In 1961 zag de League Cup het levenslicht. Aston Villa won door over twee wedstrijden sterker te zijn dan Rotherham. Een jaar later won Norwich City hem, door Rochdale te verslaan. Echt populair was de beker niet, dus de organisatie werd gek van vreugde toen in 1963 Birmingham City en Aston Villa de finale haalden. Een echte derby, dat zou alleen in 1984 (Liverpool v Everton) nog gebeuren. In 2007 (Chelsea v Arsenal) en 2008 (Tottenham v Chelsea) waren ook burenruzies, maar dat zijn geen echte derby’s, zoals die van Liverpool en Birmingham. Pas in 1967 werd de League Cup Final op Wembley gespeeld. In 1963 ging het nog over twee wedstrijden.  Op St. Andrews (31850 toeschouwers) won Birmingham City met 3-1, waarna het op Villa Park (37921 toeschouwers) 0-0 bleef. Eindelijk hadden The Blues een prijs gepakt, na de verloren finales in de Jaarbeusstedenbeker (voorloper UEFA Cup) van 1960 (tegen Barcelona) en 1961 (tegen AS Roma) en dan nog wel uitgerekend tegen de gehate stadsgenoot. Het leek het begin te zijn van een glorietijd voor Birmingham City, maar dat werd het niet. Pas in 2011 pakte de club weer een prijs en weer was het de League Cup.

Vrijdagavond 10 mei zaten er twee mannetjes in Nederland heel erg te hopen dat Cammell Laird de play-off finale van Trafford zou winnen. Helaas gebeurde dat niet, want anders had deze cultclub de derby tegen Marine mogen spelen en FC United op bezoek gehad. Cammell Laird (opgericht 1907) is een club uit Birkenhead en de kleine broer van Tranmere Rovers. De club speelt in het Kirklands Stadium in een ruig deel van de stad: Rock Ferry, waarover Duffy ooit zong omdat haar oma daar woont. Dat is niet de enige link tussen Cammell Laird en muziek, want de Birkenheadse cultband Half Man Half Biscuit heeft een album gemaakt met de naam “Cammell Laird Social Club“. Die social club bestaat echt en staat garant voor een marginale avond. De naam Cammell Laird zelf is afkomstig van het rederij Cammell Laird, een van de grootste van de UK. Tegenwoordig zijn de banden tussen het bedrijf en de club een stuk losser dan vroeger. Doordat The Lairds verloren van Trafford zijn ze komend seizoen opnieuw te bewonderen in de NPL North, de achtste divisie. Eigenlijk veel te hoog voor de club, want gemiddeld komen er 57 man kijken naar de club, veruit het minste in de hele divisie. Maar dat draagt weer bij aan het cultgehalte van de club.

Foto afkomstig van Gibbo’s 92

Iedereen denkt altijd dat de Old Firm vanaf het begin der tijden de Schotse competitie heeft beheerst. Dat klopt niet. Tussen 1926 en 1966 werd Celtic maar drie keer kampioen. Het bestuur bestond uit mannetjes die vooral bezig waren met het verkopen van goede spelers om er zelf financieel beter van te worden. In die veertig jaar heeft wijlen Rangers een grote voorsprong in titels opgebouwd die Celtic pas over een aantal jaar zal bijhalen. Toch zijn er in deze zwarte jaren ook enkele diamantjes te vinden. Zo won Celtic de League Cup van 1957 door Rangers met maar liefst 7-1 te verslaan en werden er zeven Scottish Cups toegevoegd aan het totaal. Daarnaast waren er in deze veertig jaar twee grote Engels-Schotse toernooien. In 1938 de Empire Exhibition Trophy en in 1953 de Coronation Cup. Uit beide landen deden vier grote clubs mee en in beide gevallen won Celtic verrassend de beker. De winst in de Coronation Cup is vandaag precies zestig jaar geleden, dus daar blikken we eens op terug.

Op 6 februari 1952 overleed de Britse koning George VI. Zijn 25-jarige dochter Elisabeth nam daarop de troon over. Omdat zoiets gevierd moet worden, kwam er een officieel moment. Besloten werd dat op 2 juni 1953 Elisabeth werd gekroond tot Elisabeth II en de nieuwe monarch van Groot-Brittannië zou worden. Overal in de UK werden festiviteiten georganiseerd. In een voetbalgek land als Groot-Brittannië werd er uiteraard ook een voetbaltoernooi gepland. Na het voetbalseizoen zouden vier clubs uit Engeland en vier uit Schotland in Glasgow strijden om de Coronation Cup, de kroningbeker. Om het toernooi aantrekkelijk te maken werd er gekozen voor de grootste clubs. Engeland stuurde Manchester United, Arsenal, Tottenham en Newcastle. Uit Schotland zelf kwamen Rangers, Celtic, Aberdeen en Hibernian.

Er waren sinds WO II alweer zeven seizoenen gevoetbald. Bij Manchester United was Matt Busby na de oorlog aangesteld als manager, een meesterzet. Zijn Busby Babes hadden een keer titel gepakt en waren vier keer tweede geworden. Ook was de FA Cup gewonnen. Er zouden nog titels volgen, totdat het noodlot toesloeg in München. Tottenham was de rising star in het Engelse voetbal. In 1950 werden ze kampioen van de Second Division om een jaar later meteen de landstitel te pakken. In 1952 werden ze tweede en het was duidelijk dat de Spurs een blijvertje waren. Newcastle had geen titel gewonnen na WO II, maar was wel FA Cup-winnaar in 1951 en 1952 en die prijs was destijds minstens gelijkwaardig aan de titel. Arsenal kwam als landskampioen naar Glasgow. Een aantal jaar eerder hadden ze de titel ook al gewonnen en de FA Cup werd in 1950 in de prijzenkast gezet.

