League Cup 50th

Komende woensdag is de loting voor de eerste ronde van de League Cup oftewel de Carling Cup, zoals de commerciële naam tegenwoordig luidt. Precies vijftig jaar begon de eerste editie van deze beker. Alan Hardaker, destijds secretaris van de FA, vond dat de clubs wel wat extra geld konden gebruiken. De meeste clubs hadden ondertussen stadionlampen, zodat deze beker perfect doordeweeks kon worden gespeeld. Na een aarzelende start, groeide de beker uit tot een succes. De laatste jaren is hij weer wat gedevalueerd, maar het blijft een prijs. En zoals bij alle prijzen, zijn er ook hier mooie verhalen over te vertellen.

Zoals al eerder geschreven was het Alan Hardaker die de beker in het leven riep om wat extra inkomsten voor de clubs te genereren. In de eerste editie besloten enkele grote clubs (Arsenal, Sheffield Wednesday, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, Wolverhampton Wanderers) niet mee te doen. Ze wilden eerst kijken of het toernooi wel een succes zou worden. Dat was een tegenvaller voor Hardaker, maar met clubs als Manchester United, Aston Villa, Everton en Liverpool deden er nog genoeg grote namen mee. Dat ze het toernooi niet allemaal even serieus namen, deerde Hardaker niet. Het begin kon gemaakt worden.

In de eerste editie waren er – doordat veel clubs met B-garnituur speelde – veel verrassingen. Man United vloog er uit tegen Bradford City, Liverpool op Anfield tegen Southampton, West Ham tegen godbetert Darlington en Everton vond zijn Waterloo in Shrewsbury. Een club die ze jaren later nog een keer een hak zou zetten, maar dan in de FA Cup. Datzelfde Shrewsbury haalde als derde divisionist zelfs de halve finale, maar vloog er daar uit tegen het een divisie hoger spelende Rotherham. De andere halve finale ging wel tussen twee grote namen. Landskampioen Burnley mocht het opnemen tegen Aston Villa. The Villans hadden drie wedstrijden nodig, maar stonden dan eindelijk in de finale.

In de eerste zes edities werd de finale over twee wedstrijden gespeeld. Eerst moest Villa naar Rotherham toe en leed daar een verrassende 2-0 nederlaag. Op Villa Park werd dat even rechtgezet. Aston Villa won met 3-0 tot opluchting van Hardaker. Die was ontzettend blij dat er een grote club won. Daardoor hoopte hij dat het toernooi serieus zou worden genomen. De finale van het jaar erop zou daar niet aan bijdragen, want winnaar Norwich City (II) en Rochdale (IV) speelden niet op het hoogste niveau. Dat jaar deden ook zowat alle grote clubs niet mee. Rochdale had in Blackburn haar moeilijkste tegenstander en Norwich Sunderland op weg naar de finale en dat zegt eigenlijk genoeg. Rochdale blijft tot op de dag van vandaag de enige club van het vierde niveau die ooit de finale haalde.

Alan Hardaker (helemaal rechts) in het Eastville Stadium van Bristol Rovers

Het jaar erop kreeg Hardaker meer dan hij had durven hopen. Weer waren er veel grote clubs die niet meededen, maar de finale maakte alles goed. Opnieuw stond Aston Villa in de finale en de tegenstander was stadsgenoot Birmingham City. Betere reclame kon hij zich niet wensen. Een echte derby in de finale, dat betekende redelijk volle stadions. De eerste wedstrijd op St. Andrews wonnen The Blues met 3-1. Die hadden dus goede papieren voor de return op Villa Park. Daar bleef het 0-0 en tot op de dag van vandaag is de League Cup de enige hoofdprijs die Birmingham City heeft gewonnen. De gewonnen finale is ook het enige dat ze de Villa-fans voor de voeten kunnen werpen in een voetbaldiscussie over beide clubs.

