinding had, maar uiteindelijk was het zover. Mijn startpagina, de voetbalsectie van de BBC, kwam langzaam tevoorschijn. Het nieuws bleek dus toch waar te zijn, want ook hier stond het: “Claudio Caniggia signs up at Dundee.”

Dundee FC, een relatief kleine club uit Schotland, had een grote naam uit het mondiale voetbal aangetrokken. Totaal onbegrijpelijk, maar pas als je wat verder kijkt zie je wat meer overeenkomsten tussen Dundee FC en Caniggia. Beide hadden namelijk hun glorietijd achter zich liggen, maar wilden zich weer oprichten. Bij Dundee was die glorietijd al wel wat langer geleden dan bij Caniggia. The Dees werden namelijk voor de eerste en enige keer kampioen van Schotland, toen Claudio nog niet geboren was. Over de jaren 1962 en 1963 hebben de oudere fans van Dundee het nog graag. In het eerste jaar werd de club kampioen, terwijl in het jaar erop de halve finale in de Europa Cup I werd gehaald. Sporting Lissabon en Anderlecht verloren van de mannen uit het oosten van Schotland, maar helaas was het AC Milan dat de weg naar de finale versperde.

Caniggia zijn hoogtijdagen waren eind jaren tachtig en (vooral) begin jaren negentig. De blonde aanvaller stond samen met Maradona symbool voor het Argentijnse voetbal. Op de WK’s van 1994 en 1998 mocht hij het prachtige wit-lichtblauwe shirt aantrekken. In 1990 maakte hij ook zijn belangrijkste goal. Door het zwakke begin van wereldkampioen Argentinië moesten ze het in de 1/16e finale opnemen tegen aartsrivaal: de huilebalken uit Brazilië. Caniggia maakte de enige goal en werd meteen een volksheld. In 1994 maakte Caniggia nog twee doelpunten, maar die waren niet voldoende om ver te komen in het toernooi. Vier jaar later mocht Caniggia niet mee. Niet doordat hij slecht voetbalde, maar doordat coach Passarella niet wilde dat er spelers met lange haren meededen. Claudio weigerde ze af te knippen en bleef thuis. In 2002 was hij er, al 35 jaar, wel weer bij. Spelen deed de oude vos niet, maar toch slaagde hij erin een rode kaart te krijgen door de scheidsrechter vanaf de bank de huid vol te schelden. Een typisch einde.

Op clubniveau kwam Caniggia voor zijn periode bij Dundee uit voor diverse topclubs. El Pájaro begon zijn carrière bij River Plate. Via Hellas Verona en een zeer succesvolle periode bij Atalanta kwam hij terecht bij AS Roma. Claudio kon echter niet van de lijntjes coke afblijven en werd in 1993 – op het hoogtepunt van zijn carrière – voor meer dan een jaar geschorst. Bij Boca blies hij zijn carrière weer nieuw leven in door geweldig te voetballen. Samen met Maradona draaiden ze ieder tegenstander dol. In deze periode is ook de befaamde kus van Maradona geweest die Caniggia vol op de mond kuste. Caniggia wilde het toch nog een keer proberen in Europa en ging terug naar Atalanta in 1999. Blessures en vormverlies zorgden ervoor dat het helemaal niets werd in Bergamo en na de zomer van 2000 zat Caniggia zonder club, totdat zijn vriend Ivano Bonetti (manager van Dundee FC) aanklopte bij hem. Caniggia hapte meteen toe, tot ieders verbazing.

Toch waren er ook veel twijfels. Kon Caniggia het nog wel? Was hij, met zijn 33 jaar, niet te oud? Zou hij alleen maar zijn zakken komen vullen? Vragen die de Schotse media zich stelde, maar bij de fans van Dundee was er alleen maar euforie. Dankzij Bonetti waren er diverse spelers van naam meegekomen en het kon allemaal niet op in Oost-Schotland. Dundee stond op het punt om de heerschappij over de stad weer van Dundee United over te nemen en daarmee de oude verhoudingen recht te zetten. De aankoop van Caniggia moest voor het laatste zetje zorgen. Er werd zelfs al over Europees voetbal gesproken, want een aanval met Caniggia en Ketsbaia was op papier geweldig.

Aberdeen uit. Een wedstrijd die niemand in Schotland vrolijk maakt. Zelfs beide de Old Firm heeft het vaak erg lastig op Pittodrie. Voor de beide clubs uit Dundee was het ook geen pretje. Zelfs vervelender dan voor de overige clubs, want in Aberdeen haten ze alles wat uit Dundee komt. Dundee United is degene die ze het meeste verachten daar in de oliestad (doordat het in de jaren tachtig de grote rivaal was), maar ook Dundee FC zal nooit de populariteitsprijs winnen in Aberdeen. Voor Caniggia was het die 14e oktober ook meteen zijn eerste kennismaking met Schotse voetbal. El Pájaro was pas een paar dagen bij Dundee, dus hem opstellen leek Bonetti onverstandig. Toch wilde hij hem wel meenemen om te laten zien wat het voetballen in de SPL zou inhouden. Caniggia was onderweg vooral onder de indruk van de harde wind in Schotland.

