De Woensdagfoto: Old School Training

Watney Cup 1971: Graham’s Granddads Army

De Watney Cup was een toernooi dat vier jaar lang bestond. Het format was simpel: van iedere divisie mochten de twee clubs deelnemen die het meeste hadden gescoord het voorafgaande seizoen en niet waren gepromoveerd of zich hadden geplaatst voor Europees voetbal. Deze acht clubs speelden in een knock-out format tegen elkaar om zo uiteindelijk de winnaar te bepalen. Het was niet mogelijk dat twee clubs uit dezelfde divisie elkaar in de kwart- of halve finale troffen. Verder kreeg de club uit de laagste divisie altijd het thuisvoordeel in de eerste ronde. Het toernooi werd uitgezonden op tv, had enkele noviteiten en de winnaar kreeg een mooie beker. In deze tweede aflevering de Watney Cup van 1971, die werd gewonnen door het bejaardenhuis van Colchester en waarin Halifax haar meest legendarische zege ooit haalde.

The Three Degrees

Het was balen toen West Brom dit jaar weer promoveerde naar de Premier League. Ik zie graag nieuwe clubs bij MotD en The Baggies ben ik helemaal beu. Saaie club, saai stadion en nare fans, weet ik uit eigen ervaring. Het is al de vierde promotie in negen jaar. Duidelijk een geval van te klein voor het tafellaken en te groot voor het servet. Een beetje het Engelse De Graafschap. Ook dit jaar is WBA weer een van de grote favorieten voor degradatie. Daardoor vergis je er soms in dat het een joekel van een club was in het verleden. Er werden veel prijzen gepakt in de jaren van de zwart-wit tv en eind jaren 70 had de club kans om landskampioen te worden. Dit onder aanvoering van The Three Degrees, die niet alleen op sportief vlak voor een revolutie zorgden op de Engelse velden.

Every Inch a Gentlemen

Het is alweer een jaar geleden dat Sir Bobby Robson overleed. Gone, but not forgotten, zoals de Engelsen zeggen. Vandaar dat er vandaag in zijn Newcastle een wedstrijd ter ere van deze grootheid wordt gespeeld. Newcastle United en PSV gaan het opnemen tegen elkaar in het kader van de Bobby Robson Memorial. Een eerbetoon dat de man heeft verdiend. Ik herinner me de beelden nog van zijn laatste keer in de openbaarheid, een paar dagen voor zijn dood. Ik zag een iemand in een rolstoel zitten die meer dood dan levend leek. Je zag het hoopje mens lijden, maar hij behield zijn waardigheid. Hij was namelijk aanwezig bij een evenement dat speciaal ter ere van hem was georganiseerd. Op het tandvlees had hij het weten te redden tot deze dag. Vijf dagen later was hij dood.