Woodford United

Veel fans klagen vaak over hoe slecht ze het wel niet hebben. Die raad ik aan om even naar het seizoen van Woodford United te kijken, een club uit de Southern League Division One Central. Gisterenavond verloren ze met 4-0 bij nummer een-na-laatst Leighton Town, de 41ste nederlaag in 41 competitiewedstrijden (doelsaldo is 20-183). Daarnaast werden ze in alle drie de bekers waar ze aan deelnamen in de eerste ronde uitgeschakeld. De Engelse voetbalpiramide is tot aan het achtste niveau erg landelijk (zie hier) en nog nooit gebeurde het dat een club uit een van die divisie al zijn wedstrijden verloor. Poole Town was er in 1995/1996 dichtbij, maar haalde nog nét een puntje: 42 0 1 41 (17-188). Woodford kan daarom de eerste worden als ze zaterdag in eigen huis verliezen. Woodford speelt nu al zeven jaar op dit niveau, dus dit is een einde dat je ze niet gunt. Op 5 februari waren ze heel dicht bij een punt, maar scoorde Barton Rovers in de blessuretijd de 2-1. Maar misschien voltrekt zich zaterdag een wonder, maar ik vrees dat ze tegen nummer drie Godalming Town vooral moeten hopen dat ze niet weer met 10-0 verliezen, zoals ze al twee keer overkwam dit seizoen.

Harwich and Parkeston Football Club at Wembley

Niet alleen in Nederland was 1953 een rampjaar. Ook aan de overkant hadden ze veel last van de springvloed. Doordat Engeland wat hoger ligt, viel het aantal slachtoffers daar in vergelijking met Nederland mee. Toch was het een van de grootste rampen van de 20ste eeuw aan de overkant. Er stierven 307 man op het vasteland en 224 op zee. Een van de steden die werd getroffen was de havenstad Harwich. Een golf van twee meter hoog overspoelde de stad en liet een spoor van vernielingen na. Veertig mensen in Harwich stierven. De lokale voetbalclub, Harwick and Parkeston FC befaamd door die geile hoofdtribune, bracht weer een beetje vreugde in de stad. Voor de tweede keer in de geschiedenis (1899 was de eerste keer) haalde de club de finale van de FA Amateur Cup. Heel Harwich liep uit. Zestig bussen en drie speciale treinen, zoals hierboven, vertrokken naar Wembley. 100.000 man, ja die finales waren héél populair, zagen Harwich and Parkeston met 6-0 verliezen van Pegasus. Maar voor even was het voetbal het gesprek van de dag en niet de ellende van de watersnoodramp.

Guernsey and The Mother of all Fixture Pile-ups

Na de nederlaag tegen Steaua Boekarest waren veel Ajacieden blij. Zij konden zich nu helemaal op de competitie richten. Het is ook wel erg zwaar om niet alleen in het weekend, maar ook doordeweeks te spelen voor mannetjes die voetbal als beroep hebben. In Guernsey klagen ze ook. Maar dat is iets terechter. Guernsey FC is een amateurclub die in de Combined Counties League (negende divisie van Engeland) speelt. Doordat ze dit jaar geweldig spelen in de verschillende bekers en er veel wedstrijden P-P zijn gegaan vanwege het weer mogen de kanaaleilanders 22 wedstrijden in 38 dagen gaan spelen (of 21 in 37, dat ligt eraan of ze de finale van de FA Vase halen). In de competitie staat Guernsey nu zesde en zou nog kampioen kunnen worden (er zijn clubs die dertien wedstrijden meer hebben gespeeld), maar dat lijkt me onrealistisch. Steeds meer spelers raken geblesseerd, terwijl anderen niet iedere midweekse wedstrijd kunnen spelen in verband met hun werk. Er zijn drie periodes waarin Guernsey drie dagen achter elkaar een wedstrijd speelt en als ze de finale van de FA Vase halen, sluiten ze af met vier dagen achter elkaar een wedstrijd. Bizar.

St. Albans City’s Oak Tree

Een van de mooiste non-League grounds waar ik ben geweest, is Clarence Park van St. Albans City. Een stadion dat sinds een paar dagen op de gevarenlijst staat. Ik bezocht het stadion in maart 2007, nu ook alweer een eeuwigheid geleden. De eerste keer dat ik van Clarence Park hoorde, was in 1996. Het Nederlands elftal trainde daar tijdens het EK en er was toen een itempje over de befaamde eik die in het stadion stond. Die eik, die midden in de staantribune achter de goal stond, was ouder dan het stadion zelf. Destijds was er gewoon omheen gebouwd, omdat de eik beschermd was. De boom gaf het stadion een mooie uitstraling, maar het bestuur baalde er van. St. Albans mocht namelijk niet promoveren naar de Conference, omdat de boom een gevaar zou opleveren voor toeschouwers en spelers. Zo werden keepers van de tegenpartij vaak bekogeld met eikels die uit de boom vielen. In 1998 werd de boom ineens ‘ziek’ en een jaar later was Clarence Park vrij van bomen in het stadion. In 2006 promoveerde de club dan eindelijk naar de Conference. Het avontuur duurde maar een seizoen. Of dat nu het kappen van die boom waard is geweest?

