Nick Powell & The Crewe Academy

Afgelopen zondag won Crewe Alexandra de laatste wedstrijd van het Engelse voetbalseizoen en promoveerde zo naar League One. In mijn voorbeschouwing had ik het al over het supertalent Nick Powell. Hij is amper twee maanden achttien, maar was dit seizoen een van de grote smaakmakers in League Two. In de finale bewees hij zijn klasse nog maar eens door op schitterende wijze de 1-0 te maken. Zijn talent is ook door de grote clubs opgemerkt en Manchester United staat op het punt om een aanbieding te doen. Ik hoop dat Powell slim is en nog een jaartje bij Crewe blijft, want League One is een goede leerschool voor hem. Als Powell toch vertrekt is het de zoveelste voetballer die door Crewe is opgeleid en op het hoogste niveau terecht komt. Dat zou weer een geweldig succes zijn voor de Crewe Academy.

League Two Final: Cheltenham Town v Crewe Alexandra

Waar de finale van League One veruit de mooiste is, is die een divisie lager de minst aantrekkelijke van allemaal. Crewe tegen Cheltenham, twee clubs die me totaal niet aanspreken. Ik heb ze allebei al wel eens gevinckt en die twee bezoekjes hoorde tot de minst inspirerende van allemaal. Maar het is nu eenmaal zo dat ze in de finale staan en als ik voor de andere finales een voorbeschouwing schrijf, kan ik L2 eigenlijk niet overslaan. Maar wat was het mooi geweest als het Southend v Torquay was geweest, maar helaas zo is het leven niet. Daarom moeten we het doen met Crewe Alexandra en Cheltenham Town, de afsluiter van het Engelse voetbalseizoen.

Watney Cup 1971: Graham’s Granddads Army

De Watney Cup was een toernooi dat vier jaar lang bestond. Het format was simpel: van iedere divisie mochten de twee clubs deelnemen die het meeste hadden gescoord het voorafgaande seizoen en niet waren gepromoveerd of zich hadden geplaatst voor Europees voetbal. Deze acht clubs speelden in een knock-out format tegen elkaar om zo uiteindelijk de winnaar te bepalen. Het was niet mogelijk dat twee clubs uit dezelfde divisie elkaar in de kwart- of halve finale troffen. Verder kreeg de club uit de laagste divisie altijd het thuisvoordeel in de eerste ronde. Het toernooi werd uitgezonden op tv, had enkele noviteiten en de winnaar kreeg een mooie beker. In deze tweede aflevering de Watney Cup van 1971, die werd gewonnen door het bejaardenhuis van Colchester en waarin Halifax haar meest legendarische zege ooit haalde.

Marsh v Bowles: Stan Bowles

Na vijftien jaar is QPR weer terug op het hoogste niveau. Ondanks eikels in het bestuur (Flavio Briatore en Bernie Ecclestone), vind ik dat mooi. Ik heb altijd wel een zwak voor die club gehad, door de mooie shirts en dat heerlijke stadion. Afgelopen seizoen werden ze kampioen met Adel Taarabt als absolute smaakmaker. Een aanvallende speler en een echt enfant terrible. Dat kennen ze wel daar bij QPR, want Taarabt heeft twee legendarische voorgangers: Rodney Marsh en Stan Bowles. Beide zijn, met grote voorsprong, de twee beste spelers die ooit de blauwe-witte hoops hebben aangetrokken. Tijd om ze allebei eens in de schijnwerpers te zetten. Ditmaal de opvolger van Marsh bij QPR: Stan Bowles.

Blue Moon

Ik ben een groot voetballiefhebber, maar ook muziek is een hobby van me. Tijd om die twee dingen eens te combineren. Engeland is namelijk het land waar men voor het eerst ging zingen op de tribunes. In Nederland hadden we op dat moment nog ratels en toeters om kabaal te maken. Natuurlijk heb je in Engeland schitterende clubliederen, maar zelf ben ik heel erg fan van geadopteerde liedjes. Gewone popdeuntjes, die vanaf de terraces het veld op rolden. In deze eerste aflevering gaat het over “Blue Moon” van Manchester City. Komende zaterdag is het namelijk de halve finale van de FA Cup op Wembley en tijdens deze Manchester derby zal dit lied zeker te horen zijn.