Bij veel Britse bands leg ik meteen de associatie met voetbal. The Housemartins, The Specials, The Clash en The Cockney Rejects bijvoorbeeld, maar er zijn er nog veel meer. Helaas zijn er maar weinig die voetbal in hun songteksten verwerken. The Proclaimers doen het graag, maar de koningen op dat gebied zijn natuurlijk de mannen van Half Man Half Biscuit. Binnenkort komt mijn reisverslag van mijn trip naar Tranmere online, de club waar de mannen helemaal leip van zijn, een uitstekende aanleiding dus om eens wat over deze briljante band te schrijven.

De bandleden komen uit Birkenhead en dat was in de jaren zeventig was geen prettige plek om te wonen. De werkloosheid was hoog en er was geen fuck te doen. Veel jeugd zocht z’n vertier dan ook in drank en drugs of bij Tranmere Rovers, door lid te worden van hun hooliganfirm de “Tranmere Stanley Boys”. Auteur Kevin Sampson was lid van deze firm en schreef in 1998 het boek “Awaydays” over zijn jeugd in Birkenhead. Het is geen hooliganboek, maar schetst een uitstekend beeld over de uitzichtloosheid van de jeugd in Birkenhead in die tijd. Het boek is in 2009 verfilmd, maar daar ben ik wat minder over te spreken.

In deze troosteloze omstandigheden groeiden Neil Crossley en Nigel Blackwell op. Crossley hield zich vooral bezig met zijn punkband Venom, terwijl Blackwell zich vermaakte met voetbal, het jatten van auto’s en het schrijven voor het voetbalfanzine “Left For Wakeley Gage”. Blackwell verveelde zich en besloot op een avond naar een optreden van Venom te gaan. De twee ontmoeten elkaar na afloop en het klikte meteen. Na flink wat drankgelag besloten ze samen een band te beginnen. Een naam was snel verzonnen: Half Man Half Biscuit. Beide mannen keken wat rond in hun omgeving en snel waren er andere bandleden gevonden.

De eerste single was “The Trumpton Riots”, maar voor ons voetbalfans was de B-kant veel interessanter: “All I Want For Christmas Is A Dukla Prague Away Kit”. Dat laatste lied is uitgegroeid tot een echte klassieker, doordat het zo herkenbaar was voor veel jongeren uit die tijd. Waar tegenwoordig iedereen een game console heeft, had vroeger zowat iedere jongen in Engeland Scalextric (een racebaan die ik zelf ook ooit heb gehad) en Subbuteo (een voetbalspel dat zo cult is, dat het de cultstatus eigenlijk al voorbij is). De hoofdpersoon in het lied is een loser en wordt gedist door een verwend jongetje wiens oom een sportzaak heeft en via een Subbuteo-set krijgt met het uitshirt van Dukla Praag. Uiteindelijk loopt het niet zo goed af met de loser, maar wel met het verwende nest. Een a-typisch einde, maar oh zo kenmerkend voor HMHB.

Half Man Half Biscuit brak door na die eerste single en zijn vandaag de dag nog altijd een populaire band in Engeland. Helaas zijn ze in Nederland wat minder bekend, maar mochten ze ooit de plas oversteken, dan is het zeker een aanrader om eens een concert van de mannen te bezoeken. Sinds die eerste single hebben ze flink wat geschreven en vaak was er een link met voetbal. Ook Nederland wordt daarbij niet vergeten. Het lied “Joy in Leeuwarden”, over het EK korfbal is natuurlijk het meest duidelijke voorbeeld. Ook wordt Wim van Hanegem genoemd in het lied “Girlfriend’s Finished With Him” en is Romeo Zondervan een van de voetballers die bezongen wordt bij de letter “Z” in het lied “The Referee’s Alphabet”, wat sowieso een geniaal nummer is.

Waar normaal het alfabet op bruiloften een taaie kluif is, als je ooms en tantes dat voordragen, baal je hier juist dat het alfabet maar uit 26 letters bestaat. Mijn favoriete letter is de G en de daarbij behorende zin: “The G is for the gnarled face of someone who’s on £90,000 a week and reckoned he should have had a throw in.” Maar ook de B: “B is for babies, which a lot of managers cry like after a decision has not gone their way”, de K: “K is for the kissing of the badge. How ridiculous that looks 6 months later when they’re at another club.” en de I: “I is for innocence, pleaded by many a doe-eyed defender after they’ve just scythed down that tricky winger” zijn juweeltjes.

Het mooie aan HMHB is dat ze een ode brengen aan het obscure en minder voor de hand liggende. Zo vraagt Blackwell zich in het lied “Rod Hull is Alive, Why?” af of The Watney Cup (mijn favoriete voetbaltoernooi, lees er hier alles over) ooit terug zal komen. Ook cultvoetballers worden niet vergeten, zoals Bobby Svarc. De spits van Colchester weigerde ooit een nieuw contract te tekenen en Blackwell maakte daar meteen een lied over met zowat dezelfde tekst als “A Day in the Life” van The Beatles, alleen die van HMHB ging als volgt: “I read the news today, oh boy, Svarc rejects new Layer terms”. Over het lied “I was a teenage armchair Honved fan” hoef ik eigenlijk niets te zeggen, want alleen de titel is al geniaal.

De mannen zingen niet alleen over voetbal natuurlijk, maar over de Britse maatschappij als geheel. Toch komen ze vaak weer bij voetbal uit. Zo bezingen ze in het lied “Uffington Wassail” de re-enacting groepen, die vaak oorlogen naspelen. Zo heb je de Sealed Knot Society, die in weekenden de Engelse burgeroorlog laten herbeleven. HMHB vraagt aan ze of ze misschien niet een van de grootste veldslagen ooit in een Engelse stadion kunnen naspelen: de Kenilworth Road Riot, toen het stadion van Luton helemaal werd verbouwd door doorgesnoven fans van Millwall. “Singing Sealed Knot Society, let’s see you try and do this one: Luton Town v Millwall, nineteen eighty-five”

Ondanks hun successen in de jaren tachtig, sloegen ze nooit een wedstrijd van Tranmere Rovers over. Zo speelt HMHB nooit op vrijdagavond als Tranmere thuis speelt en dat gebeurde vroeger nogal vaak, om te voorkomen dat ze gelijkertijd speelden met Liverpool of Everton. Bekend is dat ze zelfs een tv-optreden afzeiden, omdat Tranmere een thuispot had. Channel 4 bood zelfs aan om de mannen met de helikopter op te halen, maar zelfs dat weigerden ze. De vrijdagavonden op Prenton Park waren heilig voor ze en terecht. Ze schreven er ook het lied “Friday Night and The Gates are Low” over, met een vette knipoog naar ABBA’s “Dancing Queen”. Vaak krijgen de bandleden de vraag waarom ze niet voor een van de succesvollere buren zijn geworden, maar het antwoord is vrij simpel: “There’s a team for Birkenhead, so we’ll support them”.