Foto afkomstig van Kerry Miller

Bradley Mills

Parkeren vlakbij het stadion in Huddersfield is een probleem. Gelukkig zagen we een obscuur zijstraatje, waar we de auto konden neerzetten. Bleek ineens dat er naast een voetbalveld lag. Ze waren er zelfs aan het voetballen en er stonden tientallen mensen in Huddersfield-shirts te kijken. Dat was een mooie vinck dus. Het bleek het “stadion” van Bradley Mills te zijn, eigenlijk een cricketclub. De tegenstander was onbekend. Voor schandalig lage prijzen dronken we er een pint en keken we een potje voetbal. We zagen twee heerlijke goals en een gestopte penalty. Soms kan het leven heel mooi zijn. Vandaar dat ik jullie wil laten meegenieten van enkele foto’s  van Bradley Mills.

Intro Tilbury v Grays Athletic

Dit jaar bezocht ik eindelijk een Engelse non-league pot op Non-League Day. Ook werd eindelijk Tilbury gevinckt. Het plaatsje in Essex, waar ik fan van ben vanwege de gelijkenis met Tilburg (qua naam dan), was erg pauper. Dat zie ik graag. De wedstrijd, de derby tegen Grays, was voetballend matig. Bijna waren we naar Bexhill United gegaan vanwege die piratenactie daar. Daar werd het 9-3, dus dat was naderhand een rouwmoment. Toch vond ik het wel leuk om Tilbury eens gevinckt te hebben. Chadfields viel me niet tegen, geen klassieker, maar het allegaartje beviel me wel. Het was ook mooi om naar Engeland te gaan tijdens de interlandhel. Volgend jaar komt er zeker een vervolg op. Hier het verslag trouwens van onze trip naar Tilbury.

Coppa Ottorino Barassi

Komende zaterdag eindelijk naar Tilbury. Ik ben vooral fan van deze club, omdat de naam ‘Tilbury’ nogal veel lijkt op die van de schôônste stad van ‘t laand: Tilburg. Voor de rest heeft deze club eigenlijk niet veel. Het stadionnetje stelt niet gek veel voor, er komt weinig volk op af, het ligt in een naargeestig gebied en ze hebben fuck all gewonnen. Wat dat betreft zijn er veel meer parallellen te trekken met onze zusjes uit Breda. In de prijzenkast van Tilburg pronken de schaal voor de titel in de Isthmian Division Two, twee Isthmian League Cups en de vage East Anglian Cup. Maar bijna had er een internationale prijs bijgestaan, want in 1976 werd bijna de Coppa Ottorino Barassi gewonnen.

From Wembley to Wembley?

Ik lees net een bizar bericht dat Wembley FC, een club uitkomend in de Combined Counties League (negende divisie) voor het komende seizoen Ray Parlour, David Seaman, Graeme Le Saux, Claudio Caniggia, Martin Keown en Brian McBride heeft vastgelegd. Alle zes zijn ze al even gestopt, maar speciaal voor de FA Cup gaan ze voor Wembley spelen. Sinds Budweiser, de sponsor van de FA Cup ook Wembley FC is gaan sponsoren, komen ze met de ene stunt na de andere stunt. Eerst werd ex-bondscoach Terry Venables vastgelegd als technisch directeur en nu deze zes spelers. Zuur voor de spelers van Wembley is dat de zes alleen in de bekerwedstrijden gaan spelen en zij dus op de bank of tribune mogen zitten tijdens de potten. Er zit ook een commercieel staartje aan, want een Amerikaanse documentairemaker gaat de ploeg volgen in de FA Cup. Ik moet zelf nog even bepalen wat ik er van vind. Het is aan de ene kant erg fout, maar aan de andere kant lijkt het me geweldig om die ploeg in actie te zien. Claudio Caniggia, wat een geweldenaar was dat.

Conference Final: Luton Town v York City

Komende zondag is het weer prijs op Wembley. Een dag nadat West Ham en Blackpool hebben uitgemaakt wie er in de Premier League gaat spelen volgend jaar, strijden de twee ex-Leagueclubs York en Luton om een plekje in de Football League. Beide clubs zullen elkaar onderhand wel beu zijn, want dit is al de elfde ontmoeting in ruim 2,5 jaar. De confrontaties tussen York en Luton zijn de laatste jaren uitgegroeid tot echte klassiekers. Het belooft een mooie confrontatie te worden en is, als ze tenminste niet in de FA Cup tegen elkaar loten, voorlopig de laatste ontmoeting tussen de twee clubs te zijn. Daar zullen ze blij mee zijn, want ik denk dat beide clubs elkaar niet meer kunnen zie of luchten.

Conference South Final: Dartford v Welling United

Waar ik in North niet ontevreden was over het verloop van de competitie, was het in South helemaal feest. Woking als kampioen was mooi en dat Chelmsford, een club met een verschrikkelijk stadion, de play-offs misliep was nog mooier. Ik hoopte daarna dat Dartford zou winnen van Basingstoke en dat kwam ook uit. In de andere halve finale, tussen Welling en Sutton, had ik niet echt een favoriet, want dat zijn allebei leuke clubs met toffe stadions. In North ben ik vol voor Gainsborough, maar deze finale in Dartford is een win-win situatie. Beide wil ik zeker bezoeken als ze promoveren (Dartford v Ebbsfleet is jumjum), ook al ben ik al wel eens bij Welling geweest.