Engeland kwam dus duidelijk niet met een stel koekenbakkers naar Glasgow. De Schotten moesten daar flink wat geweld tegenover zetten. Sinds WO II was de Schotse competitie een strijd tussen twee clubs. Niet de clubs die je verwacht, maar Rangers en Hibernian. Het ene jaar won Rangers de titel, het andere jaar Hibs. De andere club werd dan tweede. Rangers had er vier gewonnen en Hibernian drie. In 1953 was Rangers heersend kampioen en ook de Scottish Cup stond in de prijzenkast op Ibrox. Die hadden ze veroverd tegen Aberdeen, dat na een replay werd verslagen. Met Aberdeen is meteen de derde club genoemd die mee zou doen aan de Coronation Cup. De vierde club die een uitnodiging kreeg was Celtic. Sportief gezien verdienden ze die niet (na WO II was de Scottish Cup in 1951 de enige prijs), maar de uitstraling van de vervallen grootmacht deed de organisatoren besluiten Celtic boven Hearts te kiezen.

Celtic was echt dramatisch in die jaren. Er waren een paar heel goede spelers, keeper Johnny Bonnar, Bertie Peacock en Charlie Tully waren echte wereldtoppers, maar er stonden ook wat matige spelers in. Het bestuur van Celtic had maar één doel en dat was spelers opleiden en die zo snel mogelijk van de hand doen. Met het geld dat ze uit Engeland kregen, konden ze mooi hun zakken vullen. In zeven jaar na WO II was een vijfde plek de beste prestatie van The Bhoys, maar meestal eindigden ze een stuk lager. In 1948 leek Celtic zelfs te degraderen, maar dat gebeurde nét niet. In de drie seizoenen voor de Coronation Cup werd Celtic zevende, negende en achtste. Was het geen Celtic geweest, dan had de organisatie van het toernooi nooit voor The Bhoys gekozen. Celtic werd dan ook het laagste inschat door de bookies, zelfs nog onder Aberdeen.

Het toernooi werd van 11 tot en met 20 mei gespeeld op Hampden Park en Ibrox. De openingswedstrijd was tussen Hibs en Tottenham op Ibrox en eindigde na verlening in 1-1. Replay dus. Later die avond speelden Celtic en Arsenal op Hampden. Er kwamen 58.000 man op de wedstrijd af en na negentig minuten liepen ze met verbazing het stadion weer uit. Celtic had de Engels kampioen helemaal van de mat gespeeld. Arsenal mocht keeper George Swindin danken dat het slechts 1-0 was gebleven. Een dag later versloeg Hibs Tottenham met 2-1. Rangers, de favoriet, verloor met 1-2 van Manchester United. 75.000 man ging teleurgesteld naar huis. Newcastle versloeg Aberdeen heel makkelijk met 0-4, waardoor er twee Engelse en twee Schotse halve finalisten waren.

Celtic moest tegen Manchester United en 73.546 man zagen op Hampden Park een heel gelijkwaardige wedstrijd. Celtic was de gelukkigere van de twee en na een 2-1 werd de finale gehaald. De andere halve finale was op Ibrox. Er kwamen 50.000 man naar het stadion en die zagen The Famous Five, de aanvalslinie van Hibs, Newcastle helemaal overhoop spelen. Met 4-0 mocht Newcastle nog van geluk spreken. De organisatoren hadden liever een Schots-Engelse finale gehad, liefst Rangers v Arsenal (twee erg royalistische clubs), maar zaten nu met twee clubs waarvan de aanhang niet echt bekend stond als koningsgezind. Het kon eigenlijk niet slechter, maar aan de andere kant zou deze finale wel flink wat volk trekken.

Hibernian was zwaar favoriet voorafgaand aan de finale. De aanvalslinie bestaande uit Smith, Johnstone, Reilly, Turnbull, Ormond oftewel The Famous Five, was in topvorm, terwijl Celtic in de finale hun grote vedette Charlie Tully moest missen. De wedstrijd werd gespeeld op Hampden Park en maar liefst 117.060 mensen kwamen op de finale af. De Coronation Cup sprak enorm aan, want buiten het stadion stonden nog 6.000 Celtic-fans die het stadion niet in mochten. In de finale was Hibs heer en meester, maar het was Neil Mochan die met een ziedend afstandsschot Celtic op 1-0 zette. Daarna kreeg Hibernian kans op kans, maar keeper Johnny Bonnar speelde de beste pot uit z’n leven. Deze wedstrijd leverde hem zijn bijnaam op: Coronation Bonnar. Een van de wedstrijdverslagen de volgende dag omschreef zijn reddingen als ‘bordering on the miraculous’.

In de tweede helft was het weer eenrichtingsverkeer, maar Bonnar was niet te passeren. In de 88ste minuut scoorde Jimmy Walsh aan de andere kant onterecht de 2-0. Daarbij bleef het en Celtic was de winnaar van de Coronation Cup. Vijftien jaar eerder was de Empire Exhibition Trophy, het andere Schots-Engelse toernooi, onverwachts gewonnen en nu deden ze het opnieuw. Het zorgde voor een enorme boost, want in 1954 werd zowel de titel als de Scottish Cup gewonnen. Het zou de laatste titel voor Celtic zijn, totdat Jock Stein (als speler winnaar van de Coronation Cup en de double een jaar later) kwam en vanaf 1966 negen titels op rij won. Een echt serieus Schots-Engels toernooi is er sindsdien niet meer geweest. Het blijft bizar dat The Bhoys ze allebei hebben gewonnen en dat juist in hun slechte jaren.