Helaas is het voor Paul de Vries niet meer mogelijk om voorbeschouwingen te schrijven, vanwege drukte op school. Gelukkig stond Daniel Riemersma te springen om het over te nemen. Vanaf deze week komen de voorbeschouwingen dan ook van zijn hand. Hij is ook te volgen op Twitter onder zijn pseudoniem @Dzjanzjel.

FA Cup

Aanstaand weekend geen voetbal uit de Premier League, daar de strijd om de FA Cup weer losbarst. We zijn inmiddels in de vierde ronde uitgekomen en na de thriller in Manchester, waarbij United een zekere overwinning nog bijna uit handen gaf bij de buren van City, mag datzelfde United nu op bezoek bij een andere rivaal, te weten Liverpool. Dé wedstrijd van het weekend zal dan ook gespeeld worden op zaterdag 28 januari op Anfield Road en begint om 13:45 (NL). Waar ik benieuwd naar ben is of Dirk Kuyt na zijn basisplaats van afgelopen woensdag tegen City (halve finale League Cup) wederom mag starten of dat Kenny Dalglish besluit om Kuyt in, een in zijn ogen, belangrijkere wedstrijd weer op de bank of zelfs tribune plaats laat nemen. Ik vrees voor Kuyt dat zijn rol erop zit bij Liverpool en dat hij alleen nog op mag draven in de, op papier, mindere wedstrijden.

Op zaterdag is verder een wedstrijd om naar uit te kijken de pot van Chelsea op bezoek bij naaste buurman QPR. Kan Chelsea zich revancheren voor de 1-0 nederlaag in de competitie? Voor Andre Villas Boas is het een belangrijke wedstrijd, want Chelsea wil altijd meedoen om de prijzen en de titel in de Premier League is een schier onmogelijke opgave geworden, omdat de achterstand op Manchester City inmiddels dertien punten bedraagt. De kortste weg naar een prijs brengt Chelsea dus eerst langs QPR, om 13:00 Nederlandse tijd begint deze wedstrijd op het knusse Loftus Road.

De overige wedstrijden op zaterdag zijn:

16:00
Blackpool-Sheffield Wednesday
Bolton-Swansea
Derby-Stoke
Hull-Crawley Town
Leicester-Swindon
Millwall-Southampton
Sheffield Utd-Birmingham
Stevenage-Notts
WBA-Norwich

18:15
Brighton-Newcastle

Een doorgaans niet alledaagse voetbaldag in Engeland, de vrijdag, brengt ons ook twee mooie affiches. Tottenham Hotspur gaat op bezoek bij stadsgenoot Watford en het Fulham van Martin Jol gaat op bezoek bij het Everton van John Heitinga.

Op zondag 29 januari staat het Noorden van Engeland in het teken van de Tees-Wear derby. Middlesbrough, uitkomend in de Championship, staat voor een lastige opgave om bij buurman Sunderland een plaats in de vijfde ronde vast te stellen. In de Championship staat Middlesbrough op een vierde plek. Sunderland zit in een goede flow na de aanstelling van trainer Martin O’Neill en bivakkeert na een aantal goede wedstrijd op plek tien in de Premier League.

De tweede wedstrijd die op zondag afgewerkt zal worden is het Arsenal van Van Persie tegen Aston Villa. Deze wedstrijd begint aanstaande zondag om 17:00 NL tijd.

De FA Cup staat voor spanning, prachtige wedstrijden, rare scoreverlopen en de mooiste goals. Ik ben ervan overtuigd dat dit ook komend weekend weer zo zal zijn en er weer een aantal mooie Cupsets aan zitten te komen. De one-to-watch hierin is het Crawley Town van keeper Michel Kuipers op bezoek bij Hull City!

Championship

Aangezien er al een groot aantal teams zijn biezen heeft moeten pakken in de FA Cup staan er ook in de competities een aantal wedstrijden op het programma, zo ook twee in de Championship, te weten: Peterborough United-Portsmouth en Reading-Bristol City. Beide wedstrijden spelen zich redelijk in de marge af, al heeft Reading, met 1 punt achterstand op een play-off plek, nog een kans om zich te mengen in de strijd om promotie.

League One

In League One staan zeven wedstrijden op het programma, waaronder de pot tussen Brentford en Wycombe. In 2009 was ik getuige van dit affiche, toen nog  in League Two, en was het een waar spektakelstuk. Samen met 11.000(!!! )toeschouwers aanschouwde ik een waar Engels voetbal gevecht dat, nadat alle rookpluimen waren opgetrokken, eindigde in 3-3. Brentford zou enkele weken later kampioen worden van League Two en speelt nu twee seizoenen later leuk mee in de League One en mag het zelfs ruiken aan de play-offs. Dat het team nog niet constant genoeg is, bleek afgelopen zaterdag toen The Bees een 0-2 voorsprong bij Huddersfield Town nog voor rust weggaven en uiteindelijk met 3-2 verloren. Brentford staat momenteel negende waar Wycombe Wanderers terug te vinden is op de 22ste plek en vecht tegen degradatie. Beide teams is er dus alles aan gelegen om de drie punten te houden en het belooft dan ook een zeer aantrekkelijke pot te worden op het geweldige Griffin Park.

Overige wedstrijden (16:00 uur)
Exeter-Charlton
Hartlepool-Carlisle
Leyton-Colchester
Rochdale-Bury
Tranmere-Huddersfield
Yeovil-Preston

League Two

In League Two staan negen wedstrijden op het programma. Drie teams gaan momenteel aan de leiding in League Two met 52 punten: Southend, Cheltenham en Crawley. Van deze drie komt alleen Cheltenham Town in actie, uit bij Macclesfield, en kan dus na dit weekend even alleen aan kop komen. In de onderste regionen staan Dagenham en Northampton er het slechts voor, zij bivakkeren momenteel onder de roodste streep in het Engelse voetbal. Dagenham mag thuis proberen de drie punten in Londen te houden tegen Rotherham, terwijl Northampton Town op bezoek moet naar Torquay. Beide teams staan één punt achter het geplaagde Plymouth Argyle, dat op bezoek gaat bij Port Vale. Ook in de League Two staan een paar mooie wedstrijden op het programma en zijn ook zeer zeker het bekijken waard op zaterdagavond bij de Football League Show.

