London 0 Hull 4

Engeland is voor mij meer dan voetbal alleen. Ik vind het nachtleven geweldig, kan genieten van de geschiedenis, maar bovenal is het voor mij een echt muziekland. De meeste van mijn favoriete groepen komen van het eiland. Een van die groepen is “The Housemartins”. Het is de wat linkse band van Paul Heaton, die later nog in “The Beautiful South” heeft gespeeld. Mijn favoriete album van “The Housemartins” is London 0 Hull 4 met “Happy Hour“. Dat is een knipoog naar een opmerking van Paul Heaton dat zij slechts de vierde beste band van Hull waren en dat er in London geen enkele goede band was. In 2008 promoveerde Hull City naar de Premier League en The Tigers wonnen hun eerste vier confrontaties met Londense club. De albumtitel was waarheid geworden. Hieronder een overzicht van die vier wedstrijden.

It’s Not All About the Old Firm

Tussen alle bagger, zoals biografieën van spelers van het Engelse elftal en hooliganboeken waarin de feiten flink verdraaid worden, komen er natuurlijk ook regelmatig pareltjes uit. Gelukkig maar, want ik lees nog altijd graag boeken. Over Engels voetbal heb ik totaal niet te klagen, daar is volop keuze uit leuke boeken. Helaas is dat in Schotland een stuk minder. Daar gaan boeken of over Celtic of over Rangers of de Old Firm samen. Ik heb hier zo’n boek over dertig over Celtic staan en ook nog een paar Old Firm boeken (stiekem zelfs twee over Rangers), maar zou er ook graag wat over andere clubs hebben. Vandaar dat ik een dansje maakte in mijn huiskamer, toen ik las over “It’s Not All About the Old Firm” van Scott Burns. Het boek belicht de bekersuccessen van de niet-Old Firm clubs in Schotland. Dit is eigenlijk het boek waar ik al jaren op wacht.

The Billy Boys

Rangers is wijlen, maar de legacy zal nooit verdwijnen. Die bestaat uit veel prijzen, een geweldig stadion, maar ook veel sektarisch gebeuren. Wat misschien wel het meest symbool staat voor het sektarische Rangers is het lied “The Billy Boys”. Een lied over het vermoorden van katholieken, altijd gezellig. Veel mensen denken dat het lied gaat over King Billy (Willem III), maar dat klopt niet. Het is ter ere van de bende van Billy Fullerton, een extreemrechtse bendeleider die vijftig jaar geleden stierf. “The Billy Boys” waren berucht en gehaat in Glasgow. Hun territorium was de wijk Bridgeton, ironisch genoeg op een steenworp afstand van Celtic Park.

Happy Hour: Knees up mother Brown

De pub heeft een centrale rol in het leven van de Engelsman. Veel meer dan hier in Nederland bijvoorbeeld. In de pub ontmoet je elkaar en speelt een groot deel van je sociale leven af. Dat is nu nog altijd zo, maar honderd jaar geleden ook. En wat doe je behalve zuipen? Zingen en dansen natuurlijk. Vroeger was het lied “Knees up mother Brown” een echte klassieker in de pubs en vooral die in het volkse Oost-Londen. Het lied is een echte Cockney klassieker en werd tot begin jaren negentig ook massaal gezongen op de terraces van Upton Park. Zelfs een van de grootste fora van West Ham heet KUMB oftewel Knees up mother Brown. Een ideaal onderwerp dus voor “Happy Hour”.

The Long Way

Gisteren is er weer geloot voor de FA Cup. Altijd genieten, want het blijft het mooiste toernooi dat er is. Waar de grotere clubs deze beker steeds minder serieus nemen (het geld van de Premier League is belangrijker voor ze) is het voor de non-League clubs nog altijd hét evenement. Daarom kijk ik altijd extra veel uit naar deze eerste rondes. Mijn droom is om ooit alle veertien rondes in één seizoen te bezoeken. Dat lijkt me echt geweldig. Vanaf de kleine dorpsclubs tot aan Wembley. Ashley Greb (45) van het blog putajumperon maakte deze droom afgelopen seizoen waar. Hij bezocht niet alleen in alle veertien rondes een wedstrijd, maar ook nog eens zoveel mogelijk de replays. Uiteindelijk bezocht hij 25 wedstrijden op zijn lange weg naar Wembley en schreef er zelfs een boek over “The Long Way”. Waarom deed hij het en hoe is het hem bevallen?

