Nederland v Engeland 2-1, 1913

Precies honderd jaar geleden stond de zevende ontmoeting tussen Nederland en Engeland op het programma. De eerste zes waren verloren gegaan voor Nederland, vaak met grote cijfers. 1-8, 12-2 en 9-1 zijn geen uitslagen waarmee je graag thuis kwam. Helemaal niet omdat Nederland niet tegen het ‘echte’ Engeland speelde, dat gebeurde pas in 1935, maar tegen de amateurs. Nu waren die amateurs ook erg goed, getuige de grote nederlagen van Nederland, die natuurlijk ook tot 1954 amateur waren. De Engelse amateurs waren dan ook de grote favoriet op de 24ste maart van 1913. Maar liefst 16000 mensen kwamen naar het Houtrust stadion in Den Haag voor deze wedstrijd en die zagen een historische wedstrijd, want Nederland won met 2-1. Spartaan Huug de Groot scoorde twee keer en het team van Engelsman (!) Edgar Chadwick won. Pas in 1954 won Nederland weer een keer van de Engelse amateurs en we moesten tot 1977 wachten voordat we het ‘echte’ Engeland versloegen.  Jantje Peters scoorde toen tweemaal op Wembley.

Gazza’s Wondergoal

Paul Gascoigne ligt op de Intensive Care in de VS. Zijn organen functioneren niet meer naar behoren en mensen rondom de voormalige ster zijn bang dat hij zijn 46ste verjaardag niet meer haalt. Zelf heb ik een haat-liefdeverhouding met Gazza. De eerste keer viel hij me op tijdens het WK 1990. Hij speelde geweldig en zijn tranen na zijn gele kaart in de halve finale tegen de Duitsers (daardoor zou Gascoigne de eventuele finale missen) herinner ik me nog als de dag van gisteren. Daarna viel hij me nog op bij zijn gebroken been in de FA Cup finale, zijn transfer naar Italië en rare fratsen bij Lazio en zijn tijd bij die nare Rangers. Bij die laatste club speelde hij in 1996, toen het Engeland v Schotland was. Uiteraard was ik voor de Schotten, maar Shearer scoorde de 1-0. Maar zo’n tien minuten voor tijd kregen de Schotten een penalty. Schotten zijn geboren verliezers. Natuurlijk ging die penalty mis. Ik vloekte, maar mijn boosheid veranderde in bewondering. In de rebound scoorde Gascoigne namelijk een wereldgoal. Ik stond op de bank te klappen voor de Gazza. Een van de mooiste goals die ik ooit heb gezien.

Brazil v England 1970

Zo meteen is het Engeland v Brazilië op Wembley. Normaal geef ik helemaal niets om oefenwedstrijden, maar dit is wel een bijzonder potje. Waar het tussen Engeland en Argentinië haat en nijd is, is er tussen Engeland en Brazilië vooral veel respect. Brazilië speelde zijn eerste interland tegen het Engelse Exeter, in 1914. De eerste interland tussen beide landen was in 1954 en eindigde in 4-2 voor de Engelsen. De meest legendarische wedstrijd tussen beiden was in 1970, het WK in Mexico. In de poulefase kwam de twee laatste wereldkampioenen elkaar tegen. Het is de wedstrijd waarin Bobby Moore de Moeder aller Tackles maakte op Jairzinho. Geen smerige tackle, maar perfect op de bal. Het was ook de wedstrijd van de Moeder aller Reddingen. Gordon Banks stopte op geniale wijze een kopbal van Pelé.  Het werd uiteindelijk 1-0 voor Brazilië, dat ook de wereldtitel zou pakken. Voor Engeland was het in de kwartfinale over, toen na verleningen van de Duitsers werd verloren.

The Tartan Army at the Jan Gijzenkade

Komende vrijdag speel ik een potje in het stadion van wijlen HFC Haarlem. Erg mooi. Hier speelde mannen als Ruud Gullit, Raymond Atteveld, Arthur Numan, Luc Nijholt en John Metgod, die later furore maakten aan de andere kant van de Noordzee. Omgekeerd waren het vooral Barry Hughes en Keith Masefield die hun sporen achterlieten in Haarlem. Het enige wat daarna in de buurt kwam van een Britse invasie was het bezoek van heel wat Schotten in 2009. Schotland speelde een dag later tegen Nederland en voetbalgek als ze zijn, bezochten ze Haarlem v Omniworld. @HielkeSCH was erbij en schreef dit stuk over de Schotse invasie in Haarlem.