Bij Celtic houden ze van zingen. Zo is er zelfs een liedje gemaakt over de winst in de Coronation Cup. Vooral het feit dat uitgerekend het ‘Ierse’ Celtic deze beker won, vonden ze wel erg mooi. De tekst staat hieronder en hier kun je er naar luisteren en gezellig meezingen.

Said Lizzie to Phillip as they sat down to dine,

I’ve just had a note from an old friend of mine,

His name is ‘Big Geordie’ he’s loyal and true,

And his dirty big nose is a light shade of blue.

He says that the Rangers are right on their game,

And ask for a trophy to add to their fame,

I’ll send up a cup that the Rangers can win,

Said Phillip to Liz watch the Celts don’t step in.

Said Lizzie to Phillip they don’t stand a chance,

I’ll send up my Gunners to lead them a dance,

With Celtic defeated the way will be clear,

A cup for the Rangers in my crowning year.

But alas for their hopes for the loyal true blues,

The Celts beat the Gunners and Manchester too,

Beat Hibs in the final and oh what a scene,

Sure Hampden was covered in banners of green.

Said Lizzie to Phillip when she heard the grim news,

A blow has been struck at our loyal true blues,

Oh tell me dear Phillip and you ought to know,

How to keep Glasgow Celtic defeated below.

Said Phillip to Lizzie there’s only one way,

I’ve known of their secret for many a day,

To keep the Celts down you will have to deport,

The whole Fenian army that gives them support.

Ik kom graag in voetbalmusea. Helaas is die in Nederland erg op kinderen gericht, maar die van Engeland en Schotland zijn geweldig. Zo zag ik in Hampden, waar het Schotse voetbalmuseum is gevestigd, ooit bovenstaande gekke beker staan. Er stond onder dat dit de eerste World Cup was. De winnaar was Renton FC. Ik kende die club wel als een van de oprichters van de Scottish Football League, maar had geen idee dat die ooit wereldkampioen waren geweest. Omdat het vandaag precies 125 jaar geleden is dat Renton die beker won, besteden we er op DT116 natuurlijk aandacht aan. Waar moet je anders zijn voor obscure stukken over Britse clubs.

Renton wereldkampioen. Dat zal niet al te bekend zijn. Het was ook maar een eenmalige wedstrijd tussen de winnaar van de FA Cup, West Bromwich Albion, en Scottish Cup, Renton. Competitievoetbal bestond nog niet, dus wie de beker won was het sterkste team van het land. Eigenlijk werd alleen in Engeland en Schotland serieus gevoetbald, dus kwam iemand ineens op het idee om de bekerwinnaars uit beide landen tegen elkaar te laten spelen. De winnaar zou zich dan “Champions of the United Kingdom and the World” mogen noemen. Renton won met 4-1 en kreeg die titel. Waar West Brom tot op de dag van vandaag een bekende club is, is Renton verdwenen in het moeras van het verleden. Wat is er eigenlijk van die club geworden en waarom zijn uiteindelijk verdwenen?

Renton, waar ligt dat ergens? Uiteraard in de buurt van Glasgow, net iets ten westen die stad. In het dorp wonen iets meer dan 2000 mensen. Renton ligt in West Dunbartonshire, de kraamkamer van het Schotse voetbal. Je had natuurlijk het superieure Queen’s Park uit Glasgow, maar daarnaast kwamen alle topclubs uit West Dunbartonshire. Dumbarton, dat de eerste twee landstitels pakte. Alexandria, waar Vale of Leven speelde dat in 1877 de eerste Schotse club was die de hegemonie van Queen’s Park doorbrak en de Scottish Cup won. Dit deden ze meteen drie keer op rij. Iets verder lag Renton, waar de plaatselijke FC het mooie weer maakte. Vijf keer stonden ze in de bekerfinale, die ze twee keer wonnen. Samen met Queen’s Park waren dit de vier topclubs in Schotland en het is dan ook niet vreemd dat de drie clubs uit West Dunbartonshire allemaal erbij waren toen de Scottish League werd opgestart in 1890.

Maar weer even terug in de tijd, want op het moment dat de Scottish Football League begon waren de hoogtijdagen eigenlijk al over voor Renton. In 1872 werd de club opgericht en drie jaar later stonden ze al in de finale van de Scottish Cup, die toen pas twee jaar bestond. Het onvermijdelijke Queen’s Park was de tegenstander en uiteraard wonnen The Spiders deze pot. Destijds speelden alle goede spelers namelijk bij de zwart-witten. De club had echter het motto “Never Say Die” en daarom werd trainer Peter “Big Pate” Campbell aangetrokken en die hield er nogal aparte trainingsmethode op na. Niet alleen liet hij de spelers enorm hard trainen, zodat ze fysiek de sterkste club van het land waren, ook ontwikkelde hij een soort wonderdrank: Chicken Bree. Dit bestond uit rauwe eieren en zoete port. Niet te zuipen natuurlijk, maar de spelers dachten dat het echt hielp om fysiek nog sterker te worden.