Tijdens de warming-up viel het veel spelers op dat er nog nooit zoveel fans van Dundee FC waren meegereisd naar Pittodrie dan deze dag. Maar liefst 3000 mensen hadden de trip naar het noorden ondernomen en dat allemaal om Caniggia te zien. Dundee startte erg goed en kwam zelfs op een 0-1 voorsprong. Het liep zelfs zo lekker dat hij Caniggia in durfde te brengen vlak voor de rust. Een domme overtreding in het begin van de tweede helft zorgde er echter voor de Dundee met tien man kwam te spelen en Aberdeen ging druk zetten. Keeper Rob Douglas van Dundee moest vaak optreden. Caniggia bleef echter een gevaar en werd onderuit geschopt. Gevolg was rood voor Aberdeen en tien tegen tien. Even later kreeg Caniggia zijn eerste grote kans en hij rondde die uitstekend af. Claudio had laten zien dat hij het nog steeds had en de media waren lyrisch naderhand.

Zo’n 7500 mensen kwamen opdagen voor de volgende wedstrijd van Dundee, thuis tegen Motherwell. Veel meer dan normaal en allemaal kwamen ze voor een man: Claudio Caniggia. Alles werd uit de kast gehaald door de fans van Dundee: Argentijnse vlaggen, voetbalshirts van Argentinië met Caniggia achterop en fans die een pruik van blond stro hadden opgezet met een haarbandje erin om op Caniggia te lijken. De focus van Schotland lag die dag niet op een van de grootmachten uit Glasgow, maar op Dundee. De teleurstelling was dan ook groot toen Motherwell al na vijf minuten met 0-2 voorstond. Daarna begon echter de Caniggiashow met als hoogtepunt een wereldgoal. Van buiten de zestien lobt hij de bal perfect over de keeper van Motherwell heen. Zelfs de grootste criticasters van de aankoop zijn nu om: de club had een wereldster in huis. Hier de beelden van die eerste twee potten.

Caniggia begint zich langzaamaan steeds meer thuis te voelen bij Dundee en prijst de gemoedelijkheid van de Schotten, maar dan is het derbyday in Dundee. Amper een maand in Schotland, mag Caniggia al meedoen in een van de grootste derby’s in Schotland: Dundee United v Dundee FC. De situatie in Dundee is sowieso bizar, want beide stadions liggen in dezelfde straat minder dan 200 meter van elkaar vandaan. Nergens in de UK liggen de stadions van twee profclubs zo dicht bij elkaar. Caniggia begreep het belang van deze wedstrijd en ging dan ook helemaal los op het veld. Zijn directe tegenstanders (hij zou er drie krijgen die wedstrijd) draaide hij helemaal tureluurs. Achteraf gezien is dit misschien wel zijn beste wedstrijd geweest bij Dundee, want wat was hij in vorm. Zelf scoorde hij de 0-1 en gaf de assist voor de 0-2, wat tevens de eindstand zou zijn. Na afloop werd er nog net geen standbeeld voor hem opgericht, maar het scheelde niet veel.

De week erop scoorde Caniggia weer twee goals, ditmaal was St. Mirren de tegenstander. In deze wedstrijd kreeg hij ook voor de eerste maal een publiekswissel. Er werd na afloop al hardop gesproken over Europees voetbal, want Dundee was op dat moment de sensatie van de SPL met Claudio als stralend middelpunt. Helaas raakte hij geblesseerd en zakte Dundee wat weg. Toch was hij op tijd terug voor de return van de Dundee derby op Dens Park. Het werd een heroïsch gevecht, met opnieuw een briljante Caniggia die scoorde en een assist gaf. Het was niet genoeg, want Dundee United won met 2-3. The Dees konden echter wel pochen met het feit dat zij de beste speler van de stad Dundee hadden. Dat bleek wel in maart, toen Dundee af moest reizen naar Ibrox. Tegen de Rangers werd het opnieuw een show van Caniggia met een geniaal doelpunt en een prachtige assist. De Rangers bleven verbijsterd achter, want Caniggia sneed als een warm mes door de boter genaamd de Rangers verdediging. Door deze 0-2 was Celtic eigenlijk zo goed als zeker kampioen.

Het was het moment voor de clubleiding om niet langer te wachten en zijn contract te verlengen. Er werd hem een contract aangeboden voor nog eens twee jaar en tot ieders verbazing tekende Cannigia. Hij bleek het zo naar zijn zin te hebben op Dundee, dat hij graag zijn carrière afsloot bij The Dees. Dankzij Caniggia werd de “cut” gehaald (eerste zes van de SPL) en mocht Dundee uitkomen in de kampioenscompetitie. Helaas raakte Caniggia vlak daarvoor geblesseerd in een wedstrijd tegen Celtic, waardoor hij niet kon spelen in die laatste wedstrijden. Achteraf zou blijken dat het doelpunt tegen de Rangers zijn laatste zou zijn voor Dundee.

