Tom Egbers & That Final Day

In de week dat er allerlei artikelen verschijnen over “That Final Day” mag een interview met het brein hierachter niet uitblijven natuurlijk. Zonder Tom Egbers (55) hadden we namelijk nooit deze documentaire gezien. Ik was erg benieuwd hoe het allemaal in zijn werk is gegaan en reisde daarom afgelopen zondag af naar Hilversum. Wat is een betere plek om Willem II te zien degraderen, tegen Ajax nog wel, op een plek waar volgens Gerard Cox zelfs de mensen die de stekkers in de stopcontacten doen voor Ajacied zijn. Als je een gifbeker leegdrinkt, moet je het goed doen. Maar als je met iemand over Bradford City ‘claret and amber, prachtig’ kunt praten, maakt een 5-0 nederlaag niets meer uit.

After That Final Day

Het is nu tien jaar geleden dat Swansea op de laatste speeldag in League Two bleef en Exeter moest afdalen naar De Kelder en daar lang bleef. Tien jaar is, zeker in het voetbal, een heel lange tijd. Zeker als je kijkt naar deze twee clubs. Ze staan er allebei veel beter voor dan destijds. Exeter alleen al omdat idioten als Uri Geller ver weg zijn. De clubs zijn nu allebei (Exeter helemaal en Swansea gedeeltelijk) in handen van de fans, hebben allebei meerdere promoties meegemaakt en hebben een feel-good factor die in 2003 ver weg was. Tijd om eens te kijken wat er allemaal is gebeurd sinds “That Final Day”.

Swansea City Fans Nederland

Waar Exeter met Roeland een fanatieke fan kreeg dankzij “That Final Day”, heeft Swansea zelfs een heuse fanclub in Nederland: Swansea City Fans Nederland. Ondanks dat hij pas een paar maanden oud is, is de passie van Nick van Ruiven (26) en Danny de Rooij (25)  voor The Swans begonnen toen ze “That Final day” zagen. Beide waren nog tieners, maar sinds de documentaire is Swansea hun favoriete club in het buitenland. Nu Swansea in de Premier League speelt, beginnen steeds meer mensen interesse te krijgen in de club. Positief voor hun fanclub. We gingen eens praten met de twee mannen achter Swansea City Fans Nederland.

Ten years ago: That Final Day

Het is vandaag precies tien jaar geleden dat “That Final Day”, de degradatiestrijd tussen Exeter City en Swansea City, plaatsvond. Namens de NOS togen Tom Egbers (Exeter) en Kees Jongkind (Swansea) af naar Engeland en Wales om de degradatiestrijd naar de Conference vast te leggen. Swansea stond één puntje voor en moest thuis op The Vetch tegen Hull City. Exeter had ook een thuiswedstrijd, tegen Southend. The Grecians moesten winnen en hopen dat Swansea dat niet deed. Op 3 mei 2003 won Swansea met 4-2, terwijl Exeter v Southend 1-0 werd. Het zou een langdurig verblijf voor Exeter in de Conference betekenen. Weken later zond de NOS de documentaire uit en tot op de dag van vandaag blijft het een van de beste stukjes televisie die ik ooit heb gezien. Pak een lekker biertje erbij en kijk hem hier nog maar eens rustig terug. Voor beide clubs is er in de afgelopen tien jaar veel veranderd. Tijd voor DT116 om eens terug te blikken de komende dagen.

Guest Report: A Welsh Weekender

Het heeft even geduurd, maar we kregen weer een ‘guest report’ in onze mailbox. Ditmaal van Aaf, die vorig jaar ook meeging naar Pheonixclub Hitchin. Hij vinckte begin september zowel Swansea City als Cardiff City in één weekend. Wales is erg leuk en als je dan ook nog eens beide clubs kan vincken, is dat een kans die je eigenlijk niet mag laten liggen. Dat deed Aaf ook niet. Hier zijn relaas van het prachtige weekend.

