Hughie Ferguson

Precies 85 jaar geleden gebeurde er iets unieks in de geschiedenis van de FA Cup. Voor het eerst, en tot op de dag van vandaag voor het laatst, won een niet-Engelse club die beker. Cardiff City was met 1-0 te sterk voor Arsenal en de bekerfinale van 1927 werd daarom bekend onder de naam “The Cup was let out of England”. Veroorzaker van dit Engelse leed was Hughie Ferguson, een Schot die de enige goal maakte die dag. Ferguson was een topspits en een van de weinige Britten die meer dan 350 officiële doelpunten maakte. Hij leefde voor doelpunten en toen hij die niet meer kon maken, sloeg hij de hand aan zichzelf. Amper drie jaar na zijn legendarische goal, vergaste hij zichzelf.

Video of the Week: Dave Clement 02/02/1948 – 31/03/1982

Het is vandaag precies dertig jaar geleden dat Dave Clement een einde aan zijn leven maakte. Clement was een van de beste spelers die ook de blauw-witte hoops van QPR heeft aangetrokken. Hij speelde bijna 500 wedstrijden voor die club, won de League Cup (terwijl QPR) in de derde divisie speelde, promoveerde met de club naar de hoogste divisie en maakte deel uit van het Wunderteam uit 1976, dat  een puntje tekort kwam op Liverpool om de titel te pakken. Dat jaar maakte hij zoveel indruk, dat hij international werd en in totaal vijf caps zou verdienen.

Le God from The Dell

“Wie is je favoriete voetballer aller tijden?”, is een veelgestelde vraag. Ik moet zeggen dat ik zelf veel spelers heb waar ik erg graag naar keek. De eerste die veel indruk op me maakte was Maradona, toen ik flitsen van mijn eerste WK zag in 1986. Wat een geweldenaar. Later waren er nog meer voetballers die ik tot mijn favorieten mocht rekenen, zoals Carlos Valderama, Dragan Stojkovic, Michael Laudrup, Robert Prosinecki en Gheorge Hagi. Toch is er eentje die er voor mij bovenuit steekt en daarom mijn favoriete voetballer aller tijden is: Matthew Le Tissier oftewel Le God. Wat een geweldenaar was dat. Volgens mij heeft die man ook nooit een lelijk doelpunt gemaakt. Prachtige vrije trappen, lepe afstandsschoten of een briljante pass, Le God kon het allemaal en het leek hem ook amper moeite te kosten.

Leendert de Goeij

Komende zondag is het weer tijd voor een van de mooiste derby’s van Engeland: The Steel City derby. Er zijn een paar legendarische potten geweest, zoals de 7-3 overwinning van The Blades in 1951 en de halve finale van de FA Cup op Wembley in 1993. Maar de meeste befaamde van alle derby’s is toch de Boxing Day Massacre van 1979. Het werd 4-0 voor Wednesday en die wedstrijd wordt gezien als een kantelpunt in de verhoudingen tussen beide clubs; The Owls werden weer de grotere van de twee. In die wedstrijd speelde de Nederlander Leendert de Goeij mee met The Blades. Bijzonder, want in die tijd speelden er amper Nederlanders in het beloofde land. Tijd om hem eens op te zoeken.

Ronnie McFall: Een kwart eeuw Portadown

Een paar weken geleden was Alex Ferguson vijfentwintig jaar in dienst bij Manchester United, een record in Europa. Dat wapenfeit werd grootst gevierd. Vandaag is opnieuw een manager precies een kwart eeuw in dienst van een club: Ronnie McFall, de sterke man bij Portadown. Hij is zeker niet zo bekend als Ferguson, maar heeft in die vijfentwintig jaar de club op de kaart gezet. Voor zijn komst hadden The Ports nog nooit een belangrijke prijs gewonnen, terwijl er nu negen staan te glinsteren in de prijzenkast van de Noord-Ierse club. Meer dan genoeg redenen om eens een portretje over McFall te schrijven.

