Graham Turner: L’Éminence Grise

Na John Beck in de vorige aflevering, ditmaal aandacht voor een manager uit League Two. Opnieuw heb ik gekozen voor een wat oudere manager. Graham Turner (62) is ditmaal de gelukkige. Na maar liefst vijftien de scepter te hebben gezwaaid over Hereford United – niet alleen als manager, maar op een bepaald moment ook als voorzitter – was het tijd om iets nieuws te gaan doen. Vandaar dat Turner komend seizoen gaat proberen om met The Shrews te promoveren naar League One. Shrewsbury Town was de eerste club van Turner, dus de cirkel is rond om met Louis van Gaal te spreken.

Graham Turner werd in 1947 geboren in het onoogelijke plaatsje Ellesmere Port, bekend om haar grote Vauxhall fabriek. Het stadje ligt vlakbij Liverpool, maar Turner begon zijn carrière bij het Wrexham uit Wales. Daar groeide hij uit tot een Engelse jeugdinternational. Turner was een goede verdedigende middenvelder. In 1968 maakte Turner de verrassende overstap naar Chester City, de grote rivaal van Wrexham. Na 218 wedstrijden voor Chester, was Turner toe aan zijn volgende stap en ging naar Shrewsbury. Daar bleef hij tot aan het einde van zijn carrière. Turner – die in Shrewsbury werd omgeturnd tot centrale verdediger – zou van 1973 t/m 1983 in totaal 355 wedstrijd voor The Shrews spelen en veroverde daarmee een plekje in de lijst van allergrootsten van de club.

Overigens had Turner in zijn laatste vier jaar als voetballer een dubbelrol, want in 1978 werd hij player-manager van de club. Turner was in het veld al de grote leider, dus voor de spelers was de omschakeling niet zo moeilijk. Shrewsbury was in 1950 gekozen in de Football League en had tot aan 1978 alleen in de derde en vierde divisie gespeeld. Op zich niet vreemd, want qua achterland is dat hun natuurlijke niveau. Onder Turner veranderde echter alles. Hij bleek een geweldige manager te zijn en de club werd meteen in zijn eerste jaar kampioen. Dat niet alleen, hij leidde The Shrews ook voor het eerst in de geschiedenis naar de kwartfinale van de FA Cup. Daarin was Wolverhampton Wanderers pas na een replay te sterk. Een nieuwe kroonprins was geboren, want als je Shrewsbury naar de Second Division kon brengen, moest je wel een geweldenaar zijn.

Graham Turner als speler van The Shrews

Het jaar erop stond Shrewsbury als nummer één genoteerd om meteen weer af te dalen. Niet gek, als je ziet dat ook Chelsea, Sunderland, Birmingham City en West Ham United (dat de FA Cup zou winnen dat jaar) op het tweede niveau speelden dat jaar. Turner volbracht echter een mirakel en Shrewsbury was al in de lente veilig. Uiteindelijk zou de club 13de worden. De twee jaar erop handhaafde de club zich opnieuw en werden ze 14de en 18de, met als aantekening dat ze in dat laatste jaar opnieuw de kwartfinale haalde in de FA Cup. Turner begon het team steeds meer te vormen en in 1983 werden ze ineens 9de. Het befaamde rechterrijtje was gehaald. Nadat ze in 1984 zelfs 8ste werden, wist Turner dat hij Shrewsbury zo ver had gebracht als hij kon.

Graham Turner was ondertussen bekend in heel het land en hij had de clubs voor het uitkiezen. Uiteindelijk besloot hij om naar Aston Villa te gaan in 1984. Een foute keuze. Villa had in 1982 de Europa Cup I gewonnen en was een club in verval. De nieuwe managers hadden de onmogelijke taak om kampioen te worden, maar de club had het geld en de spelers daar gewoon niet voor. Het lukte Turner dan ook niet om de club weer op de rails te krijgen en in het najaar van 1986 kreeg hij de zak. Van zijn imago als kroonprins van het managersgilde was niet veel over, hoewel zijn opvolger zelfs degradeerde met Villa. Achteraf gezien had Turner het dus toch nog niet eens zo slecht gedaan.

Deze succesvolle erfenis kon Turner niet aan

Gelukkig had Turner nog wel een beetje een naam en na een maand werkloos te zijn geweest, kon hij aan de slag bij Wolverhampton Wanderers. Die club was totaal gedesintegreerd. Turner was er de zevende manager in vier jaar tijd. Financieel was het een ramp en sportief nog erger. In 1984 speelde de club nog op het hoogste niveau, maar naar drie degradaties op rij was de drievoudig landskampioen in de kelderdivisie beland. Daar ging het ook voor geen meter en de club stond ergens onderin op het moment dat Turner het overnam. In tegenstelling tot bij Villa kon het nu alleen maar beter gaan en dat ging hem een stuk beter af.

Bij The Wolves ging het meteen geweldig. Het lukte Turner nog om op één puntje te komen van een promotieplaats. De play-offs winnen lukte niet, maar het jaar erop werd de club wel kampioen. Wennen aan de Third Division was niet nodig, want opnieuw werden The Wolves kampioen. Alles wat Graham Turner aanraakte leek weer in goud te veranderen. Zowel de club als Turner waren terug. Met Wolverhampton wilde hij richting de Premier League, maar daar stokte het. Nooit kwamen ze in degradatiegevaar, maar ook promotie bleef buiten bereik. Na vijf jaar proberen, besloot Turner dat het tijd was om het stokje over te geven. Hij was al zestien jaar manager en had behoefte aan een sabatical. Wolves zou uiteindelijk pas in 2003 promoveren naar de Premier League.