De resultaten lieten niet lang op zich wachten. In 1885 stond Renton FC opnieuw in de finale van de Scottish Cup en de tegenstander was lokale rivaal Vale of Leven. The Levenians hadden al drie bekers op zak en waren de twee jaar ervoor verliezend finalist geweest. Overbodig om te zeggen dat de mannen uit Alexandria favoriet waren. Dat was echter buiten de Chicken Bree gerekend, want Renton sleepte er eerst een replay uit en won die tweede wedstrijd met 3-1. Gekkenhuis in Renton natuurlijk die avond, want nu waren ze dé club van het land. Een jaar later stond Renton weer in de finale, maar Queen’s Park was te sterk. The Spiders versloegen Renton eigenlijk altijd, op één keer na…

In 1888 stonden beide clubs wederom tegenover elkaar. Ditmaal in de halve finale van de Scottish Cup. Wie de finale zou halen had een op papier makkelijke opdracht. Door flink wat mazzel en gunstige lotingen stond Cambuslang namelijk in de finale. Cumbuslang dat was zeg maar het NAC van Schotland. Totaal niet serieus te nemen. Zowel de spelers van Queen’s Park als Renton wisten dat deze halve finale een zwaardere pot zou worden dan de finale. Het was een clash van verschillende stijlen: het verfijnde spel van Queen’s Park tegenover de botte kracht van Renton. Plaats van handeling was Tontine Park van Renton.

Niet alleen hadden The Rentonians het thuisvoordeel, maar ook Koning Winter was ze gunstig gezind. Het vroor keihard en geen normaal mens waagde zich op straat. De spelers van Renton hadden er uiteraard geen problemen mee. Flink wat Chicken Bree er in en gaan maar. Een potje vrij worstelen lag ze wel, terwijl de passing game van Queen’s Park totaal niet uit de verf kwam. Na negentig minuten waren de spelers totaal onherkenbaar, maar gelukkig had de scheidsrechter goed opgelet. Hij noteerde een 3-1 overwinning voor Renton. De finale bleek inderdaad een formaliteit. Renton versloeg het Schotse NAC, Cambuslang, met 6-1. Dat is tot vandaag de dag de grootste uitslag ooit in een finale van de Scottish Cup.

Het was dus feest in het clubhuis op Tontine Park, want opnieuw was Renton de sterkste club van Schotland. Een paar dagen viel er een brief op de deurmat uit de Engelse stad West Bromwich. In de brief stond een verzoek van het bestuur van West Bromwich Albion om een wedstrijd te spelen. WBA had namelijk in Engeland de FA Cup gewonnen door Preston North End te verslaan in de finale. Een knappe prestaties, want Preston zou een jaar later ongeslagen de eerste kampioen van Engeland worden. Het bestuur van WBA stelde daarom voor om met een wedstrijd op neutraal terrein uit te maken wie nu de beste club van Groot-Brittannië was en daarmee meteen de beste club ter wereld. West Brom bood aan om naar Schotland te komen, maar wilde wel de wedstrijd op neutraal terrein spelen. Hampden Park (het latere Cathkin Park van Third Lanark) werd de locatie. Bij Renton gingen ze meteen akkoord en op 19 mei 1888 werd de eerste World Cup Final gespeeld.

Die dag leek het wel het einde der tijden in Glasgow. Een vreselijk onweer teisterde de stad en vier mensen stierven zelfs doordat de bliksem ze had geraakt. The Baggies wilden daarom niet meer spelen, bang als ze waren voor ongelukken. Het veld was ondertussen een modderpoel. Dat sprak The Rentonians natuurlijk wel aan en ze drongen er sterk op aan om de wedstrijd toch te laten doorgaan. Er waren ook nog eens 10.000 mensen in het stadion, een gigantisch aantal voor die tijd. Schoorvoetend ging West Brom akkoord, want anders hadden ze de reis voor niets gemaakt. Opnieuw won kracht het van techniek, hoewel de spelers van Renton natuurlijk ook wel een potje konden voetballen. Uiteindelijk werd het 4-1 en Renton was wereldkampioen.

De lokale smid maakte meteen een bord met daarop “Champions of the World” en dat werd opgehangen boven het paviljoen van Tontine Park. Een paar weken later speelde Renton een oefenwedstrijd in en tegen Preston, die later dat jaar de eerste kampioen van Engeland zou worden én de FA Cup zou winnen. En dat zoner een nederlaag te leiden. Renton was duidelijk de sterkste ploeg ter wereld op dat moment.  Die was meteen het laatste hoogtepunt van Renton FC. Door de goede prestaties vielen de spelers natuurlijk op en een hele hoop spelers vertrokken richting Engeland (Preston, Everton, Bolton, West Bromwich, Burnley en Accrington), waar wel legaal betaald mocht worden. De oprichting van Celtic in 1888 deed de club ook geen goed, want daar trokken ook enkele goede spelers naartoe.

De fans probeerden er nog wat aan te doen door Engelse scouts in de rivier te gooien, zodat ze niets over hun spelers konden rapporteren. Maar dat bleek tegen de bierkaai. Er bleven maar spelers gaan. In 1890 was Renton er nog wel bij op het moment dat de Scottish League werd opgericht. Ze waren een van de elf founder members, maar daarin braken ze weinig potten. De club werd zelfs een tijdje geschorst nadat ze tegen een profclub hadden gespeeld. Vier jaar later degradeerde Renton uit de First Division en 1898 was het helemaal over met de club die terugkeerde naar de amateurs. In 1922 lukte het ze ook niet meer om als amateurclub overeind te blijven. Tontine Park werd meteen plat gegooid en er kwamen huizen op de plek van het stadion. Het enige dat nog over is van het stadion is de middencirkel die in een van de tuinen daar ligt. In 2008 is er een amateurclub opgericht met de naam Renton FC 1872. Ze spelen op velden die vlak bij het oude Tontine Park liggen. Een mooi eerbetoon aan de eerste wereldkampioen ooit.