Overige wedstrijden (16:00 uur)
Hereford-Shrewsbury (14:00)
Accrington-Gillingham
AFC Wimbledon-Aldershot
Barnet-Crewe
Bristol Rovers-Bradford

(klik op de foto om die te vergroten)

Volgens sommige wetenschappers hebben de oude Egyptenaren de techniek van het bouwen van piramides geleerd van de Schotten. Op de Orkney eilanden zijn resten gevonden van vergelijkbare bouwwerken en schijnbaar hebben de Schotten deze techniek via Kreta naar Egypte gebracht. Helaas zijn de Schotten tegenwoordig niet meer zo goed in het bouwen van piramides en zeker niet op voetbalgebied. Daardoor ontbreekt deze in Schotland, waar hij in Engeland perfect werkt. Maar misschien komt er verandering in. Mark Lobezoo, liefhebber van voetbalstatistieken, vloog naar Schotland en kwam terug met een verhaal over de closed shop die Schotse Football League nog altijd is.

Nederland is samen met Schotland jarenlang het enige belangrijke voetballand in Europa geweest waar je niet naar het profvoetbal kon promoveren .Terwijl bij ons in 2010 de Topklasse werd ingevoerd, is er in Schotland nog steeds een scheiding tussen League en non-League. Waar in Engeland in de jaren 70 een scheiding werd gemaakt tussen amateurs en non-leagueclubs, die resulteerde in de Football Pyramid, daar kreeg deze stap nooit navolging ten Noorden van de grens. En dus is het zo dat als je eenmaal in de Scottish Football League speelt en niet failliet gaat, je de rest van je bestaan als club daar kan blijven. Tot grote frustratie van sommige ambitieuze clubs die graag toe willen treden.

Wel werd er een mogelijkheid ingebouwd om een club uit de League te kunnen gooien. Omdat tussen 2003 en 2007 East Stirlingshire vijf jaar op rij ongestraft laatste kon worden besloten de clubs dit voortaan niet meer te willen. Elke club die twee jaar achter elkaar laatste wordt, krijgt de status associated member en verliest zijn stemrecht. De club mag dan nog twee seizoenen in de League blijven spelen, waarna er gestemd gaat worden of de club definitief mag blijven. In de loop der jaren is er wel eens een club failliet gegaan of de league uitgebreid en waren er verkiezingen nodig om te bepalen welke clubs toe mochten treden.

De laatste keer was in 2008, nadat Gretna failliet ging en er vijf clubs zich hadden gemeld om toe te mogen treden. Daarbij twee op voorhand al kansloze clubs, Edinburgh City en Preston Athletic, die beiden ook maar 1 stem kregen, en drie kansrijke clubs. Cove Rangers was de topfavoriet bij de bookmakers en Spartans gooide ook hoge ogen. Annan Athletic was een gevaarlijke outsider zo werd gedacht en bericht in de media .Het liep echter anders. Annan Athletic werd gekozen, een club die organisatorisch en sportief de zaakjes op orde had, maar vooral omdat ze een stadion hadden dat op lichtmasten na al gelijk voldeed aan de eisen van de Scottish Football League.

Uiteraard was Cove Rangers teleurgesteld, zij hadden sportief gezien het hoogste niveau en organisatorisch ging het ook goed. Een ander nadeel was dat Cove Rangers uit de Highland League kwam, een League die de laatste veertien jaar al vijf (twee clubs uit Inverness (die zouden fuseren tot Inverness Caledonian Thistle), Ross County, Peterhead en Elgin City) clubs zag verdwijnen ten faveure van de SFL. Spartans kwam net als Annan Athletic uit de East of Scotland League en die hadden sinds Berwick Rangers in 1951 geen club meer geleverd. Dus waren zij aan de beurt.

Spartans is met afstand de best georganiseerde club in de East of Scotland League en ook sportief de meeste succesvolle club de laatste 15 jaar in de East of Scotland League. Maar Spartans had een stadion dat niet meer van deze tijd was. Dat wisten ze zelf ook, want er werd gebouwd aan een nieuw multifunctioneel onderkomen, dat echter pas eind 2008 klaar zou zijn. Te laat dus, want in augustus 2008 begon het nieuwe seizoen. En dus werd Annan Athletic beloond voor hun doorzettingsvermogen, want die club had in 2000 en 2002 toen er ook vacancies waren zich ook kandidaat gesteld, maar redde het toen niet.

We zijn inmiddels vier jaar verder en Annan heeft zich ontwikkeld tot een topper in de Third Division, terwijl Spartans en Cove Rangers staan nog steeds stil in hun ontwikkeling omdat ze niet omhoog kunnen en mogen. Daar waar in Engeland in 1979 het initiatief werd genomen om tot de oprichting van de Conference te komen, lijkt het er nu in Schotland dan eindelijk ook van te komen. Er zijn gesprekken gaande om tot een Schotse Conference te komen, die moet gaan bestaan uit twee divisies van ieder tien clubs: tien uit de Highland League en tien uit de rest van Schotland. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voordat het daadwerkelijk zover is, maar dan zou Annan Athletic wel eens de laatste gekozen club uit de geschiedenis van het Britse profvoetbal kunnen blijken te zijn geweest.

Als toegift hieronder een overzicht van de elections uitslagen sinds 1966:

1966 Clydebank gekozen als extra club. Gala Fairydean en Hawick Royal Albert waren de twee andere kandidaten.

1974 Meadowbank Thistle (het huidige Livingston) werd gekozen. Ze versloegen met vijf stemmen verschil Inverness Thistle.

1994 Inverness Thistle en Caledonian FC werden toegelaten op voorwaarde dat ze gingen fuseren; zo ontstond Inverness Caledonian Thistle. Ross County werd als tweede club gekozen ter uitbreiding van de League. Beide clubs afkomstig uit de Highland League. Gala Fairydean werd derde.

2000 Weer werd de League uitgebreid met twee clubs. Ditmaal met Peterhead en Elgin City, beiden afkomstig uit de Highland League. Annan Athletic kreeg de meeste stemmen van de clubs die niet werden gekozen.

