Tim Buzaglo: de Maradona van Gibraltar

Ieder land heeft een Maradona, bewees Wiep Idzenga ooit. Hij ging naar de meest obscure landen om die te zoeken. Ook Gibraltar heeft één grote vedette: Tim Buzaglo. Hij teert eigenlijk op één geweldige pot, maar wel een wedstrijd die ik mij nog goed kan heugen. Ik was, en ben, helemaal gek op de FA Cup. Vooral bekerstunts spreken mij enorm aan. De teams die begin jaren negentig een stunt uithaalden, herinner ik me nog allemaal. Zo speelde Woking op 5 januari 1991 tegen West Brom, dat vier divisies hoger speelde. Op The Hawthorns nog wel. Woking won met 2-4 en Tim Buzaglo maakte er drie. Het wordt nog vaak gememoreerd als de derde ronde van de FA Cup er weer aankomt. Buzaglo zette dankzij die hattrick Gibraltar even op de voetbalkaart.

William & Wimbledon

Cup Final Day. 14 mei 1988. In Nederland kijken veel mensen naar de BBC, want het is een van de weinige wedstrijden die live wordt uitgezonden. Liverpool is dé grootmacht van Engeland. Vier keer wonnen ze Europa Cup I in de twaalf voorafgaande jaar. Liverpool is op het moment van de Cup Final weer kampioen geworden, de zevende titel in tien jaar. Tegenstander Wimbledon heeft nog niets gewonnen. Pas sinds 1977 spelen ze profvoetbal. In 1986 komen ze, na vijf promoties en twee degradaties, op het hoogste niveau terecht. Het is met recht een lelijk eendje. Het stadionnetje aan Plough Lane valt bijna uit elkaar van ellende en het voetbal is niet om aan te zien. De bal wordt blind naar voren getrapt en dat is het hele strijdplan. Wimbledon heeft veel spelers die intimideren, schoppen en in ballen knijpen. “The Crazy Gang”, worden ze genoemd. Niemand is voor Wimbledon deze finale, alleen notoire Liverpoolhaters. Die zijn dus eigenlijk tegen Liverpool en niet voor Wimbledon. Alleen William van Holsteijn uit Wateringen is echt fan van de club. Met hem praten we over zijn passie voor de club en gaan we terug naar die ene meidag in 1988 toen Wimbledon de FA Cup won.

The Road to Wembley: Manchester City v Wigan Athletic

In mei is het altijd topdrukte op Wembley. We hebben de finale van de Conference al gehad en nu staat de tweede belangrijke wedstrijd hier op het programma: The FA Cup Final. In mijn vorige “The Road to Wembley” schreef ik dat ik hoopte dat het Chelsea v Millwall of Manchester City v Wigan Athletic zou worden vanwege het derby-element. Ik heb mijn zin gekregen en eerlijk gezegd kijk ik er wel naar uit. Het kan een leuke pot worden. Beide clubs hebben leuke spelers onder contract staan en Wigan is een van de weinige clubs in de onderste regionen die probeert te voetballen. Man City heeft ook schitterende spelers onder contract staan. Het kan dus een mooie pot worden, hoewel finales meestal tegenvallen. Maar een FA Cup Final is altijd mooi om te kijken.

Worcester City v Sheffield United, 1959

Twee dagen geleden schreef ik een stukje over Worcester v Liverpool. Het is de grootste stunt die Worcester ooit uithaalde. 15000 man kwamen er op die pot af, maar dat is niet de toeschouwersrecord. Dat werd een ronde later gehaald. Worcester lootte namelijk weer een thuiswedstrijd, ditmaal tegen Sheffield United. Een recordaantal van 17042 mensen kwam door de poorten van St. George’s Lane voor deze pot in de vierde ronde van de FA Cup. Veel mensen hoopten stiekem op een nieuwe stunt. The Blades streden, net als Liverpool, om promotie naar de First Division. Het kon de derde Leagueclub worden die Worcester uit de FA Cup kon wippen, want in de tweede ronde was ook Millwall voor de bijl gegaan op St. George’s Lane: 5-2. Maar een derde stunt zat er niet in, want Sheffield United won met 0-2. Toch was de penningmeester niet ontevreden met die hoge opkomst en ons heeft het deze mooie plaat opgeleverd. Zo vol zal het zaterdag niet zijn, want Worcester mocht maar 4000 kaartjes verkopen.

Foto afkomstig van Worcester City

Worcester City v Liverpool, 1959

Zaterdag ga ik naar Worcester om een laatste groet te brengen aan St. George’s Lane. Worcester City speelt dan voor het laatst in het legendarische stadion, dat 108 jaar de thuishaven was van de club. De grootste stunt die er ooit plaatsvond, was de 2-1 overwinning op Liverpool in de FA Cup van 1959. Liverpool speelde in de Second Division, maar was nog altijd een grote naam. Vijf keer waren ze kampioen van Engeland geworden tot op dat moment en de degradatie in 1954 kwam als een grote verrassing. Op het moment dat Liverpool tegen Worcester moest, stonden ze op de tweede plaats, genoeg voor promotie. De jaren ervoor kwamen ze respectievelijk twee en één puntje te kort, maar nu leken ze rechtstreeks op weg naar de First Division.  Het team van Phil Taylor, niet de darter, reisde af naar Worcester met zes overwinningen op rij. Het vertrouwen was erg groot.