The Fields of Athenry

 

Als je een beetje van fancultuur houdt, heb je waarschijnlijk gisteren met kippenvel naar de laatste tien minuten van Spanje v Ierland gekeken. De Ieren werden op het veld compleet vernederd, maar waren op de tribune de baas. Minutenlang galmde het “Fields of Athenry” door het stadion in Gdansk. Een lied dat je ook vaak bij Celtic hoort en wat ik al regelmatig heb meegezongen in de pubs en het stadion zelf of tijdens een concert van The Dropkick Murphys. Ik heb thuis zelfs een vlag hangen met de volledige tekst, ooit gekocht rondom Celtic Park. Het lied heeft een enorme historische lading, want het gaat over de grote Ierse hongersnood in de negentiende eeuw en de onderdrukking door de Engelsen.

 

Sunshine on Leith

Er zijn veel mooie supportersliederen. Het klinkt afgezaagd, maar een goede YNWA op Anfield Road of Celtic Park bezorgt me nog altijd kippenvel. Een van de leukste dingen aan West Ham blijft het “I’m forever blowing bubbles”, ook al hebben ze die ooit gejat van Swansea, en “Delilah” van Stoke is natuurlijk ook een klassieker. Maar persoonlijk vind ik “Sunshine on Leith” van Hibernian de allermooiste. Ik kende het lied al via The Proclaimers, maar hoorde het voor het eerst in een voetbalstadion in 2007. Hibs won toen de Schotse League Cup en de helft van Hampden zong het. Dat was een kippenvelmomentje.

Half Man Half Biscuit

Bij veel Britse bands leg ik meteen de associatie met voetbal. The Housemartins, The Specials, The Clash en The Cockney Rejects bijvoorbeeld, maar er zijn er nog veel meer. Helaas zijn er maar weinig die voetbal in hun songteksten verwerken. The Proclaimers doen het graag, maar de koningen op dat gebied zijn natuurlijk de mannen van Half Man Half Biscuit. Binnenkort komt mijn reisverslag van mijn trip naar Tranmere online, de club waar de mannen helemaal leip van zijn, een uitstekende aanleiding dus om eens wat over deze briljante band te schrijven.

Teenage Kicks

Twee weken geleden vinckte ik Derry City en daar schalde het juweeltje van The Undertones door de krakkemikkige installatie: “Teenage Kicks”. Het is het lijflied van de fans van Derry City en wordt regelmatig gezongen. Het nummer staat zelfs bekend als het onofficiële clublied van The Candystripes. In tegenstelling tot veel popliedjes van artiesten die op de terraces worden gezongen, is de liefde tussen “Teenage Kicks” en Derry City wederzijds, want de leden van The Undertones zijn grote fans van Derry City. Sterker nog, de mannen waren in hun jeugd vaste bezoekers van het Brandywell Stadium en komen er nog altijd graag.

Steel City Blues

Komende zondag is het Sheffield United v Sheffield Wednesday oftewel de Steel City derby. Tijd om alvast wat vooruit te blikken naar die wedstrijd. Om te beginnen met de documentaire Steel City Blues uit 1984. Die gaat over het weggezakte Sheffield Wednesday (dat aan het eind van dat seizoen zou promoveren), de stad Sheffield en de neergang van de staalindustrie. Genieten en zeker de moeite waard om een half uur van je leven aan op te offeren. Al is het alleen maar voor de mooie beelden van Hillsborough. Die onoverdekte Kop alleen al is pure porno. Ook de liefhebber van snorren, en welke voetballiefhebber is dat niet, komt aan zijn trekken. Kijken dus.