De jaren erop volgden er wat veranderingen. Vanaf 1967 werd de finale over één wedstrijd gespeeld op Wembley. Daarnaast kreeg de winnaar van de League Cup vanaf dat jaar een plekje in de UEFA Cup. Hardaker wist op dat moment dat zijn plan voor de nieuwe beker geslaagd was. Ineens gaven alle League Clubs zich op voor de beker. De League Cup werd vanaf toen gezien als een van de drie hoofdprijzen in Engeland. Het was dan wel de kleinste, maar het werd echt een prijs die meetelde. In 1967 was het nog QPR (III) dat won. Niemand omdat iedereen zwakke teams had opgesteld, maar de Londense club speelde gewoon erg goed. WBA werd met 3-2 verslagen en QPR was daarmee de eerste club die de prijs won, terwijl ze niet op het hoogste niveau speelden. Daardoor mochten ze niet Europa in. Een tegenvaller voor de Londenaren.

QPR zou niet de enige club zijn die als winnaar niet op het hoogste niveau speelde, want in 1975 (Aston Villa) en 1991 (Sheffield Wednesday) wonnen er clubs die in de Second Division speelden. De grootste verrassing was echter in 1969. Toen won er een club die zelfs niet eens in de tweede divisie speelde: Swindon Town. Nog groter was de verrassing dat ze Arsenal versloegen. The Gunners werden destijds gezien als een van dé topclubs van Engeland. Arsenal had een jaar eerder verloren van Dirty Leeds en was nu klaar om eindelijk eens een prijs te pakken. Lees Fever Pitch van Nick Hornby maar eens, dan weet je hoe erg de fans van Arsenal hunkerden naar een prijs. Het werd na verlening echter 3-1 voor Swindon. Pas in 1987 zou Arsenal haar eerste League Cup winnen.

Later hebben veel Arsenal-spelers gezegd dat de vernedering tegen Swindon juist als katalysator heeft gediend voor het schrikbewind wat ze later gingen voeren. In 1971 zou de club namelijk de legendarische double winnen, nadat een jaar eerder de Inter-Cities Fairs Cup (de UEFA Cup). Aan diezelfde Europese beker mocht Swindon overigens niet meedoen, ondanks de winst in de League Cup. Ook in 1969 was het nog zo dat je alleen mocht meedoen als je op het hoogste niveau van je land speelde. Later werd dit veranderd, maar het blijft een smetje op de bekerwinst van Swindon. Het seizoen zou overigens wel mooi eindigen voor de club, want dankzij een ijzersterke eindsprint promoveerde ze naar de Second Division.

Je ziet het er aan af dat ze alles hebben gegeven, maar de beloning was zoet. Heel zoet. Swindon won in 1969 de League Cup.

In 1970 was het Manchester City dat de League Cup won. Weinig bijzonders zou je denken, maar de club voltooide daarmee een mooie trilogie. In 1968 hadden The Citizens de landstitel gewonnen, in 1969 de FA Cup en het jaar daarop dus de League Cup. Een mooi rijtje. Over statistieken gesproken: het is tot nu toe geen enkele Engelse club gelukt om alle drie de nationale prijzen te winnen in één seizoen. Het duurde zelfs tot 1993 tot er een club was die beide bekertoernooien in hetzelfde jaar won. Arsenal was de gelukkig. Later lukte dat ook nog Liverpool in 2001 en Chelsea in 2007. Die laatste is geen verrassing, aangezien José Mourinho een van de weinige managers van de topclubs was die de League Cup erg serieus nam.

Na de winst van Swindon waren het bijna zonder uitzondering grote clubs die de beker wonnen. Mede doordat die Europese plek er aan verbonden werd. Enige uitzondering is misschien Stoke, dat in 1972 Chelsea versloeg. Eind jaren zeventig was het Nottingham Forest dat onder de geniale Brian Clough de eerste club was die hem twee jaar achter elkaar won. Liverpool deed het nog een stukje beter door de beker in zowel 1981, 1982, 1983 als 1984 te winnen. Niet vreemd dus dat Liverpool met zeven League Cups de recordhouder is. Daarnaast verloren ze ook nog eens drie finales. In de jaren dat Liverpool de League Cup won, kreeg de beker ook haar eerste commerciële naam. De Milk Cup, om het drinken van de witte motor te promoten.