In het begin van het seizoen waren er twee potten die ik perse wilde zien in Schotland: Dundee v Dundee United en Dundee United v Dundee. Mijn verwachtingen over deze derby waren hooggespannen en die verwachtingen kwamen uit. Wat een mooie derby is dit toch. Waar we de vorige keer in het mooiere stadion van de twee zaten, zagen we dit keer de spannendere wedstrijd. Dundee sleepte bijna nog de overwinning uit het vuur, maar het mocht niet zo zijn. Jammer, maar toch genoot ik met volle teugen. Het Schotse vinckjaar kon niet beter worden afgesloten dan met deze derby. Ik weet ook zeker dat ik de Dunde derby nog eens ga vincken. Het verslag van Dundee United v Dundee vind je hier.

Overmorgen strijden twee relatief kleine clubs voor een plekje in de Championship: Brentford en Yeovil. Ik ben op de hand van Brentford, want dat vind ik een geweldige club. Sinds 1954 speelden The Bees maar een seizoen op het tweede niveau, in 1992/1993. Promotie zou ook betekenen dat de derby tegen QPR weer op het programma staat en die is sinds 1966 maar zes keer gespeeld. Yeovil zou wel grappig zijn, omdat die tien jaar geleden pas uit de Conference promoveerden. Twee jaar later kwamen ze zelfs in League One terecht. Sindsdien was het iedere keer het rechterrijtje, op twee seizoenen na. Het gekke is dat ze zowel in 2007 (vijfde) als nu (vierde) ook in de play-off finale zijn beland en dat voor zo’n kleine club. Net als bij Bradford v Northampton leggen we ook deze clubs langs de DT116 ladder.

Opgericht

1889 v. 1895 1-0

Grootste succes

4x kwartfinale FA Cup v. Als non-League club 20 Leagueclubs verslagen in de FA Cup 2-1

Mascotte

Een dikke bij v. Een raar mannetje 3-1 

Stadion

Griffin Park v. Huish Park 4-1

Bijnaam

The Bees v. The Glovers 4-2

Dit jaar geëindigd als…

nummer drie v. nummer vier 5-2 

Beste Nederlander?

Clyde Wijnhard v. Stefan Stam 6-2

Bezocht door DT116 met als uitslag…

4-0 (v Lincoln City) en 2-2 (v Chelsea) v. 1-2 v Leeds United 7-2

Colours

Rood-wit verticaal v Groen-wit horizontaal 7-3

Aartsrivaal

QPR/Fulham v Weymouth 8-3

Stad groot geworden door…

Geen specifiek iets v Handschoenenindustrie 8-4

Claim to Fame

Julius Caeser stak er de Theems over v Wederom de handschoenen 9-4

County

Middlesex v Somerset 9-5

Muziek

Phil Collins v The Chesterfields 10-5

Landmark

Syon House v Jack the Treacle Eater 10-6

Conclusie? Hup Brentford

Morgen spelen Bradford City en Northampton Town tegen elkaar op Wembley voor één plekje in League One. Ik ben natuurlijk zwaar voor Bradford City. Die club komt zeker in mijn top 10 van leukste Engelse clubs. Bradford v Sheffield United komt ook meteen op de vincklijst voor volgend jaar. Northampton daarentegen vind ik een enorme onsympathieke rukclub. Het enige leuke aan ze is cultspits Adebayo Akinfenwa. Om de clubs en de steden waarin ze spelen eens goed te vergelijken legde ik ze naast de objectieve DT116-ladder. er zijn vijftien vragen. Tien keer bestrijden ze elkaar op voetbalgebied en vijf keer op een ander terrein. Blijft Bradford dan nog altijd de club die moet winnen of moet ik dan voor Northampton zijn? We gaan het zien.Opgericht

1903 v. 1897 0-1

Grootste succes

FA Cup 1911 v. Third Division Champions 1963 1-1

Tragedie

Bradford Fire v. 2-8 nederlaag tegen Man United met 6 goals George Best 2-1

Stadion

Valley Parade v. Sixfields 3-1

Bijnaam

The Bantams v. The Cobblers 4-1

Van hoogste divisie naar de laagste in…

zeven jaar v. vier jaar 4-2

Beste Nederlander?

Robert Molenaar v. Nabil Abidallah 5-2

Bezocht door DT116 met als uitslag…

0-2 v Lincoln City v. 0-3 v Carlisle United 6-2

Colours

Claret & Amber v Maroon 7-3

Aartsrivaal

Huddersfield Town v Peterborough United 8-3

Stad groot geworden door…

Textielindustrie (zoals Tilburg) v Schoenenindustrie (zoals Waalwijk) 9-3

County

Yorkshire v Northamptonshire 10-3

Muziek

The Cult v Bauhaus 10-4

Literatuur

J.B. Priestley v Mark Haddon 11-4

Gebouw

National Media Museum v National Lift Tower 11-5

Conclusie? Hup Bradford

Blackpool speelt tegenwoordig in een oranje shirt, dat is gebaseerd op het Nederlands elftal. Wat minder bekend is, of je moet deze site al lang volgen, is dat Blackpool ooit een shirt had met de kleuren van de Belgische vlag. Dat deed de club vanwege de vele Belgische vluchtelingen die in de stad zaten. Der Kaiser viel in 1914 namelijk België en Frankrijk binnen, waarop vele Belgen besloten naar Engeland te vluchten. Blackpool was een van de steden waar veel vluchtelingen terechtkwamen, aangezien ze daar veel lege strandhuisjes hadden. De Belgen gingen veelal werken in de munitiefabrieken. Ondanks dat er 8000 Belgen in Blackpool zaten, waren er weinig problemen. De Engelsen maakten kennis met de Belgische keuken en dat was een ware traktatie voor ze. De Belgen maakten op hun beurt weer kennis met friet met azijn en dat was totaal geen traktatie voor ze. Blackpool FC, dat in de Second Division speelde, besloot vanwege de vele Belgen zijn shirt (dat rood was) te veranderen in de Belgische vlag. Blackpool werd tiende dat seizoen, waarna de competitie vanwege de oorlog werd opgeschort. Toen die weer werd hervat in 1919 waren de Belgen weer terug naar België en Blackpool speelde in een wit shirt met donkerblauwe broek.

