Intro Carlisle United v Sheffield United

Aan alle leuke dingen komt een eind, zo ook onze jaarwisselingstrip. Wat is er dan mooier om met een harde knal te eindigen? Carlisle v Sheffield United was de beste pot van de vier. Alles zat erin: spanning, sensatie, goals, een haatfiguur, topsfeer en dat alles staand op een terrace. Veel beter gaat het niet worden. Een perfecte afsluiter van deze trip, die hoog in mijn all-time list gaat komen. Brunton Park is een van de laatste klassiekers die nog over is, maar staat op de nominatie om plat te gaan. Bezoek Carlisle dus snel voordat het te laat is.  Lees hier het verslag van deze laatste trip.

A Season in the Sun: Carlisle United

Een paar dagen geleden schreef ik een stukje over het enige seizoen dat Barnsley ooit op het hoogste niveau doorbracht. Ook een andere club die ik komende trip ga bezoeken, deed ooit één jaartje mee tussen de grote jongens. Het seizoen 1974/1975 staat nog altijd met gouden letters omschreven in de analen van de club uit Cumbria. Het was een bizar jaar voor The Cumbrians, want in het begin stonden ze zelfs een tijdje bovenaan. Helaas voor ze hielden ze dat niet zo lang vol en was het na een seizoen weer gedaan. Maar net zoals voor Barnsley, geldt ook voor Carlisle dat het mooi is dat ze het ooit bereikt hebben. Grotere clubs als Plymouth hebben dat nooit bereikt.

Watney Cup 1971: Graham’s Granddads Army

De Watney Cup was een toernooi dat vier jaar lang bestond. Het format was simpel: van iedere divisie mochten de twee clubs deelnemen die het meeste hadden gescoord het voorafgaande seizoen en niet waren gepromoveerd of zich hadden geplaatst voor Europees voetbal. Deze acht clubs speelden in een knock-out format tegen elkaar om zo uiteindelijk de winnaar te bepalen. Het was niet mogelijk dat twee clubs uit dezelfde divisie elkaar in de kwart- of halve finale troffen. Verder kreeg de club uit de laagste divisie altijd het thuisvoordeel in de eerste ronde. Het toernooi werd uitgezonden op tv, had enkele noviteiten en de winnaar kreeg een mooie beker. In deze tweede aflevering de Watney Cup van 1971, die werd gewonnen door het bejaardenhuis van Colchester en waarin Halifax haar meest legendarische zege ooit haalde.

Marsh v Bowles: Stan Bowles

Na vijftien jaar is QPR weer terug op het hoogste niveau. Ondanks eikels in het bestuur (Flavio Briatore en Bernie Ecclestone), vind ik dat mooi. Ik heb altijd wel een zwak voor die club gehad, door de mooie shirts en dat heerlijke stadion. Afgelopen seizoen werden ze kampioen met Adel Taarabt als absolute smaakmaker. Een aanvallende speler en een echt enfant terrible. Dat kennen ze wel daar bij QPR, want Taarabt heeft twee legendarische voorgangers: Rodney Marsh en Stan Bowles. Beide zijn, met grote voorsprong, de twee beste spelers die ooit de blauwe-witte hoops hebben aangetrokken. Tijd om ze allebei eens in de schijnwerpers te zetten. Ditmaal de opvolger van Marsh bij QPR: Stan Bowles.

That Final Day #6

Jimmy Glass is voor altijd een legende in Carlisle.

Na in 1998 met Doncaster een ploeg te hebben gehad die met kerst al gedegradeerd was, werd het in 1999 een ontknoping die zelfs Hitchcock niet verzonnen kon hebben. Het leek wel een Amerikaanse clichéfilm, waar de nerd op het laatst het beslissende punt scoort met nog 0.01 seconden op de klok. Als het scenario wat er in 1999 gebeurde verfilmd zal worden, komt er niemand kijken. Het is te onwaarschijnlijk, maar het vond toch echt plaats in Carlisle. Een naam die altijd aan die gebeurtenis verbonden zal zijn is die van Jimmy Glass. Een jaar erop was het opnieuw Carlisle dat onderin meedraaide, maar weer vlogen ze er niet uit. Ditmaal geen Carlisle-speler die de hoofdrol opeiste, maar “Sir” Mickey Brown van Shrewsbury Town. Twee middelmatige voetballers die door hun prestaties op de laatste speeldag uitgegroeid zijn tot ware helden bij liefhebbers van Engelse voetbal.