2002 Airdrieonians ging failliet en Gretna, dat in de Engelse Northern Premier League First Division speelde, werd gekozen. De doorstart van Airdrieonians, het nieuw opgerichte Airdrie United, werd tweede. Daarop nam die club het nagenoeg failliette Clydebank over en belandde zo alsnog in de Football League, zelfs nog een divisie hoger dan Gretna.

2008 Annan Athletic uit de East of Scotland League werd gekozen om streekgenoot Gretna, dat failliet was gegaan te vervangen. Ze kregen in de laatste stemronde uiteindelijk vijf stemmen meer dan Cove Rangers, dat tweede werd.

Soms heb ik het gevoel te laat geboren te zijn. Dat gevoel borrelt vooral op als ik foto’s of filmpjes zie van oude stadions. Dan denk ik “shit, dat had ik graag willen zien”. En dat heb ik niet alleen bij verdwenen stadions, maar ook bij grounds die ingrijpend verbouwd zijn. Zoals het bovenstaande Firhill Stadium. Partick Thistle is een beetje de vergeten club uit Glasgow, maar dat is onterecht. Ze hebben prijzen gepakt en hadden een behoorlijke aanhang. Hierboven zie je ook dat ze ooit een fantastisch stadion hadden. Helaas is alleen die hoofdtribune nog over. De rest is gesloopt. Pijnlijk, maar gelukkig hebben we het filmpje nog en dat is genieten.

Northwich Victoria is door Deloitte & Touche het stadion uitgegooid. Ze zijn nu officieel dak- en thuisloos. In Tilburg zouden ze nu bij Pater Poels moeten aankloppen. Maar waar nu te spelen? Het ligt voor de hand dat ze uitwijken naar het Wincham Park van plaatsgenoot Witton Albion. Die hebben een behoorlijk stadionnetje en het ligt op amper tien minuten lopen van het Victoria Stadium, waar Northwich Victoria tot gisteren speelde. Tien jaar geleden speelden ze ook voor drie seizoenen bij Witton Albion, maar dat was geen succes. Beide clubs haten elkaar en dat zorgt voor een derbysfeer die bijna ongekend is in het non-league voetbal. Tijd dus om eens naar Northwich te gaan en te kijken wat er daar nu allemaal aan de hand is tussen beide clubs.

Waar ligt dat Northwich precies, hoor ik jullie al denken. Het is een plaatsje dat tussen Stoke-on-Trent en Manchester ligt. Een weinig bijzonder stadje waar zo’n 20.000 mensen wonen. Er gebeurde zelden wat, totdat er eind 17de eeuw zout werd gevonden. Geen snufje zout, maar echt gigantische velden. Het leverde de stad welvaart op. Het motto van Northwich is dan ook “Sal est Vita” oftewel “Zout is Leven”. Northwich Victoria had vroeger dan ook de bijnaam The Saltmen. Helaas is die in ongebruik geraakt. Erg jammer, want ik mag graag verwijzingen zien naar de historie van steden in bijnamen van clubs. Gelukkig zien we die nog wel in het logo van Witton Albion, waar twee zouthakbijlen te zien zijn.

Voetbal in Northwich schoot wortel in de jaren zeventig van de 19de eeuw. In 1874 werd Northwich Victoria opgericht en is daarmee een van de oudste clubs ter wereld. In plaats van “Town” als achternaam, kozen ze voor “Victoria”, ter ere van Koning Victoria. Het eerste succes was het bereiken van de finale van de Welsh Cup – Northwich ligt relatief dicht bij de grens met Wales en die clubs mochten toen ook meedoen – in 1882. Dat succes smaakte naar meer en Northwich Victoria wilde meer en daarvoor waren er betere, en dus duurdere, spelers nodig. Een deel van de leden was het hier niet mee eens. Die wilden liever een amateurclub blijven. Het zorgde voor een schisma in Northwich en in 1887 was Witton Albion een feit.

De stadions van beide clubs, Drill Field van Northwich Victoria en Central Ground van Witton Albion, lagen op een steenworp afstand van elkaar. In 1892 werd de Football League uitgebreid met een tweede divisie, de huidige Championship. De ambitieuze bestuursleden van Northwich Victoria slaagden erin om hun club daarin te krijgen. Ze werden meteen zevende, slechts een puntje achter het huidige Manchester City. Daar zouden ze nu meteen voor tekenen. Het tweede seizoen werden ze echter laatste en het bestuur besloot dat er in Northwich geen plek was voor een profclub en gaf aan zich terug te trekken. Dit ondanks leuke resultaten, zoals een 5-3 overwinning op Newcastle en een 2-2 tegen Arsenal.

Nadat Northwich Victoria zich had teruggetrokken, was het gelach van Witton Albion goed te horen. Hadden zij het toch goed gezien. Maar in de loop der jaren bleek Northwich Victoria vaak de bovenliggende partij te zijn. Als de clubs elkaar troffen, was het hele stadje van slag. Tumbleweed rolde door de straten. De hoogste gate ooit tijdens een voetbalwedstrijd in Northwich, was dan ook tijdens een derby. Op Goede Vrijdag 1949 kwamen er maar liefst 11290 mensen op een competitiewedstrijd tussen beide clubs af. Drill Field knapte bijna uit elkaar. De mannen van Victoria wilden wraak, want eerder dat seizoen had Witton Albion nog met 1-3 gewonnen tijdens de eerste FA Cup pot die beide clubs tegen elkaar speelden. Northwich won en de eer was gered.

Opvallend is dat wedstrijden in de FA Cup meestal werden gewonnen door het kleinere Witton Albion. In totaal troffen ze elkaar zesmaal in dat prachtige toernooi en Witton won viermaal, waaronder een 1-6 afstraffing in 1966. Deze overwinning staat nog altijd het hoog in aanzien bij de Wittoners en ze wrijven dat de Northwichers dan ook graag in. Bij Northwich wijzen ze dan weer graag op de successen die de club heeft gekend. In 1979 waren ze een van de oprichters van de Conference en toen ze in 2005 degradeerden, waren ze de enige club die er vanaf het begin af aan had ingezeten. Pas sinds dit seizoen zijn ze voorbij gestreefd door Kettering Town op de eeuwige ranglijst van de Conference en als Kidderminster dit seizoen nog vijftien punten haalt, zakt Northwich Victoria naar de derde plek.