Na het geweld van Dalglish, Souness, Hansen en Rush was het in 1985 en 1986 weer tijd voor de kleintjes. In 1985 waren het Norwich en Sunderland die in de finale stonden. Beide clubs zouden degraderen uit de hoogste divisie dat jaar, maar stonden mooi op Wembley. Norwich won met Dennis van Wijk in de gelederen, die daarmee de eerste Nederlander was die het kleinood won. In 1986 was het een andere kleine club die de beker won. Oxford United was net voor het eerst in haar geschiedenis gepromoveerd naar de First Division en wist zich tot ieders verbazing te handhaven. Daarnaast wonnen ze met 3-0 op Wembley van QPR. Tot op de dag van vandaag is deze League Cup finale het hoogtepunt in de geschiedenis van de club.

Terwijl zowat alle grote clubs de League Cup een keertje wonnen, waren er tot begin jaren negentig twee die het maar niet lukte. Zowel Everton als Man United waren twee maal in de finale gekomen, maar die hadden ze verloren. Voor Everton zijn het tot op de dag van vandaag de enige twee finales geweest, maar Man United heeft die jinx in de loop der jaren van zich afgegooid. In 1992 werd Forest verslagen en voor het eerst ging de League Cup naar Old Trafford. In 2006 volgde de tweede, maar niet nadat zowel in 1994 als 2003 de finale was verloren. Nog erger voor The Red Devils was de vernedering in 95/96. York City versloeg ze toen over twee wedstrijden en voorkwam daarmee dat Man United een historische Engelse treble zou pakken. Nadien waren er in 06/07 en 07/08 beschamende nederlagen tegen Southend en Coventry. Die laatste zelfs in eigen huis.

Misschien wel de grootste shock in de hele historie van de League Cup

Met de winst van de laatste twee edities lijkt de haat-liefdeverhouding tussen Man United en de League Cup definitief verleden tijd. Wat volgens sommige media ook wel eens verleden tijd kan worden, is de League Cup zelf. Veel PL-clubs stellen vaak hun tweede elftal op en de publieke belangstelling loopt terug, vooral bij de wedstrijden in de eerste rondes. Om dat tegen te gaan is er nu een noord-zuid indeling gemaakt bij de loting voor de eerste ronde. Zelf zou ik het nog wat uitgebreider willen zien. Een nog regionalere indeling en dan dat de laagst geklasseerde ploeg thuis mag spelen. Reken maar dat voor Accrington v Burnley, Notts County v Forest en Bradford v Leeds de stadions ramvol zullen zitten.

Dat veel topclubs vaak jeugdspelers mee laten doen is ook geen probleem. Het zorgt ervoor dat er meer kans is op verrassende winnaars, iets dat in de Premier League en FA Cup steeds minder voorkomt. Sinds de Millenniumwisseling hebben clubs als Leicester City, Middlesbrough, Blackburn Rovers en Tottenham Hotspur de League Cup mee naar huis mogen nemen. Clubs die normaal niet meedoen voor de prijzen. Vooral voor de eerste twee was het echt een hoofdprijs, die nog altijd wordt gekoesterd in de verder lege prijzenkast. Als het aan mij ligt blijft de League Cup dan ook nog jaren bestaan. Ik zie liever gesnoeid worden in de veel te grote Champions League (maak daar een knockout toernooi van) en een stuk minder saaie oefeninterlands. De League Cup moet in ieder geval blijven, want dat is in vijftig jaar toch uitgegroeid tot een stukje Engelse voetbaltraditie.


Hieronder nog drie filmpjes van legendarische League Cup wedstrijden:


Dennis van Wijk wint als eerste Nederlander de League Cup, maar maakt een gigantisch domme overtreding. Let op bij 2:50


Swindon Town v Arsenal is misschien wel de meest legendarische finale. Arsenal verliest met 1-3.


Freddy Eastwood scoort het enige doelpunt van de avond voor Southend United tegen Manchester United. Die laatste club had die avond Rooney en Cristiano Ronaldo in de gelederen.

Advertenties

2 Reacties op “League Cup 50th

  1. William van Holsteijn

    Kleine correctie; in ’86 was het Oxford United ipv Oxford City die de league cup won, maar dat terzijde

  2. Was het maar Oxford City, want dat was de ploeg van de stad vroeger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s