Sponsor – Daar deden ze toen nog niet aan, hoewel het mooi was geweest als een typisch Belgisch bedrijf de club had gesponsord. “Van Der Veecke Chauvage” of iets dergelijks.

Designer – De lokale kleermaker

Wie droegen dit shirt? – Billy Benton, Matty Barrass, Jackie Meredith, Albert “Taffy” Jones

Shirt is afkomstig van de geniale site Historical Football Kits

Cup Final Day. 14 mei 1988. In Nederland kijken veel mensen naar de BBC, want het is een van de weinige wedstrijden die live wordt uitgezonden. Liverpool is dé grootmacht van Engeland. Vier keer wonnen ze Europa Cup I in de twaalf voorafgaande jaar. Liverpool is op het moment van de Cup Final weer kampioen geworden, de zevende titel in tien jaar. Tegenstander Wimbledon heeft nog niets gewonnen. Pas sinds 1977 spelen ze profvoetbal. In 1986 komen ze, na vijf promoties en twee degradaties, op het hoogste niveau terecht. Het is met recht een lelijk eendje. Het stadionnetje aan Plough Lane valt bijna uit elkaar van ellende en het voetbal is niet om aan te zien. De bal wordt blind naar voren getrapt en dat is het hele strijdplan. Wimbledon heeft veel spelers die intimideren, schoppen en in ballen knijpen. “The Crazy Gang”, worden ze genoemd. Niemand is voor Wimbledon deze finale, alleen notoire Liverpoolhaters. Die zijn dus eigenlijk tegen Liverpool en niet voor Wimbledon. Alleen William van Holsteijn uit Wateringen is echt fan van de club. Met hem praten we over zijn passie voor de club en gaan we terug naar die ene meidag in 1988 toen Wimbledon de FA Cup won.

“Ik heb sinds de jaren zeventig veel interesse gehad in het Engelse voetbal. Dan volg je natuurlijk vooral het hoogste niveau, logisch in die tijd. Van Wimbledon, dat pas in 1977 in de Football League kwam, had ik nog nooit gehoord. Tot 1980. In dat jaar gaf VI een special uit met de naam “Londen Voetbal Metropool”. Daar kwam ik de naam “Wimbledon” voor het eerst tegen. Ik kende die tot dan toe alleen van het tennistoernooi. Het artikel over de club sprak me enorm aan. Een kleine underdogclub. Er stonden fantastische verhalen in hoe de club geld kon genereren en zo het hoofd boven water hield. Ik kreeg er op slag een zwak voor de club en eigenlijk ben ik sindsdien. In 1981 besloot ik daarom voor het eerst de oversteek naar Engeland te maken om, uiteraard, een wedstrijd van Wimbledon te bezoeken. Het was nog in de oude Third Division (nu League One, red.) tegen Preston North End. Wimbledon won met 3-2.

Als ik op mijn omgeving vertelde over Wimbledon, moest ik vaak uitleggen dat ik naar een voetbalwedstrijd ging en niet naar het tennistoernooi. Zo onbekend was de club toen nog in Nederland. In die tijd had je in Nederland een groep Engelandvaarders die zich “The Continentals” noemden. Zij gingen regelmatig met een hele groep naar de overkant om zoveel mogelijk wedstrijden te zien. Dan droegen ze een colbertje en een dasje met het logo van “The Continentals”.  Om de zoveel tijd hadden ze meetings en ik besloot, als Engelandliefhebber, er eens een keertje langs te gaan. Ik was wel benieuwd. Daar werd me de vraag gesteld voor welke club ik was en ik zei natuurlijk “Wimbledon”. Dat leverde nogal hoongelach op en er werd me gevraagd of ‘ik niet van voetbal hield’. Wimbledon was niet echt populair bij die mannen. Ik werd daar niet echt gastvrij ontvangen, voelde me er een pottenkijker en kreeg gauw in de gaten dat ik bij een megalomane, sekte-achtige groep op bezoek was. We hadden dezelfde passie, alleen de manier van beleven liep niet synchroon. Ik ben ook nooit meer naar zo’n meeting gegaan.

Niet alleen in Nederland vonden ze mijn voorliefde voor Wimbledon vreemd, want ook bij de club zelf vond men het verbazingwekkend dat ik helemaal uit Nederland kwam om naar Plough Lane kwam voor Wimbledon en niet naar een van de grote clubs uit Londen ging. Ik heb verhaal echt ontelbare malen moeten uitleggen bij Wimbledon. Ik was eens op Plough Lane bij een wedstrijd tegen Manchester United. Was vrij vroeg en alleen en stond tussen allerlei seizoenkaarthouders. Zij hadden gauw in de gaten dat ik een vreemde was en er ontstond een conversatie over de reden van mijn aanwezigheid. Zij vonden het een eer dat er helemaal uit Holland iemand hun cluppie aanhing. We bleven wat praten en Wimbledon kreeg een corner. Ik voorspelde dat Fashanu zou scoren en de bal in de linkerhoek ging koppen. Dat gebeurde ook en ik was ineens de held en heb de hele dag geen biertje meer hoeven betalen.