In de zomer werd namelijk bekend dat de club veel schulden had en dat er spelers moesten worden verkocht. Ook Claudio moest weg en er werd met hem geleurd langs allerlei clubs. Caniggia voelde zich verraden, want die wilde bij Dundee blijven. De contractverlening bleek echter een val te zijn geweest en een manier van de eigenaar van Dundee om een hogere transfersom te bedingen. Met pijn in het hart moest Caniggia vertrekken. Rangers betaalde 1,5 miljoen pond voor hem en daar bleek hij nog twee goede jaren te hebben. Toch zou Dundee voor altijd zijn club in Schotland blijven en de fans zullen hem nooit vergeten, want in dat ene – niet eens hele – jaar zette hij Dundee in vuur en vlam. In 2009 werd hij als eerste niet-Schot opgenomen in de Hall of Fame van de club.

Een Reactie op “El Pájaro in Dundee

  1. Hoe komt het dat ik dit bericht nu pas lees door de link in het verslag van Dundee-Kilmarnock?

    Caniggia is een beetje een voetbalcultfiguur voor me. Ik heb zelf lang haar en draag eyeliner, hetgeen een beetje een schril contrast is met de doorsnee voetbalfan die kortgeknipt rondloopt. Voetbal en gothic lijkt een zeldzame combinatie dus ik heb al wel vaker commentaar over mee heen gekregen in een stadion (waar ik overigens eens goed om lach, ik neem er absoluut geen aanstoot aan). Een speler die zijn lang haar belangrijker vindt dan een wedstrijd met de nationale ploeg is meteen een cultfiguur voor deze langharige voetbalfan. (nu enkel nog wachten op de eerste speler met make-up, Rüstü had wel iets onder de ogen maar dat telt niet want het was niet om esthetische redenen)

    Het was trouwens niet enkel vanwege het feit dat Caniggia ook het lange haar hoog in het vaandel draagt. Hij is ook gewoon een heel leuke speler om naar te kijken, zijn spelstijl bevalt me erg. Ik begon als tiener het mondiale voetbal te volgen in de jaren 90 dus Caniggia in het Argentijnse shirt behoort tot mijn prilste voetbalmemories. Ik word een beetje nostalgisch als ik er aan terugdenk. Ik gebruik liever niet woorden als “held” voor een voetballer, daarvoor is voetbal toch iets te triviaal, maar een cultfiguur is hij zeker en ik beschouw hem in het rijtje van voetballers waar ik een grote sympathie voor heb.

    Ik moet dat Dundee ook maar eens bezoeken want nu ik dit lees stijgt mijn sympathie voor Dundee FC toch. Voor Dundee United had ik al een zekere sympathie vanwege hun bijnaam “The Arabs”. Ook cultureel lijkt Dundee me een verantwoorde stad, er zit daar veel muzikaal talent (oa Snow Patrol zijn daar gevormd). Puur economisch zou een groundsharing verantwoord zijn maar nu beide stadions er nog gewoon staan is het kwestie er gewoon van te genieten zonder veel bij na te denken. Ik heb wel vaker meerdere clubs’ accomodatie in 1 straat gezien, maar doorgaans spreken we dan over amateurclubs wiens ground erg klein is. Twee stadions van behoorlijke grootte in 1 straat, dat is zeker een zeldzaamheid.

    Wel 1 bemerking: het aantal fans doet er wat mij betreft niet toe. Travelling is wat mij betreft geen vereiste om een goede fan te zijn. Niet iedereen heeft voetbal als absolute prioriteit, zelf zou ik bv mijn geld eerder sparen voor andere doeleinden dan voor een verre uitwedstrijd. Ik wil Kilmarnock dan ook zeker niet minachten voor de kleine aanhang daar ; bovendien gaat het als groundhopper toch vooral om de stadions an sich. Ik kan zowel van een leeg stadion zonder wedstrijd als van een volgepakt stadion genieten zolang het stadion an sich mooi is. Hoeveel mensen er zijn vind ik niet zo belangrijk, het draait hem toch echt om het stadion bij mij. Zolang het stadion de moeite is, is de trip geslaagd, ongeacht hoeveel mensen er staan. Bovendien is het soms vrij bedrieglijk. Hier in Spanje bv wordt vaak gezegd dat er geen traditie is om naar uitwedstrijden te reizen ; dat klopt maar er zijn uitzonderingen, vooral de Baskische teams en de beide clubs uit Sevilla hebben altijd veel volk mee (gisteren waren er 6500 Bilbao fans in Manchester trouwens). Ik durf me niet over Schotland uitspreken maar bv in Ierland is er doorgaans geen scheiding van thuisfans en uitfans en zit iedereen los door elkaar, waardoor het exacte aantal uitfans moeilijk schatten is. Ik kan me voorstellen dat in Schotland bij niet-Old Firm wedstrijden het ook best mogelijk is om als fan van bv Kilmarnock tussen de thuis-fans te belanden op verplaatsing als die tribune je meer bevalt of je je toevallig vergist. Maar het belangrijkste is sowieso het stadion, een behoorlijke opkomst is mooi maar wat mij betreft is zelfs een leeg stadion de moeite als het stadion zelf mooi is.

    Op de foto’s afgaand ben ik geneigd te gissen dat Dundee FC een leuker stadion dan de stadsgenoot heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s