The Lisbon Lions en ik

Ik ben heel erg voor ‘support your local’, maar eigenlijk ben ik ook een Gloryhunterus Giganticus. Mijn favoriete buitenlandse club is namelijk Celtic. Aan de 43 kampioenschappen, 35 SFA Cups, 14 League Cups en verschillende kleinere prijzen, kunnen weinig clubs tippen. Veel ‘glory’ dus om te hunten. Maar de reden waarom ik voor Celtic ben zijn niet die titels. Het is nog erger, want ik ben voor Celtic door de winst in de Europa Cup I van 1967. De magische Lisbon Lions maakten zoveel indruk op me met hun shirts, dat ik de club nu alweer zo’n 24 jaar volg. Die winst op Internazionale is vandaag precies 45 jaar geleden en het heeft best wel wat invloed op mijn leven gehad.

Thai Tims

Iedereen heeft de filmpjes van de Celticliedjes zingende Thaise kinderen wel eens gezien. Ze kwamen voorbij op sites als Footballculture en waren een hit op Youtube. De “Thai Tims” worden ze genoemd. De kinderen zijn nu in Schotland op uitnodiging van Celtic om vanavond Celtic v St. Johnstone bij te wonen en een optreden te geven in de Glasgow Royal Concert Hall. De komst van de kinderen is ook de reden waarom Celtic eind april met shirts speelde waarop de spelersnamen in het Thai waren geschreven. Maar hoe is die band tussen Celtic en die kinderen uit Thailand ontstaan?

Intro Peterhead v Celtic

Al een paar seizoenen is het een droom van me om een bekerpot van Celtic mee te pakken, een uitwedstrijd natuurlijk. Celtic heeft namelijk heerlijke lotingen gehad de afgelopen seizoenen: Greenock Morton, Berwick Rangers en nu Peterhead. De eerste twee lukten helaas niet. Morton ging P-P vanwege de vorst en werd midweeks ingehaald en bij Berwick Rangers durfde ik helaas het risico niet te nemen vanwege de sneeuw. Maar Peterhead lukte wel en het was genieten. Ik vinckte voor het eerst in mijn leven steigers die dienst deden als tribunes. Verder won Celtic, dat komt niet vaak voor als ik ze vinck, en waren er bizarre luchten te zien. Alles bij elkaar een topwedstrijd. Hier het verslag.

Celtic win the League at Ibrox in 1967

Door de 2-0 nederlaag van Motherwell vandaag kan Celtic morgen, als ze winnen, kampioen worden op Ibrox. Een horrorscenario voor de fans van Rangers en de politie, maar gezien de vorm van de afgelopen weken is het zeker een mogelijkheid. Toch denk ik dat ze bij Rangers liever sterven, dan Celtic kampioen zien worden in hun eigen stadion. Als Rangers verliest, is het niet alleen een extreem pijnlijke nederlaag voor ze, maar ook een diepterecord. Nooit eerder verloor een team van Rangers vier thuiswedstrijden op rij. Die gaan er dus alles aan doen morgen. Een titel van Celtic op Ibrox zou niet uniek zijn, want in het heilige jaar 1967 deden The Bhoys dat voor de eerste (en voorlopig laatste) keer. Celtic scoorde dat seizoen maar liefst 196 keer, waaronder tweemaal op Ibrox op  6 mei. Het was niet genoeg voor de overwinning (het werd 2-2), maar de titel was binnen. Morgen is een gelijkspel niet genoeg en moet Celtic winnen. Morgen om 14:00 uur NL tijd begint het.

Willie Angus: Hero of War

“The bravest deed done in the history of the British Army”

De laatste dagen is er veel te doen geweest over het feit of de Poppy nu wel of niet op de shirts van het Engelse elftal mag voor de pot tegen Spanje morgenavond. Volgens de FIFA is het een politiek statement, terwijl het volgens de Engelsen puur is om te herdenken. Het herdenken van WO I is in de UK ontzettend groot. Je struikelt zowat over de Poppies die je overal ziet, terwijl zowat iedere voetbalclub met een speciaal shirt speelt. Als DT116 ga ik daarom voortaan ieder jaar op elf november een verhaal over WO I en voetbal schrijven. We trappen af met Willie Angus, de Celtic-speler die zo’n dappere daad verrichte, dat hij de eerste gewone Schotse soldaat werd die het Victoria Cross kreeg.

De Woensdagfoto: Celtic Park

Johnny Doyle: The Man Who Loved The Green

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Johnny Doyle stierf. Doyle was pas dertig jaar en speelde voor zijn droomclub Celtic. Hij was een goede, maar geen legendarische voetballer. Toch heeft zijn passie en liefde voor de club, ervoor gezorgd dat hij enorm populair was en is bij de fans. Nog altijd is hij niet vergeten en ieder lustrum wordt zijn sterfdag groots herdacht. Doyle was misschien wel een van de laatste fans, die de Hoops mocht aantrekken. Zijn bijnaam luidde niet voor niets The Man Who Loved The Green. Genoeg reden om deze held ook hier op DT116 te herdenken, want ondanks onze journalistieke objectiviteit, is ons kantoor helemaal groen-wit geschilderd en hangen er overal shamrocks.

John Thomson: The Prince of Goalkeepers

Het is morgen precies tachtig jaar geleden dat John Thomson stierf. De knie van Rangers-speler Sam English, maakte een einde aan het leven van de Celtic-keeper. “The Prince of Goalkeepers” had de beste Schotse keeper allertijden kunnen worden, maar werd slechts 22 jaar en heeft daardoor nooit zijn belofte in kunnen lossen. Vergeten is hij echter niet en Celtic besteed komende week volop aandacht aan hem. Als Celtic-fan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Vandaar een terugblik op het leven van Thomson en een vooruitblik naar de activiteiten die er allemaal ter ere van hem worden georganiseerd deze dagen. Celtic mag misschien sportief gezien niets meer voorstellen en er is genoeg op aan te merken, het blijft een club die altijd met respect met haar verleden omgaat.

De Woensdagfoto: On Their Way To Parkhead

Hampden in the Sun

Komende zondag ga ik naar mijn eerste finale op Hampden Park en niet zomaar eentje, maar nog wel een Old Firm finale. Soms kan het leven wel mooi zijn, want hoewel het lijkt dat er regelmatig finales zijn tussen Celtic en Rangers, is dit pas de tweede in acht jaar. De laatste was ook in de League Cup en werd door Celtic met 2-0 gewonnen. Ik teken voor een herhaling van dit pot. Waar ik helemaal voor zou tekenen is een herhaling van de finale van 1957. Die finale staat bij Celtic-fans nog altijd bekend onder de naam “Hampden in the Sun”. Terecht, want die dag wonnen The Bhoys met maar liefst 7-1 van de topfavoriet Rangers. Als het zondag weer die uitslag wordt, ga ik nooit meer naar een voetbalwedstrijd toe.