In totaal ben ik tien keer op Plough Lane geweest. Na die eerste keer tegen Preston North End, heb ik ze ook tegen Queens Park Rangers, Tottenham Hotspur, Liverpool, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Sheffield Wednesday, Crystal Palace, Burnley en Manchester United aan het werk gezien. Iedere keer weer in een hogere divisie, want Wimbledon klom langzaam omhoog. Het voetbal was inderdaad niet om aan te zien. Veelal intimidatievoetbal, maar het had wel effect. In 1986 speelden ze ineens op het hoogste niveau en twee jaar later was er die finale van de FA Cup, eigenlijk te gek voor woorden. Dat is net zoiets als Barnet nu ineens doorstoot naar de Premier League en de finale van de FA Cup haalt. Ook niet voor te stellen. Bij Wimbledon was in de eerste jaren niet eens geld voor een wasmachine en moesten de spelers zelf hun kleding mee naar huis nemen om uit te wassen.

Het leuke aan Wimbledon in die tijd was dat het een echte familieclub was. Ze waren veruit de kleinste club op het hoogste niveau. Daardoor kende iedereen binnen de club elkaar. Om het hoofd boven water te houden, had de club een nachtclub waar feesten en partijen werden gehouden. Vijf keer per week zat dat ding afgeladen vol. Daardoor kon de club blijven bestaan, want van de toeschouwers moesten ze het niet hebben. Zelfs op het hoogste niveau trok Wimbledon gemiddeld slechts zo´n 8000 toeschouwers. Wimbledon had de reputatie van een club waar tegenstanders niet graag op bezoek kwamen, mede door het gammele stadion en het keiharde intimidatievoetbal. Het was bijna vooroorlogs “kick & rush” dat door Wimbledon gespeeld werd. Alle vrije trappen op eigen helft werden door de keeper genomen en de veldspelers hadden als opdracht de bal zo snel mogelijk naar spits John Fashanu te schoppen. Die moest proberen de bal vast te houden, waarop de rest in moordend tempo moest aansluiten. Geen streling voor het oog en als Wimbledon ergens op bezoek kwam, zorgde dat vaak voor het laagste aantal toeschouwers van het seizoen.

Er werd door iedereen, fans en pers, altijd heel minachtend gedaan over Wimbledon, maar door de manier van voetbal volgden er wel successen. Het eerste seizoen op het hoogste niveau werd Wimbledon, met veruit de laagste begroting, zesde. De andere clubs wist niet wat hen overkwam als ze tegen The Dons speelden. Het seizoen erop werd Wimbledon knap zevende en stonden ze in de finale van de FA Cup. De halve finale tegen Luton heb ik op teletekst moeten volgen, internet bestond nog niet, maar gelukkig werd de finale wel uitgezonden. Ik heb die bij mijn broer gekeken. Achteraf gezien jammer, want er liepen allemaal kleine kinderen rond waardoor ik werd afgeleid. Dat is iets wat ik nog altijd betreur. Ik had zelf wel naar Londen willen afreizen, maar dat ging helaas niet omdat ik privé in een lastig parket zat. Ik had op dat moment andere prioriteiten dan de FA Cup Final. Achteraf gezien heel jammer, maar het was op dat moment even niet anders.

Van de finale weet ik nog goed dat meteen naar de aftrap Vinnie Jones een keiharde tackle uitvoerde op Steve McMahon, de hardste speler van Liverpool. Zo werd meteen duidelijk gemaakt dat Wimbledon absoluut niet bang was. Liverpool was veel beter, maar Wimbledon kwam naar 37 minuten op 1-0 dankzij Lawrie Sanchez. Peter Beardsley maakte nog de 1-1, maar die werd afgekeurd. Na een uurtje kreeg Liverpool een penalty, maar John Aldridge miste. Dat was de eerste keer dat er tijdens de finale van de FA Cup een penalty werd gestopt. Ik was continue bang voor die 1-1 en dat Liverpool er dan overheen zou lopen. Dat gebeurde niet en Wimbledon won. Mijn gevoel was onbeschrijfelijk. Ik ben er ´s avonds nog eens goed voor gaan zitten bij de uitzending van Match of the Day en nogmaals uit m´n dak gegaan. Ik heb nog dagen vol trots rondgelopen en heb er later nog veel foto´s en filmpjes van terug gezien.

Doordat Engelse clubs waren uitgesloten van Europees voetbal, zat er geen buitenlands avontuur in voor Wimbledon. Daardoor is de winst in de FA Cup eigenlijk het hoogtepunt gebleven voor de Wimbledon. Na de ramp op Hillsborough moesten veel club hun stadion vernieuwen of verhuizen. Wimbledon wilde dat ook, maar de gemeente werkte niet mee. Daarom moest Plough Lane in 1991 verlaten worden en moest de club groundsharen met Crystal Palace. Daarna hebben ze nog wel negen jaar op het hoogste niveau gespeeld, maar de ziel van de club was weg en dat is uiteindelijk de reden geweest waarom de club is verdwenen naar Milton Keynes. Plough Lane stond echt symbool voor de club. Het was eigenlijk een Non-League ground. Vooral veel staanplaatsen en de hoofdtribune was een kleine, houten tribune. Het stadion werd door iedere tegenstander gehaat. De faciliteiten waren zeer gebrekkig en het was erg intimiderend voor spelers van de tegenstander. Er werd altijd keiharde muziek gedraaid in de catacomben, zodat de tegenstander amper een tactische bespreking kon doen. Ook werd er vaak op de kleedkamerdeur gebonkt en in de smalle tunnel naar het veld ging de intimidatie verder.