Bury v Derby County 6-0

De ’3′ zit in het jaar en dat levert meestal een bijzondere FA Cup finale op. We gaan terugkijken op een aantal van die finales, te beginnen met die van 1903. Vandaag precies 110 jaar geleden versloeg Bury toen Derby County met 6-0. Tot op de dag de grootste overwinning in de finale. Niet alleen de hoogte van de uitslag was opvallend, maar dat Bury hem won was uberhaupt verrassend. Derby was vooraf namelijk licht favoriet. Bury speelde dan wel op het hoogste niveau, maar was niet meer dan een grijze middenmotor. Het zegt genoeg dat ze alle rondes voor de halve finale slechts met 1-0 wonnen. In de semi stegen ze boven zichzelf uit en wonnen ze met 3-0 van Aston Villa, destijds een van de grootste clubs van Engeland. Toch was Derby op 18 april 1903 favoriet. 63102 man kwamen op de finale af, die werd gespeeld in het Crystal Palace Stadium in Londen. Maar The Rams hadden een totale offday en Joe Leeming (2), George Ross, Charles Sagar,  William Wood en John Plant straften dat keihard af. Nog altijd zijn ze enorm trots op dit record in Bury en terecht. Het is alleen daarom al te hopen dat ze hun huidige financiële crisis overleven.

The Road to Wembley: Millwall v Wigan Athletic

Het seizoen vliegt voorbij, zo ook de FA Cup. We zijn al aanbeland bij de halve finales. Twee heel verschillende wedstrijden. Waar Chelsea v Manchester City gaat tussen twee van de grootste en rijkste clubs van Engeland, is Millwall v Wigan Athletic er eentje tussen twee lelijke eendjes. Het lijkt erop dat de finale daarom wel eens erg eenzijdig kan gaan worden. Daarom hoop ik op een ‘derby’ in de finale. Als Millwall wint, hoop ik dat Chelsea doorgaat. Een Londens onderonsje op Wembley. Daar is niets mis mee. Wigan v Man City zou ook een leuke zijn, want dat is een Greater Manchester derby. Maar zo ver zijn we nog niet, want ik moet nog een halve finale kiezen. Dat zou Millwall v Wigan zijn geworden. Voor beide clubs is het bereiken van de finale al een geweldige prestatie, dus de ontlading lijkt me daar groter dan bij die andere halve finale.

The Upton Park Flat

Een paar jaar geleden kwam ik bovenstaande foto voor het eerst tegen. Ik was flabbergasted. Ik heb de foto ook al vaak gespamd, omdat hij zo prachtig is. Maar wat is het verhaal achter de foto? Ik ging op onderzoek uit en hij blijkt gemaakt in 1972. De wedstrijd is West Ham v Hereford, replay in de vierde ronde van de FA Cup. Een ronde eerder had Hereford voor een van de grootste stunts ooit gezorgd door als amateurclub Newcastle uit te schakelen. Het werd nog gekker toen ze 0-0 speelden in de volgende ronde tegen West Ham. Een replay. Die werden altijd doordeweeks gespeeld, maar door de energiecrisis mochten clubs hun lichtmasten niet aanzetten. Besloten werd om de wedstrijd op 14 februari te spelen om 14:15. Dat was een maandagmiddag.

Intro Brentford v Chelsea

Ik heb veel bijzondere wedstrijden gezien tot nu toe, maar Brentford v Chelsea staat wel heel hooog op dat lijstje. Deze derby was 63 jaar niet gespeeld en dat maakte hem wel erg bijzonder. Dat het ook nog eens een kraker werd waarin Brentford stuntte door met 2-2 gelijk te spelen, maakte het nog eens extra speciaal. Het was een dag die alles had: een joekel van een wedstrijd, een geweldig stadion, uitverkocht huis en dan ook nog eens een stunt. Veel beter gaat het niet worden en als ik straks in het bejaardenhuis zit, is dit een van de wedstrijden waar ik met veel plezier op terugkijk. Wie nog nooit bij Brentford is geweest, moet echt eens een kijkje nemen op Griffin Park. Het kan nog 3,5 seizoen en het zal je zeker niet teleurstellen. Verslag van Brentford v Chelsea staat hier, om je alvast lekker te maken voor een bezoekje.

Brentford v Chelsea 1950

Brentford en Chelsea speelden afgelopen zondag voor het eerst in meer dan 63 jaar weer eens een wedstrijd tegen elkaar. Het was daarom gekkenhuis bij het ticketoffice de afgelopen anderhalve week. Dat was het ook in 1950, of beter gezegd 1949. De club besloot namelijk, voor het eerst in zijn geschiedenis, de wedstrijd all-ticket te maken. Dat wil zeggen géén verkoop op de dag zelf, omdat ze vreesden voor gigantische rijen voor de turnstiles. Bovenstaande foto is van 12 december 1949. Het jongetje op de foto is een van de 38000 gelukkige fans die een kaartje had. Daarom stopt hij het snel veilig weg in zijn binnenzak. Griffin Park was stijf uitverkocht op 7 januari 1950. Het jongetje zag Chelsea met 0-1 winnen. Niemand kon toen vermoeden dat beide clubs elkaar pas 63 jaar later weer een keertje tegen elkaar zouden spelen. Afgelopen zondag werd het 2-2, een geweldig resultaat voor Brentford. Stiekem hoop ik zó dat het jongetje, die nu in de zeventig zal zijn, erbij was en na afloop net zo’n glimlach had als op deze foto.

Foto afkomstig uit het programmaboekje van Brentford v Chelsea