William & Wimbledon

Cup Final Day. 14 mei 1988. In Nederland kijken veel mensen naar de BBC, want het is een van de weinige wedstrijden die live wordt uitgezonden. Liverpool is dé grootmacht van Engeland. Vier keer wonnen ze Europa Cup I in de twaalf voorafgaande jaar. Liverpool is op het moment van de Cup Final weer kampioen geworden, de zevende titel in tien jaar. Tegenstander Wimbledon heeft nog niets gewonnen. Pas sinds 1977 spelen ze profvoetbal. In 1986 komen ze, na vijf promoties en twee degradaties, op het hoogste niveau terecht. Het is met recht een lelijk eendje. Het stadionnetje aan Plough Lane valt bijna uit elkaar van ellende en het voetbal is niet om aan te zien. De bal wordt blind naar voren getrapt en dat is het hele strijdplan. Wimbledon heeft veel spelers die intimideren, schoppen en in ballen knijpen. “The Crazy Gang”, worden ze genoemd. Niemand is voor Wimbledon deze finale, alleen notoire Liverpoolhaters. Die zijn dus eigenlijk tegen Liverpool en niet voor Wimbledon. Alleen William van Holsteijn uit Wateringen is echt fan van de club. Met hem praten we over zijn passie voor de club en gaan we terug naar die ene meidag in 1988 toen Wimbledon de FA Cup won.

Intro Arbroath v Queen of the South

In maart had ik een van de leukste trips ooit. Motherwell op vrijdagavond en de Dundee derby op de zondag. Tussendoor nog naar Arbroath v Queen of the South. Laat alleen die namen op je inwerken. Wát een heerlijk affiche. Arbroath bezoeken was een lang gekoesterde wens. Gayfield ligt zowat op het strand en aan tegenover het stadion ligt de pub “Tuttie’s Neuk”. Als liefhebber van flauwe grappen, moest ik daar een keer geweest zijn. Het bleek een heerlijke vinck te zijn. Arbroath was een erg leuk plaatsje, de Arbroath Smokie smaakte goed, Gayfield was een mooi stadion en het volk was er vriendelijk. Met Arbroath is weinig mis, dat zullen jullie ook wel denken na het lezen van dit verslag.

The Gothenburg Greats

Alex Ferguson heeft aangekondigd aan het eind van het seizoen te stoppen als manager. Hij heeft een hele prijzenkast vol met bekers. Zijn mooiste won hij vandaag precies dertig jaar geleden. Aberdeen versloeg Real Madrid met 2-1 in Gothenburg in de Europa Cup II dankzij een doelpunt in de 112de minuut van John Hewitt. Ferguson was in 1978 naar Aberdeen gekomen en, samen met Dundee United, zette hij de hele Schotse competitie op z’n kop. Even was er sprake van een New Firm. Aberdeen won, in de acht jaar met Ferguson aan het roer, drie titels, vier Scottish Cups, één League Cup, de Europese Supercup en dan de Europa Cup II. Onderweg naar de finale werden clubs als Lech Poznan, THOR Waterschei en Bayern München uitgeschakeld en dat met een selectie bestaande uit alleen Schotten.  Eigenlijk nog veel knapper dan de twe CL-titels die hij later met Manchester United haalde.

The Road to Wembley: Manchester City v Wigan Athletic

In mei is het altijd topdrukte op Wembley. We hebben de finale van de Conference al gehad en nu staat de tweede belangrijke wedstrijd hier op het programma: The FA Cup Final. In mijn vorige “The Road to Wembley” schreef ik dat ik hoopte dat het Chelsea v Millwall of Manchester City v Wigan Athletic zou worden vanwege het derby-element. Ik heb mijn zin gekregen en eerlijk gezegd kijk ik er wel naar uit. Het kan een leuke pot worden. Beide clubs hebben leuke spelers onder contract staan en Wigan is een van de weinige clubs in de onderste regionen die probeert te voetballen. Man City heeft ook schitterende spelers onder contract staan. Het kan dus een mooie pot worden, hoewel finales meestal tegenvallen. Maar een FA Cup Final is altijd mooi om te kijken.

Sir Clyde Wijnhard

Vijftien jaar geleden was een van de mooiste dagen van mijn leven. Willem II haalde na 35 jaar Europees voetbal. Generaties van fans hadden dat niet meegemaakt en het leek me iets onbereikbaars voor Willem II. Maar dankzij Co Adriaanse gingen we ineens Europa in. Voor die laatste wedstrijd tegen Sparta ging ik kapot van de zenuwen. De opluchting was er pas nadat Marcel Valk met een wereldlobje de 3-0 had gemaakt. Dat doelpunt viel nadat Clyde Wijnhard de eerste twee doelpunten had gescoord. Na die tweede werd hij meteen gewisseld voor cultheld Papa Sanou. Dat tweede doelpunt was zijn laatste actie voor Willem II, want hij zou nooit meer voor de Tricolores spelen helaas. Met zijn veertien goals in 29 wedstrijden, had hij een groot aandeel in onze vijfde plek. Na de pitch invasion, wreef ik hem nog over zijn kale knikker. Nog niet wetende dat hij naar Leeds zou gaan. Wijnhard werd niet de topper waar ik op hoopte, maar hij zou wel voor een jaloersmakend aantal van zeven (!) Engelse clubs spelen.

Football Heroes’ Stamps

Net zoals voetbal is filatelie een typische mannenhobby. Sommige mensen combineren ze en sparen postzegels die een link met voetbal hebben. Die kunnen nu een vreugdedansje maken, want de Royal Mail geeft vandaag een setje van elf postzegels uit ter ere van de 150ste verjaardag van de FA. Ik blijf het apart vinden dat het niet alleen Engelsen zijn, maar ook voetballers uit de andere drie Britse landen die ieder hun eigen FA hebben. Toch vormen de Engelsen met zeven (John Barnes, Gordon Banks, Bobby Charlton, Jimmy Greaves, Kevin Keegan, Bobby Moore, Bryan Robson) de hoofdmoot. Het geheel wordt afgemaakt met twee Schotten (Denis Law en Dave Mackay), een Welshman (John Charles) en een Noord-Ier (George Best). Er is al volop discussie op internet over de keuze, want het is een erg aanvallend team. Ook is het opvallend dat de eerste Brit die Europees voetballer van heet Jaar werd (Stanley Matthews) ontbreekt. En wat te denken van Jimmy Johnstone, die er in mijn ogen zeker bij zou moeten zitten. Maar laten we niet gaan nuilen en genieten van dit initiatief. Hieronder alle postzegels die vanaf vandaag te koop zijn.

Tom Egbers & That Final Day

In de week dat er allerlei artikelen verschijnen over “That Final Day” mag een interview met het brein hierachter niet uitblijven natuurlijk. Zonder Tom Egbers (55) hadden we namelijk nooit deze documentaire gezien. Ik was erg benieuwd hoe het allemaal in zijn werk is gegaan en reisde daarom afgelopen zondag af naar Hilversum. Wat is een betere plek om Willem II te zien degraderen, tegen Ajax nog wel, op een plek waar volgens Gerard Cox zelfs de mensen die de stekkers in de stopcontacten doen voor Ajacied zijn. Als je een gifbeker leegdrinkt, moet je het goed doen. Maar als je met iemand over Bradford City ‘claret and amber, prachtig’ kunt praten, maakt een 5-0 nederlaag niets meer uit.