Het gezicht van dit Wimbledon was Vinnie Jones. Hij was voor mij de personificatie van alles wat met Wimbledon FC te maken had. Ik denk dat de term ‘ruwe bolster, blanke pit’ hem het beste omschrijft. Hij werkte zich helemaal kapot en was keihard in het veld. Hij was het die vaak op de kleedkamerdeur van de tegenstander stond te bonken. Echt een speler die je liever in je team hebt, dan tegen je. Het was ook geen slechte voetballer, want het voetballende wordt vaak onderschat bij hem. Hij kon echt wel wat met de bal en is zelfs nog international van Wales geworden op latere leeftijd. Hij werd ook enorm gehaat en was daarmee eigenlijk hét gezicht van Wimbledon. Ik was groot fan van hem. Toen hij vertrok naar Leeds ben ik hem blijven volgen, net zoals bij zijn andere clubs waar hij nadien voor speelde. In 1996 speelde Wales een kwalificatiewedstrijd in Eindhoven en ben ik special voor hem afgereisd naar het Philips Stadion. Het werd geen gelukkig weerzien, want Wales verloor met 7-1 en Jones maakte een radeloze indruk.

Ook na het verlaten van Plough Lane bleef ik Wimbledon volgen, hoewel ik het stadion erg miste. In 1997 ben ik naar het inmiddels verlaten Plough Lane gegaan en had een videocamera bij me om opnames te maken. Er werd mij geen strobreed in de weg gelegd en heb het hele stadion van binnen en buiten gefilmd. Vervolgens ging naar Selhurst Park voor de wedstrijd van Wimbledon tegen Blackburn Rovers. Vooraf ging ik even mijn kaartje ophalen en rakte ik in gesprek met Reg Davis, de secretaris van Wimbledon. Hij vond het fantastisch dat ik fan was van Wimbledon en nog langs Plough Lane was gereden. Ik kreeg van hem persoonlijk een rondleiding door het stadion en mocht alles zien en dat terwijl de wedstrijd een uur later al zou beginnen. Enige nadeel was dat ik mijn videocamera niet me naar binnen mocht nemen, maar Davis zou hem bijhouden en als compensatie kreeg ik mijn kaartje gratis en als toegift ook nog een gratis programmaboekje.

Het deed me veel pijn toen Wimbledon uiteindelijk kapot ging. Helaas was het onvermijdelijk, doordat de club geen eigen stadion had. Het laatste seizoen leed Wimbledon iedere week een verlies van 20.000 pond en dat is natuurlijk niet vol te houden. Zeker als je weet dat er op het laatst nog maar 2000 toeschouwers kwamen kijken, terwijl men nog keurig als tiende in de Championship eindigde. De aangekondigde verhuis van Londen naar Milton Keynes had veel fans weggejaagd. Het was hun club niet meer. De meeste fans zijn overgestapt naar AFC Wimbledon en dat vind ik ook een mooie club. Ik heb ze al eens zien spelen in de Conference en pas geleden ben ik er nog eens langsgegaan voor een rondleiding en diverse mensen gesproken over de tijd aan Plough Lane. Het blijkt zo te zijn dat er nu nog steeds spelers uit die gouden tijd langs komen om bij te kletsen. In dergelijke gesprekken merk je dat voor die mensen dit nog steeds dezelfde club is en ze hebben ook de FA Cup en dergelijke teruggekregen van MK Dons. Ze spelen in vrijwel dezelfde kleur shirts en het familiaire karakter is ook weer terug. Zelfs als de club zou degraderen uit League Two, was dat niet echt betreurd. Ze zijn vooral blij dat ze een club hebben.

Ik heb zelf zeker sympathie voor AFC Wimbledon, maar het is toch een andere club en gevoelsmatig heb ik meer met het oude Wimbledon. Maar misschien dat het gaat veranderen als AFC Wimbledon terugkeert naar Plough Lane, waar plannen voor zijn. Het nieuwe stadion moet op de plek komen waar nu het Grehoundstadium staat en dat is honderd meter verwijderd van het oude stadion van Wimbledon. Ik ben niet zo lang geleden weer eens naar die plek gegaan en er staan nu appartementen en die zijn vernoemd naar spelers uit die tijd. Ook staat er een kunstwerk ter ere van het oude Wimbledon. Mooie ontwikkelingen dus, want met het huidige Cherry Red Record Stadium heb ik weinig. Maar mocht AFC Wimbledon terugkeren op Plough Lane terug, dan zal ik ze veel intensiever bezoeken. Ik geloof echter wel, dat een terugkeer nog  jaren op zich laat wachten.”

In maart had ik een van de leukste trips ooit. Motherwell op vrijdagavond en de Dundee derby op de zondag. Tussendoor nog naar Arbroath v Queen of the South. Laat alleen die namen op je inwerken. Wát een heerlijk affiche. Arbroath bezoeken was een lang gekoesterde wens. Gayfield ligt zowat op het strand en aan tegenover het stadion ligt de pub “Tuttie’s Neuk”. Als liefhebber van flauwe grappen, moest ik daar een keer geweest zijn. Het bleek een heerlijke vinck te zijn. Arbroath was een erg leuk plaatsje, de Arbroath Smokie smaakte goed, Gayfield was een mooi stadion en het volk was er vriendelijk. Met Arbroath is weinig mis, dat zullen jullie ook wel denken na het lezen van dit verslag.