The Vetch Field

Vroeger, en nu heb ik het over heel lang geleden (de jaren 90), was het niet zo makkelijk om de lagere divisies in het Engelse voetbal te volgen. Internet was er alleen voor de nerds en de “Football League Show” bestond nog niet. Slechts soms kon je een glimp opvangen van een stadion. Zo was er een computerspel dat Elm Park van Reading als achtergrond had en stond er ooit een stuk in de VI over Roker Park. Pas met “That Final Day” kon ik twee stadions echt goed bekijken. St. James’ Park van Exeter was geweldig, maar The Vetch Field van Swansea blies me echt van mijn stoel. Wát een stadion. Ik was op slag verliefd en nam me voor dat ooit te bezoeken.

88-89-78-71-50-51-45-28-27-23

Nee, dit zijn niet de winnende lottogetallen. Dit zijn de posities waarop Swansea de laatste tien seizoenen eindigde in de Engelse voetbalpiramide en volgend jaar zal er weer een lager getal staan. Er zijn 92 clubs in die piramide en de laatste twee vliegen eruit richting de Conference. Vooral in 2003 was Swansea daar dichtbij, zoals we allemaal hebben kunnen zien in “That Final Day”. Swansea lukte het om degradatie te ontlopen en sindsdien gaat het crescendo met de club. Nadat ze vanmiddag voor de derde keer in zeven jaar promoveerden, zien we The Swans volgend jaar terug in de Premier League. Helemaal mooi is dat ze daarvoor geen rijke eigenaar nodig hebben gehad. Het lijkt niet alleen een sprookje, het ís een sprookje.

The South Wales derby #7: The New Era

Sinds twee seizoenen staat de South Wales derby weer jaarlijks op het programma. Het zijn, met uitzondering van de laatste pot, vaak spectaculaire wedstrijden. Doordat beide clubs in nieuwe stadions spelen is het geweld rondom de wedstrijden helemaal verdwenen. Het is ook een van de weinige wedstrijden in de UK waarin de fans met een buscombi naar de uitwedstrijd moeten. Komende zondag staat de tweede ontmoeting tussen beide clubs op het programma. Een belangrijke, want niet alleen de eer van de club staat op het spel, maar ook zijn er belangrijke punten te verdelen in strijd om promotie naar de Premier League. Wie had dat vijftien jaar geleden gedacht. Vandaag het laatste deel over deze derby.

The South Wales derby #6: Hooligans

Ik heb weinig met hooligans. Ik snap ook niet dat er mensen zijn die met bewondering naar die figuren kijken, want het is duidelijk dat ik de gekste ben. Zij zijn een van de belangrijkste oorzaken waardoor er in de UK amper meer terraces zijn. Dus bedankt, mannetjes. Toch kan ik ze niet helemaal negeren. Vooral niet als het over de South Wales derby gaat, want in de jaren 80 en 90 hebben de firms van beide clubs een grote stempel gedrukt op de ontmoetingen tussen beide clubs. De gevolgen daarvan zijn vandaag de dag nog altijd te merken tijdens wedstrijden tussen beide clubs. Het is de reden waarom je tijdens derby’s fans van Swansea met zwembandjes lopen en waardoor er een paar jaar geen uitfans welkom waren bij de wedstrijden tussen beide clubs.

The South Wales derby #5: The Early Years

De eerste jaren was er totaal geen rivaliteit tussen beide clubs. Men vond het juist leuk als een Welshe club het goed deed tegen de Engelsen. Daar kwam pas na WO II verandering in. Vanaf toen begin de aversie tussen beide clubs zich goed te ontwikkelen. In de competitie en de Welsh Cup bestreden beide clubs elkaar met passie. Gek genoeg viel het na 1965 weer een beetje stil. Vijftien jaren zonder competitiederby zorgde ervoor dat ze bij Cardiff City een andere rivaal kregen. Maar als de clubs elkaar dan een keer tegenkwamen in de Welsh Cup, was het meteen bal.