Twee promoties op rij. In Wolverhampton is Turner een echte held

Na een jaartje rust, besloot Turner weer ergens manager te worden. Hereford was zijn volgende standplaats. De club speelde al sinds 1978 in de laagste divisie en wilde graag stapje hoger en laat Turner daar nu net expert in zijn. Het lukte bijna meteen. Hereford United werd zesde en mocht meedoen aan de play-offs. In de halve finale was Darlington echter te sterk. Dan het volgende seizoen maar, dacht Turner. Er bleek echter een probleem te zijn, want de voorzitter had iets te veel geld uitgegeven. Er was niets meer over en alle goede spelers vertrokken. Turner besloot toch te blijven en er het beste van te maken. Bijna lukte het Hereford om zich te handhaven, maar op de laatste speeldag vlogen The Bulls er toch uit.

Na de degradatie bood Turner zijn ontslag aan, maar dat werd geweigerd. Ook goed, dacht Turner en hij probeerde de club met minimale middelen weer terug te brengen naar de League. Uiteindelijk werd Hereford zesde. Redelijk, maar een donkere wolk hing boven Edgar Street. Hereford was namelijk zo goed als failliet. Turner besloot daarop om samen met een zakenpartner de club over te nemen. Hijzelf werd daarmee zowel voorzitter als manager. Het werden jaren van overleven voor The Bulls, waarbij jaar in jaar uit de beste spelers moesten worden verkocht om het hoofd boven water te houden. Pas in 2004 kwam er financieel wat meer lucht en meteen werden ze tweede. Het lukte de club niet om via de play-offs te promoveren. Het jaar erop exact hetzelfde scenario. In 2006 werden ze voor de derde keer op rij tweede in de Conference en ditmaal lukte het ze wel om de finale te winnen. Hereford was weer terug in de League na jaren vagevuur.

Gekkenhuis in Hereford, nadat de club terugkeerde in de League

Na eerst een jaartje overleven (waarin Hereford netjes 16de werd), gebeurde het jaar erop het onwerkelijke. Precies 13 jaar naar zijn aanstelling, slaagde Graham Turner erin om met Hereford te promoveren naar League One. Er was amper geld en de promotie werd vooral behaald door heel goed gebruik te maken van de huurmarkt. Het was dan ook wel duidelijk dat het maar een jaar zou duren, maar het blijft een klein wonder dat Hereford promoveerde. Turner werd terecht uitgeroepen tot coach van het jaar in League Two. Het jaar erop werden The Bulls werden inderdaad laatste en Turner besloot dat het genoeg was geweest. Hij ging zich helemaal richten op zijn taak als voorzitter. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon, op het moment dat Hereford een paar maanden geleden toch wel erg laag stond en degradatie naar de Conference een reëel gevaar begon te worden. Turner nam in maart de boel over en loodste de club naar een veilige zestiende plek.

Na afloop van het seizoen maakte Turner bekend de club te verlaten. Niet alleen als manager, maar ook als voorzitter. Zijn aandelen verkocht hij, want hij vond dat er een nieuw gezicht nodig was. Turner blijft een legende bij Hereford, want in de veertien jaar dat hij aan het roer stond legde hij slechts voor drie spelers een transfersom neer. In totaal gaf hij maar iets meer dan 50.000 pond uit, een schijntje vergeleken met andere clubs. Hereford is daardoor een van de weinige club die al jaren winst maakt. Wat dat betreft mogen heel veel clubs een voorbeeld nemen aan The Bulls. Nadat Turner zijn aandelen had verkocht, kreeg hij meteen een aanbieding van zijn oude club Shrewsbury Town. Wat doe je als je 62 jaar bent, maar nog steeds gek van het spelletje? Dan neem je dat aanbod natuurlijk aan.

Wat deed Shrewsbury Town eigenlijk na het vertrek van Turner in 1984? Het lukte ze nog vijf jaar om in de Second Division te blijven, hoewel het vaak vechten was tegen degradatie. Sindsdien is de club nooit meer teruggekeerd op dat niveau. In 1992 kelderde de club zelfs richting de laagste profdivisie van Engeland. In 1994 werd de club daar kampioen, maar na drie jaar was er weer degradatie. In 2003 degradeerde de club zelfs onverwachts naar de Conference. Via de play-offs promoveerde de club het jaar erop weer terug naar de Football League. Daar spelen ze nu al vijf jaar, tot ongenoegen van het bestuur. Met de bouw van New Meadow in 2007 werd er verwacht dat ze snel de stap naar League One zouden maken. Dat lukte keer op keer niet en ze hopen dat Graham Turner daar dit jaar wel in gaat slagen. Het zou mooi zijn als hij na 32 jaar opnieuw hetzelfde kunstje flikt en The Shrews naar het derde niveau brengt. Dan is de cirkel pas echt rond.

Zal het hem opnieuw lukken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s