Maar dat neemt niet weg dat Northwich Victoria een van de grote clubs in de Engelse non-league was en dat in potentie nog altijd is. Witton Albion speelde altijd op een meer bescheiden niveau, totdat ze 1991 ineens afgetekend kampioen werden van de Northern Premier League en naar de Conference mochten promoveren. Een kleine stad als Northwich met twee clubs in de Conference? Het moest niet gekker worden. Het waren de gouden jaren voor Albion, want door de verkoop van de Central Ground in 1989 aan supermarktketen Sainsbury’s, was er ineens wat geld. Bij Witton Albion waren ze allang niet meer roomser dan de paus en werd er ook gewoon betaald. Dat resulteerde in een mooie cuprun in 1990 en een wedstrijd tegen Bolton Wanderers. Die kwam live op tv en miljoenen mensen zagen Witton Albion zich dapper verweren, om uiteindelijk met 1-2 te verliezen.

Dat tv-geld werd weer in de club gestoken met als gevolg de promotie naar de Conference. De derby leefde weer als nooit tevoren. De eerste was op Boxing Day, in het Drill Field stadion van Northwich Victoria. The Vics wonnen met 3-0 en trapten daarmee Albion richting de degradatieplekken. De verhoudingen waren weer duidelijk, volgens de fans van The Vics. Maar dat bleek wel mee te vallen. Eind april werd de tweede pot 1-1, maar ondertussen was Witton Albion aan een opmars bezig. Een opmars die ze uiteindelijk op plek tien zou brengen, precies een plekje boven Northwich Victoria. Een jaartje later wonnen beide clubs met 1-3 op het veld van de ander. Ditmaal was het wel Northwich Victoria dat boven het kleine broertje eindigde (plek elf tegenover zeventien). Het was wel zuur voor The Vics dat juist dankzij die 1-3 nederlaag op Drill Field Witton erin bleef.

In 1993/1994 kwamen beide clubs elkaar voor het laatst tegen in de Conference. Witton Albion eindigde stijf onderaan en vloog eruit. Toch was het Witton dat in de onderlinge duels de overhand had: de kerstdagenpot werd 0-1, terwijl in de eigen Central Ground 1-1 werd. Conclusie na drie seizoenen Conference, was dat beide clubs twee keer hadden gewonnen, twee keer hadden verloren en dat het twee keer gelijk was geworden. Hoe evenwichtig wil je het hebben? De fans van Northwich Victoria waren blij dat de rivaal was gedegradeerd, maar de penningmeester baalde wel. De onderlinge duels hadden veel publiek getrokken en daarmee de portemonnee goed gevuld. Overigens was de degradatie in 1994 de eerste ooit in de geschiedenis van Witton Albion.

Daarna werd het weer rustig in Northwich. Witton Albion degradeerde in 1997 zelfs uit de Northern Premier League en volgens de fans van Northwich Victoria was de club daarmee onbelangrijk geworden voor ze. De ware rivaal was voortaan Altrincham, want die speelden tenminste op hetzelfde niveau. Verder vonden de fans van The Vics dat de duels tegen Witton Albion geen echte derby’s meer waren, want die club speelde na de verhuis in 1989 voortaan in Wincham, een voorstadje van Northwich. Daarmee was Northwich Victoria de enige echte club van Northwich geworden. Maar iedereen weet dat irony a bitch is en dat zou nu ook weer blijken.

In 2002 vonden projectontwikkelaars, de grootste vijanden van stadionliefhebbers, de grond van Drill Field wel erg interessant. Waar kun je anders zo’n lap grond midden in de stad kopen? Voor 1.3 miljoen pond werd het stadion overgenomen. De club kon bijna niets anders, want de onderhoudskosten aan het stadion begonnen hoog op te lopen. Dankzij de Health & Safety maffia, die andere vijand van oude stadions, moesten er allerlei aanpassingen worden gedaan die bijna niet meer te betalen waren. Het bestuur van Northwich Victoria besloot daarop de boel in te pakken en te gaan groundsharen in het Wincham Park, inderdaad het stadion van Witton Albion. De fans van beide clubs waren verbijsterd. Veel fans van Northwich Victoria besloten de boel te boycotten.

Drie seizoenen lang werd er met pijn en moeite een stadion gedeeld. Het waren financieel zware seizoenen voor Northwich, die 250.000 pond per jaar verloren. Het veld van Witton Albion zag er ook niet meer uit en het stadion werd daardoor door de fans van Northwich die nog wel gingen  “The Swamp” genoemd. Zelfs vandaag de dag worden fans van Witton Albion “The Swampmonsters” genoemd. Na drie jaar konden ze eindelijk vertrekken, maar niet terug naar Northwich. Ook The Vics konden daar geen goedkope grond vinden en moesten hun heil zoeken op een industrieterrein in Wincham. Sterker nog, het Victoria Stadium ligt op een steenworp afstand van Wincham Park. Het is zo’n tien minuten lopen. Ongeveer even ver als de afstand tussen het oude Drill Field en het oude Central Ground. Irony is inderdaad een bitch.

Sinds de verhuis gaat het niet best met Northwich Victoria. Ze vlogen uit de Conference en gingen ondertussen al drie keer in administration. Dat de club nog bestaat, mag een wonder heten. Het stadion is ook geen eigendom van de club en is, sinds het faillissement van het onroerend goed bedrijf dat het in bezit had, in handen van Deloitte & Touche. Al sinds 2007 probeert de club het stadion in handen te krijgen, maar het is gewoon te duur voor de club. Ondertussen is Northwich Victoria afgezakt naar de Northern Premier League (tegenwoordig het zevende niveau). Met Witton Albion gaat het niet veel beter, want die spelen zelfs een divisie lager in de  Northern Premier League North. In zowel 2007 als 2008 werden ze tweede en bereikten ze bijna de Conference North, maar in 2009 volgde ineens een verrassende degradatie.

Dat de clubs, ondanks dat ze elkaar een tijdje niet hebben ontmoet, elkaar het licht in de ogen niet gunnen, bleek wel in 2009. Northwich Victoria bereikte de eerste ronde van de FA Cup en trof Charlton. Geweldig voor de club, want dit betekende kassa. Een van de bestuursleden van Witton Albion reageerde meteen slim, door op een forum voor Charlton-fans ze uit te nodigen om vooraf naar Wincham Park te komen. De club bood parkeerplekken aan en volop eten en drinken, voordat ze naar de wedstrijd zouden gaan. De fans van Northwich Victoria werden gek, want zij konden het geld van de Charlton-fans goed gebruiken. Er volgde een ordinaire ruzie, waarbij Witton Albion ervan beschuldigd werd dat zij er alles aan deden om Northwich Victoria geld door de neus te boren.