Video of the Week: Maggie Thatcher, your Boys took a hell of a beating

De kwalificatierondes voor het WK 2014 in Brazilië zijn weer begonnen, ook voor Engeland. The Three Lions speelden twee dagen geleden uit tegen Moldavië en mogen over twee dagen op Wembley proberen op zes punten te komen, tegen Oekraïne. Vandaag precies 32 jaar geleden speelde Engeland ook een kwalificatiewedstrijd. Destijds in Oslo. Noorwegen stelde toen nog geen fuck voor en tegen Engeland werd flink opgekeken door de Noren. Noorwegen won echter met 2-1, waardoor Engeland de laatste wedstrijd tegen de Hongaren moest winnen om zich te kwalificeren. Dat lukte, maar iedereen zal zich deze pot tegen de Noren herinneren door de Noorse commentator die helemaal uit z’n plaat ging. De uitspraak “Maggie Thatcher, your Boys took a hell of a beating”, is legendarisch geworden.

The Fields of Athenry

 

Als je een beetje van fancultuur houdt, heb je waarschijnlijk gisteren met kippenvel naar de laatste tien minuten van Spanje v Ierland gekeken. De Ieren werden op het veld compleet vernederd, maar waren op de tribune de baas. Minutenlang galmde het “Fields of Athenry” door het stadion in Gdansk. Een lied dat je ook vaak bij Celtic hoort en wat ik al regelmatig heb meegezongen in de pubs en het stadion zelf of tijdens een concert van The Dropkick Murphys. Ik heb thuis zelfs een vlag hangen met de volledige tekst, ooit gekocht rondom Celtic Park. Het lied heeft een enorme historische lading, want het gaat over de grote Ierse hongersnood in de negentiende eeuw en de onderdrukking door de Engelsen.

 

De Woensdagfoto: Achtung! Surrender Fritz!

Video of the Week: Ray Houghton

In mijn stuk eerder deze week heb ik al aandacht besteed aan de enige keer dat de Ieren meededen aan een EK. Ze deden het daar geweldig en slechts door die kopbal van Kieft werden ze uitgeschakeld. Maar weinig Ieren treurden er echt om, want die 1-0 tegen Engeland is nog steeds hét resultaat van het land. Doelpuntenmaker was Ray Houghton, een typische Jack Charlton speler. Houghton was namelijk, zoals zo veel spelers onder Charlton, niet geboren in Ierland. Houghton had een Ierse vader, maar werd geboren in Glasgow. Ook speelde hij nooit in Ierland. Zijn hele carrière kwam hij uit voor Engelse clubs. Vooral bij Liverpool boekte hij grote successen. Toch zullen de meeste mensen hem herinneren van dit ene doelpunt tegen de Engelsen, ook al was die tegen de Italianen (zes jaar later op het WK, de enige treffer van die wedstrijd) misschien wel mooier en belangrijker. Maar dit doelpunt was het eerste van de Ieren op een eindtoernooi en was uitgerekend de winnende tegen de gehate Engelsen. Houghton hoeft mede door dit doelpunt zelden te betalen voor een pint als hij in Ierland in een pub komt.

We’re not English, We are Scouse!

Nederland kleurt rondom Koninginnedag en eindtoernooien oranje, maar voor de rest zie je amper Nederlandse vlaggen. En als je er al eentje draagt, moet je oppassen niet voor racist uitgemaakt te worden. In Engeland hebben ze daar minder last van en zijn ze juist erg trots op hun vlag. Ik kom vaak in Engeland en overal zie je dan Engelse vlaggen hangen, vooral in de wat armere steden en gebieden dicht bij de grens met Wales of Schotland. Wat dat betreft zou Liverpool, een stad met veel pauperwijken en nabij Wales, een zee van St. George Flags moeten zijn, maar daar zie je er juist weinig. In Liverpool zijn ze namelijk helemaal niet zo’n fan van het Engelse elftal en Engeland. Ze zetten zich er tegen af en vooral op Anfield laten ze graag weten dat ze geen Engelsen zijn, maar Scousers. “We’re not English, we are Scouse”, dat is het adagium op The Kop en dat terwijl de selectie van Engeland dit keer uit veel spelers van Liverpool bestaat.

Ierland: EK 1988

Tegenwoordig is het Nederlands elftal helaas verworden tot een speelbal van de commercie  en de Teletoeters en heb ik er wat minder mee. Dat was in 1988 wel anders. Van het WK 1986 had ik wel wat gezien (ik was voor Denemarken), maar het EK 1988 was het eerste toernooi dat ik helemaal bewust zou meemaken. Voorafgaand aan het toernooi verzamelde ik alles wat ermee te maken had. Ik was opnieuw voor Denemarken, maar Nederland en Ierland leken me ook wel leuk. Nederland omdat ik Nederlander ben en Ierland omdat ze in het groen speelden en een leuke coach hadden. Het waren de vlaggen van die drie landen die ik had nagemaakt en had opgehangen op mijn kamer.