Video van de Week: Sócrates Plays for Garforth Town

Sócrates is dood. De man die in 1982 een geweldig WK speelde, kwam vooral uit voor Braziliaanse clubs. In Europa speelde hij slechts voor twee clubs: Fiorentina én Garforth Town. Die laatste club heeft dankzij eigenaar Simon Clifford veel banden met Brazilië. In 2004, Sócrates was al vijftien jaar gestopt, trok hij nog eenmaal de voetbalschoenen aan. Het leverde een golf aan publiciteit op voor de mijnwerkersclub uit Yorkshire. Het bleef bij dat ene optreden, maar toch is Sócrates een legende in Garforth en zullen de mensen daar treuren om het verlies van deze voetbalgrootheid.

Gary Speed

Gisterenmiddag zat Gary Speed in het programma Football Focus. Hij had het over Wales, de route naar het WK, zijn carrière en zijn gezin. Hij oogde monter en had er alle vertrouwen in om Wales naar het WK te brengen. Hij had Wales ook aardig op de rails gekregen. Onder leiding van de ex-voetballer van Leeds, Everton, Newcastle, Bolton en Sheffield United, steeg Wales van de 117de naar de 45ste plek op de ranglijst van de FIFA. Privé ging het ook allemaal uitstekend. Hij had een vrouw en twee jonge zoontjes. De wereld leek de 42-jarige Speed toe te lachen. Een paar uur later hing hij zichzelf op in zijn huis.

Willie Angus: Hero of War

“The bravest deed done in the history of the British Army”

De laatste dagen is er veel te doen geweest over het feit of de Poppy nu wel of niet op de shirts van het Engelse elftal mag voor de pot tegen Spanje morgenavond. Volgens de FIFA is het een politiek statement, terwijl het volgens de Engelsen puur is om te herdenken. Het herdenken van WO I is in de UK ontzettend groot. Je struikelt zowat over de Poppies die je overal ziet, terwijl zowat iedere voetbalclub met een speciaal shirt speelt. Als DT116 ga ik daarom voortaan ieder jaar op elf november een verhaal over WO I en voetbal schrijven. We trappen af met Willie Angus, de Celtic-speler die zo’n dappere daad verrichte, dat hij de eerste gewone Schotse soldaat werd die het Victoria Cross kreeg.

Johnny Doyle: The Man Who Loved The Green

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Johnny Doyle stierf. Doyle was pas dertig jaar en speelde voor zijn droomclub Celtic. Hij was een goede, maar geen legendarische voetballer. Toch heeft zijn passie en liefde voor de club, ervoor gezorgd dat hij enorm populair was en is bij de fans. Nog altijd is hij niet vergeten en ieder lustrum wordt zijn sterfdag groots herdacht. Doyle was misschien wel een van de laatste fans, die de Hoops mocht aantrekken. Zijn bijnaam luidde niet voor niets The Man Who Loved The Green. Genoeg reden om deze held ook hier op DT116 te herdenken, want ondanks onze journalistieke objectiviteit, is ons kantoor helemaal groen-wit geschilderd en hangen er overal shamrocks.

Jimmy Johnstone Memorial Garden

Afgelopen vincktrip logeerde ik drie dagen in Uddingston, de geboorteplaats van Jimmy “Jinky” Johnstone. Sinds midden augustus staat er daar een Memorial Garden ter ere van hem. Die moest ik natuurlijk bezoeken. De “Wee Man”, die de absolute ster was van de Lisbon Lions met zijn dribbels, heeft me altijd gefascineerd. In 2006 overleed hij op 61-jarige leeftijd aan ALS, maar vergeten zal hij nooit worden. Uitgeroepen tot grootste Celt allertijden en misschien wel de beste voetballer die de Britse eilanden ooit hebben voortgebracht. Het is daarom mooi om te zien dat vlakbij zijn geboortehuis nu dit monumentje staat. Hopelijk blijven de chavs er met hun poten vanaf, maar daar heb je nooit de garantie op. Hieronder wat foto’s van het monument. Dubbel op klikken en je ziet ze in groter formaat.