Twee clubs in een relatief kleine stad, in Nederland en – vooral -  België was er al lang opgeroepen tot een fusie. Hier in Northwich gaat dat niet. Beide clubs haten elkaar en gaan liever kapot, dan dat ze een grote club gaan vormen. Daar is wel iets voor te zeggen, want ik ben ook geen liefhebber van fusies en juist wel van derby’s. Ik ben dan ook benieuwd of Northwich Victoria ditmaal weer gaat groundsharen met Witton Albion. In januari 2009 was de club ook even buitengesloten door de eigenaar van het stadion en toen speelde Northwich Victoria een wedstrijd bij Altrincham. Misschien dat ze daar ditmaal weer gaan spelen. Overigens mag van mij de derby volgend jaar weer gespeeld worden. Het zit er ook wel in. Momenteel staat Witton Albion vierde en Northwich Victoria tweede, maar het lijkt me dat die wel zullen wegzakken, nu ze stadionloos zijn. Met een beetje mazzel promoveert Witton en komen ze elkaar volgend jaar weer tegen.

(klik op de foto om die te vergroten)

Het is natuurlijk niet altijd kommer en kwel geweest in Darlington. De mooiste overwinning die de club behaalde, was een 4-1 tegen Chelsea in de vierde ronde van de FA Cup in 1958. Het was eigenlijk een wonder dat Darlington überhaupt de vierde ronde had gehaald, want The Quakers stonden ergens onderaan in de kelderdivisie. Maar overwinningen op Rochdale, Boston en uit bij Norwich zorgde ervoor dat ze in de zak gingen. Een uitpot tegen Chelsea rolde er uit. Aangekomen in Londen werden de bestuursleden van Darlo uitgelachen, omdat ze replaytickets (destijds een normale gang van zaken) hadden meegenomen. Die waren niet nodig, vonden ze bij Chelsea. En ze kregen bij gelijk, want Chelsea keek halverwege de wedstrijd tegen een 0-3 achterstand aan. Een briljante Jimmy Greaves zorgde ervoor dat het nog 3-3 werd. De spelers van Darlington baalden, maar de bestuursleden vonden het wel mooi. Dit betekende een grote recette. Door het ontbreken van lichtmasten moest de wedstrijd al om twee uur woensdagmiddag worden gespeeld. Veel mensen namen verlof en maar liefst 15000 mensen vulden Feethams. Chelsea was 2,5 jaar eerder nog kampioen van Engeland geworden en wilde de schande van de thuiswedstrijd uitwissen. Maar na negentig minuten stond het pas 1-1. In de verlening zou het veel fittere Chelsea het moeten afmaken, maar in plaats daarvan werden ze vernederd: 4-1. De volgende dag stond in de Daily Mail de tekst: “Chelsea wear the cap and bells, the Cup clowns of 1958.”. Darlington was voor even landelijk nieuws. In de vijfde ronde kwam Darlo Wolverhampton Wanderers tegen, dat landskampioen zou worden dat seizoen, en verloor met 6-1. Maar die dikke overwinning op Chelsea pakt niemand ze meer af.

Bobo’s zijn vaak nare mannetjes. Ze proberen geld uit de club te halen door de hoofdtribune in de fik te steken om de verzekering te tillen (Doncaster), door het stadion te verkopen aan projectontwikkelaars (York), door een gigantische huur te vragen (Rotherham) of door goede spelers te verkopen en het geld in eigen zakken te steken (ontelbare clubs). Verder heb je ook nog bobo’s die het niet voor het geld doen, maar voor hun ego. Een goed voorbeeld daarvan is George Reynolds, ooit voorzitter van Darlington. Hij was het die een megalomaan stadion wilde hebben dat zijn eigen naam droeg. De gevolgen daarvan zijn nog altijd voelbaar en het zou zomaar kunnen dat daardoor binnenkort de stekker uit Darlington wordt getrokken na 129 jaar.

Gaat er een succesvolle club verloren als Darlington failliet gaat? Nee, dat niet. In de 88 jaar dat The Quakers in de Football League speelden, zaten ze slechts zes seizoenen niet in de kelderdivisie. Het is een van de minst succesvolle profclubs die Engeland heeft gekend. Maar is dat erg? Ik vind van niet. Ik heb eigenlijk meer met obscure clubs, dan met de succesvolle. Vooral als ze in zulke afgelegen oorden spelen als Darlington. Een stad waar je echt niet dood gevonden wilt worden. De stad, door Daniel Defoe ooit beschreven met de zin “nothing remarkable but dirt”, ligt in een verlaten noordoost hoek van Engeland. Niet ver van het al even deprimerende Middlesbrough. Geen plek waar je als toerist snel komt.

Als je in zo’n weinig inspirerende omgeving woont, ga je zoeken naar vermaak. Rondhangen op straat of een gangbang houden, werd destijds nog niet echt gewaardeerd. In Darlington kozen ze er daarom voor om een voetbalclub op te richten en in juli 1883 was Darlington FC een feit. Al snel werden The Quakers, genoemd naar geloofstroming die erg dominant was in de stad, een van de toonaangevende clubs van Noord-Engeland. Darlington was een van de oprichters van de Northern League, de een-na-oudste competitie ter wereld waar ze in 1896 en 1900 kampioen van werden. En verder bereikten ze tweemaal de halve finale van de FA Amateur Cup. In 1908 wilde de club hogerop komen en werd professioneel. De club besloot daarop om zich ieder jaar in te schrijven voor de elections om in de Football League te komen en in 1921 werden ze gekozen.

Daar volgden vele onsuccesvolle jaren, met als dieptepunt de degradatie naar de Conference in 1989. Het bleek een geschenk uit de hemel te zijn, want die competitie werd meteen gewonnen. Een jaar later werd het nog gekker, want Darlington won ineens de Fourth Division. In Darlington wisten ze niet wat ze meemaakte. Na al die waardeloze jaren ineens twee titels op rij! Het was ook te mooi om waar te zijn, want het jaar daarop werd Darlo 24ste en laatste en waren ze weer terug in de kelderdivisie. Promotie kwam niet meer in zicht en met slechts dertig punten vloog Darlington in 2010 kansloos naar de Conference. Daarin eindigde de club vorig jaar als zevende, maar wel werd de FA Trophy gewonnen.

De ellende van Darlington begon eigenlijk in 1937, toen George Reynolds werd geboren. In de jaren vijftig en zestig werd hij rijk met criminele activiteiten, zoals het openbreken van kluizen en het smokkelen van goederen. Na een tijdje in de cel te hebben gezeten, besloot hij zakenman te worden. Een heel goede zelfs. Hij handelde in keukens en werd rijker dan Ben Mandemakers. Op zijn hoogtepunt had Reynolds 300 miljoen pond op z’n bankrekening staan en dan ga je gekke dingen doen, zoals een voetbalclub kopen. In 1999 was het zo ver en nam hij het financieel armlastige Darlington over. Binnen een aantal jaar zou Darlo tussen Sunderland, Newcastle en Middlesbrough in de Premier League spelen, beloofde hij aan de fans.

Reynolds was erg populair, want meteen werd Darlington vierde in de competitie. Slecht door een 1-0 nederlaag tegen Peterborough in de finale van de playoffs, promoveerde de club niet. Ondertussen beloofde Reynolds de fans grote namen. Faustino Asprilla werd op een haar na aangetrokken in 2002 en had zelfs al een ereronde in Feethams gelopen, voordat hij voor de oliedollars in het Midden-Oosten koos. Verder wilde Reynolds een nieuw stadion. De fans zaten daar eigenlijk niet op te wachten, want Feethams was voor een club als Darlington echt een perfect stadionnetje. Er stond pas een nieuwe hoofdtribune en voor de rest konden de fans lekker staan op de terracing. In de rust was het mogelijk om van de ene staantribune naar de andere te lopen, om zo het team te zien scoren. Uniek in het profvoetbal.

Verder was Feethams het spirituele huis van de club, want al sinds de oprichting speelde Darlo daar. Sterker nog, al vanaf de jaren zestig van de negentiende eeuw waren er clubs die op de velden van dat cricketstadion speelden. Feethams was een heel apart stadion. Om er te komen moest je door de Twin Towers van het cricketstadion heen, om zo in het voetbalstadion te komen. Ondanks de charme van het stadion heeft de club er ook veel pech gehad. In 1960 werden er floodlights geïnstalleerd en nadat die voor de eerste keer werden gebruikt, zorgde een vonk ervoor dat de West Stand gedeeltelijk afbrandde. In 1997 werd de East Stand vervangen en mede daardoor kwam de club diep en schulden en werden ze overgenomen door George Reynolds. Maar ondanks alles hielden de fans van het stadion, dat zo dicht bij het centrum lag.

Reynolds was niet gevoelig voor die argumenten en zei dat als de club wilde groeien, ze een groter en moderner stadion nodig hadden. In 2003 was het klaar. Het had 20 miljoen pond gekost, maar dan heb je ook wat. Het stadion, dat de provisorische naam Darlington Arena had gekregen, had 25000 plaatsen (Darlington heeft slechts 97000 inwoners), was multifunctioneel en had verder alle voorzieningen. Er was wat gemor over het feit dat het een nogal grijs gebouw uit het centrum was, maar het stadion zou het begin zijn van een nieuw tijdperk inluiden en daar horen vanzelfsprekend opofferingen bij. Met pijn in het hart werd afscheid genomen van Feethams, maar deze kolos zou ervoor zorgen dat Darlington na 120 anonieme jaren eindelijk op de voetbalkaart zou komen.

In de aanloop van het nieuwe seizoen, maakte George Reynolds de nieuwe naam van het stadion bekend. Er werd al volop gespeculeerd hoe het nieuwe stadion zou gaan heten. Zou het worden genoemd naar een legendarische speler? Of een clubman? Of misschien had de nieuwe stadionnaam wel een link met het Quakerverleden van de stad? Maar het zou niets van dit alles zijn. George Reynolds noemde het nieuwe stadion de Reynolds Arena. Het woord bescheiden kwam niet echt in het woordenboek voor van deze zakenman, maar als eigenaar van de club kon hij doen wat hij wilde. De fans waren verbijsterd, maar moesten dit slikken. Ze begonnen wel door te krijgen dat er voor succes een heel grote prijs moest worden betaald.

Ondanks de verschrikkelijke naam, kwamen er maar liefst 11600 mensen op de eerste wedstrijd af. Tegen Kidderminster Harriers verloor Darlo met 0-2 en het zou een voorteken blijken. In Engeland hebben ze een term voor iets dat heel waardevol is, maar eigenlijk veel te duur om te bezitten: een White Elephant. De Reynolds Arena zou ook een witte olifant blijken te zijn, want het stadion mocht dan wel groot en modern zijn; het was zelden voor meer als 1/5 gevuld. Ondertussen bleek dat Reynolds iets te veel had uitgegeven en in januari 2004, amper een paar maanden na de opening van het stadion, plaatste hij de club in administration. De rekeningen konden niet meer betaald worden.

Reynolds koos het hazenpad en verliet prompt de club. Die zat nu met een veel te groot stadion en verloor wekelijks duizenden ponden. Met het vertrek van Reynolds kreeg het stadion meteen een andere naam: The New Stadium. Een paar maanden later werd de naam opnieuw veranderd. Ditmaal in het afgrijselijke Williamson Motors Stadium. Weer een jaar later werd de nieuwe naam de 96.6 TFM Darlington Arena, in 2007 werd het de Balfour Webnet Darlington en sinds 2009 staat de voormalige Reynolds Arena bekend als de Northern Echo Darlington Arena. Ondertussen zit de club in de Conference met een stadion voor 25.000 man waar slechts tussen de 1000 en 2000 man komen.

De witte olifant bleef ondertussen veel geld kosten. In 2009 werd de club opnieuw in administration geplaatst en dat leverde Darlo tien minpunten op, waardoor ze de playoffs misliepen. Veel spelers werden verkocht en de lokale zakenman Raj Singh nam de club over. Hij besloot wat realistischer beleid te voeren, maar dat betekende wel degradatie. Daarna verloor ook hij het realisme en werd er geprobeerd om meteen terug te keren, door belangrijke spelers te houden. Dat mislukte en ondertussen begon het onderhouden van het stadion een godsvermogen te kosten. Eind december bleek het geld ineens op. Darlington verloor wekelijks zo’n 20000 pond en dat is veel te veel voor een club in de Conference. Weer in administration dus en weer tien minpunten. Degradatie komt heel dichtbij.

Singh kon het ook niet meer betalen. Hij besloot zich terug te trekken, maar wel op een nette manier. De leningen die hij in de club had zitten, hoefde hij niet terug. Op die manier hoopte hij dat iemand anders de club zou kunnen redden. Er zijn wel wat kandidaten geweest, maar die zijn zich allemaal kapot geschrokken van gigantische schuldenberg van de club. Er lijkt geen redden meer aan en het is maar de vraag of de club überhaupt de maand januari nog gaat overleven. Bijna alle trainers zijn ontslagen en iedere dag vertrekken er spelers. Slechts dankzij de bereidwilligheid van de manager en een aantal spelers, kon Darlington vorige week tegen Barrow spelen. Volgende week staat er een thuiswedstrijd tegen Fleetwood op het programma, maar die lijkt momenteel nog heel ver weg.

Het is voor iedereen duidelijk dat, mocht Darlington dit overleven, dat ze zo snel mogelijk het grote gedrocht moeten verlaten. Een club op dit niveau kan een stadion zoals dat in Darlington staat niet onderhouden. Een kleiner stadion is de oplossing. Er gaan al stemmen op om een nieuw stadionnetje te bouwen op de plek waar Feethams ooit stond. Daar zouden eigenlijk woningen komen, maar die markt ligt op z’n gat. Het zou toch geweldig zijn als de club weer zou kunnen terugkeren naar de heilige grond waar 150 jaar Darlingtons voetbal is gespeeld? De vraag is alleen of de club het overleeft. Er zijn al eerder clubs uit de Conference gegooid vanwege wanbeleid en voor Darlo is het de derde keer in negen jaar dat ze in administration zitten. Dit keer kan wel eens de fatale zijn.

Mocht de club op de fles gaan, dan verwacht ik wel dat er een phoenixclub wordt opgericht, zoals de fans van Chester, Halifax en Rushden & Diamonds ook hebben gedaan. Nu maar hopen dat ze niet voor het onoriginele AFC Darlington gaan kiezen. Die nieuwe phoenixclub kan dan klein beginnen op de resten van Feethams en hopelijk op termijn weer gaan uitgroeien tot de club die ze ooit waren. Het zou toch mooi zijn om weer een club uit Darlington daar te zien spelen. Zelf liep ik er, terwijl het al flink vervallen was, in 2005 rond. Echt een ideaal stadionnetje voor een club als Darlington. De foto’s van destijds, helaas is er nu niets meer van over, zijn hier te vinden. Enige positieve aan dit verhaal is dat Reynolds in 2005 is veroordeeld voor belastingontduiking en geen rooie cent meer over heeft.

Gisteren had ik het er al over dat er gastschrijvers hun reisverhalen kunnen plaatsen en vandaag de aftrap. Hoe beter te beginnen dan met de South Coast derby tussen Portsmouth en Southampton in het geweldige Fratton Park? Stephan uit Den Haag was erbij, schreef er een over, maakte foto’s en een filmpje. Hieronder het resultaat.

De South Coast derby is een wedstrijd die al lang op mijn verlanglijstje stond. Nadat Southampton vorig seizoen promoveerde naar de Championship werd deze wedstrijd dan ook meteen bovenaan het ‘to do’ lijstje gezet voor dit seizoen. Gelukkig speelde ADO dit weekend niet thuis, dus niets stond de trip naar het knusse stadion van Portsmouth meer in de weg. De derby was zes jaar geleden voor het laatst gespeeld op Fratton Park dus tickets regelen kon wel eens lastig worden. Al in oktober begon de voorverkoop van deze wedstrijd en via de mail werd contact gelegd met de ticketoffice van Portsmouth. Voor buitenlanders wilden zij wel een uitzondering maken en vier tickets boeken.

De animo voor deze trip was natuurlijk groot en de auto zat dan ook al snel vol (met drie ADO-fans en één gelegenheidssupporter). Aangezien de derby op zondag gespeeld werd, kon er mooi op zaterdag ook een wedstrijd in de buurt meegepakt worden. Dat werd Brighton v Burnley. Dit bleek een teleurstellende wedstrijd te worden met twee rode kaarten in de eerste elf minuten van de wedstrijd. Wij zagen matig voetbal en uiteindelijk verloren de negen man van Brighton ‘slechts’ met 0-1. In het splinternieuwe AMEX-stadium waren op deze wedstrijd 19.641 toeschouwers afgekomen. Het stadion was daarmee uitverkocht. Gelukkig moest het hoogtepunt van het weekend nog komen. Dat zou op zondagmiddag om 13.00 uur gaan gebeuren.

De South Coast derby is de wedstrijd tussen de twee grootste clubs aan de Engelse zuidkust. Portsmouth en Southampton liggen beiden in de provincie Hampshire op slechts zeventien mijl van elkaar. Fratton Park is een van de laatste overgebleven juweeltjes in het Engelse voetbal. Nog lekker ouderwets én met vier verschillende tribunes. Een stuk beter dan de moderne standaardbakken die je tegenwoordig bijna overal ziet.

De sfeer was goed en al ver voor de aftrap werd er volop over en weer gezongen tussen de supportersgroepen (zie dit YouTube-filmpje). De wedstrijd zelf was maar matig; in de eerste helft was er veel strijd, maar kansen werden er nauwelijks gecreëerd. De spelers en supporters van Southampton worden door Portmouth-fans ‘scummers’ genoemd, wat zoiets betekend als tuig. Net zoals Southampton-fans de Pompey supporters en spelers uitschelden voor ‘skates’, het verhaal hierachter is dat zeelieden de ‘skate fish’ (roggen) op zee gebruikten om hun seksuele behoeftes te bevredigen.

Na 63 minuten kwamen The Saints op een 0-1 voorsprong door een kopbal van sterspeler Ricky Lambert. Hierna leek de wedstrijd wel gespeeld. Pompey probeerde nog aan te vallen, maar het ontbrak de ploeg gewoon aan kwaliteit. Vijf minuten voor tijd kwam dan toch nog de verlossende 1-1 op het scorebord door een doelpunt van ‘local hero’ Joel Ward, waarna het stadion ontplofte. In het uitverkochte Fratton Park waren deze middag 19.879 toeschouwers aanwezig. Na afloop van de wedstrijd reden wij met de auto naar Folkestone (Dover). Na wat oponthoud bij de tunnel waren wij rond 01.30 uur weer thuis. Deze voetbaltrip was een mooie afsluiter van het voetbaljaar 2011!

(met dank aan Maaswupperexpress)