St. Mirren’s Cup

In deze week waarin ik heel erg bezig ben met de finale van zaterdag en de meeste artikelen over die wedstrijd gaan, toch ook tijd voor iets anders. Uiteraard blijf ik wel bij de Scottish Cup Final, daarop ben ik iets teveel op gefocust momenteel, maar ditmaal niet over Hearts of Hibs. Precies 25 jaar geleden won St. Mirren namelijk die beker. Bijzonder, omdat het een kleine club is. Maar ook bijzonder, omdat het de laatste keer is geweest dat een team, volledig bestaand uit Schotse spelers, de beker won. Genoeg reden dus om terug te gaan naar 1987, toen The Buddies de beker wonnen en Europa in mochten.

Scottish Cup Final 1896‏

Het was een mooi jaar, 1896. De Italianen slagen er niet in om de Abessijnen te verslaan, Nicolaas II wordt gekroond tot laatste tsaar van Rusland, de eerste Olympische spelen vinden plaats in Athene, Willem II werd opgericht en de voetbalclubs uit Edinburgh, Hibernian en Heart of Midlothian, spelen de Schotse bekerfinale tegen elkaar. Doordat ze allebei uit de Schotse hoofdstad komen, wordt besloten om de finale op Logie Green in Edinburgh te spelen. Nu, 116 jaar later, spelen beide clubs weer in de bekerfinale tegen elkaar, dus tijd om eens terug te kijken naar de eerste ontmoeting.

Hibs Cup Hoodoo

Hibernian staat al 110 jaar droog wat betreft de Schotse beker. Misschien dat het volgende week eindelijk gaat lukken, hoewel de statistieken niet in het voordeel van The Hibees spreken. Toch zijn ze er in die 110 jaar zo nu en dan dicht bij geweest. Acht keer werd de finale verloren en maar liefst zeventien keer de halve finale. Al die keren kwamen ze maar een keer Hearts tegen, in 2006. Toen waren er ook hoge verwachtingen, maar die bleken voor niets te zijn geweest. Met maar liefst 4-0 won Hearts. Wie alle vijfentwintig nederlagen van Hibernian in de (halve) finales eens rustig wil nalezen, kan hieronder terecht. Er zitten enkele pijnlijke bij, hoewel de nederlaag tegen het piepkleine amateurclubje Armadale in 1920 de allergrootste vernedering is geweest.

Keep Cardiff City Blue

Het ‘Moderne Voetbal’  is niet echt populair de laatste tijd. Er wordt veel over genuild, terecht dan wel onterecht. Dat 16-jarige ultra’s tegen het moderne voetbal demonstreren is tenenkrommend. Juist ultra’s en hun geforceerde nepsfeer zijn in mijn ogen een van de uitwassen van het moderne voetbal. Overal, maar vooral in Duitsland, zingen ze dezelfde monotoon opgedreunde liedjes. Wel negentig minuten lang, maar of dat sfeer is? Staanplaatsen ben ik dan weer wel een voorstander van, evenals het afschaffen van de combi’s en machtwellustige stewards. Maar wat me het meeste soort aan het moderne voetbal is de fetisj voor het vullen van de zakken. Het ene idee om centen binnen te harken is nog perverser dan het andere. De eigenaar van Cardiff City had gisteren weer een ziek idee: de clubkleuren, het logo en de bijnaam veranderen omdat dat meer centjes oplevert in Azië. Keep Cardiff City Blue!

Thames AFC

Precies tachtig jaar geleden stond op Griffin Park de wedstrijd tussen Brentford en Thames AFC op het programma. Een wedstrijd in de Third Division South om de spreekwoordelijke baard van de keizer. Brentford won met 1-0 en eindigde als vijfde. Thames werd 22ste en laatste. Na de wedstrijd tegen Brentford vond het bestuur van Thames het wel genoeg. Ze besloten de stekker uit de club te trekken, die slechts vier jaar eerder was opgericht en in een van de grootste stadions ter wereld speelde. Thames AFC was geschiedenis. Het blijft een bizar verhaal over een club die heel groot had kunnen worden, maar het uiteindelijk niet werd en door de meeste mensen al vergeten is.

Aston Villa going down

Het gaat niet best met Aston Villa. Ze moeten zelfs uitkijken dat ze niet gaan degraderen. Het zou een shock zijn, want Villa is een van de zeven clubs die nog nooit uit de Premier League vloog. Villa niet op het hoogste niveau, dat heb ik nooit bewust meegemaakt. Het voelt heel raar aan als ze er niet meer bij zijn. Toch is het niet onmogelijk, want precies 25 jaar geleden degradeerde de club voor het laatst. Destijds zorgde het ook voor een golf van verbijstering, want Villa was zes jaar eerder nog kampioen geworden, won een jaar later de Europa Cup I gewonnen en weer een jaar later de Europese Supercup door Barcelona te verslaan. Een terugblik op die degradatie van The Villa nu een kwart eeuw geleden.

Video of the Week: Dundee FC Champions 1962

Precies vijftig jaar geleden werd Dundee FC kampioen. Het is de enige landstitel die de club ooit won (stadsgenoot Dundee United heeft er overigens ook eentje) en de mannen die toen wonnen zijn nog altijd helden voor de fans. Het was ook een goed team, met spelers als Alan Gilzean (die bij Tottenham later zou uitgroeien tot legende), Bobbie Cox (waarna een van de tribune is vernoemd), Gordon Smith (enige speler die met drie non-Old Firm clubs kampioen werd; Hibs, Hearts en Dundee) en Ian Ure (die een jaar later naar Arsenal zou gaan). Maar het grote brein achter de titel was Bob Shankly, de broer van Bill. Hij kwam in 1959 en bracht Dundee de titel.

Hughie Ferguson

Precies 85 jaar geleden gebeurde er iets unieks in de geschiedenis van de FA Cup. Voor het eerst, en tot op de dag van vandaag voor het laatst, won een niet-Engelse club die beker. Cardiff City was met 1-0 te sterk voor Arsenal en de bekerfinale van 1927 werd daarom bekend onder de naam “The Cup was let out of England”. Veroorzaker van dit Engelse leed was Hughie Ferguson, een Schot die de enige goal maakte die dag. Ferguson was een topspits en een van de weinige Britten die meer dan 350 officiële doelpunten maakte. Hij leefde voor doelpunten en toen hij die niet meer kon maken, sloeg hij de hand aan zichzelf. Amper drie jaar na zijn legendarische goal, vergaste hij zichzelf.

The Gillingham Swindon rivalry

Komend zaterdag hoopte ik naar Gillingham v Swindon Town te gaan, maar Gillingham heeft teveel restricties opgelegd. Op zich stond Priestfield niet echt hoog op mijn lijstje om nog een keer te bezoeken, daarvoor is het stadion te modern, maar deze pot is een hele bijzondere. Swindon kan kampioen worden en promoveren en zal daarom veel volk meenemen. Daarnaast is Di Canio een curieus figuur om te volgen. Was eerder dit seizoen bij Swindon v Oxford en daar bleek hij het allemaal niet te kunnen kanaliseren. Daarnaast is Swindon de aartrivaal van Gillingham. Bizar als je bedenkt dat er bijna 200 kilometer asfalt tussen beide steden ligt. Tijd om deze vreemde rivaliteit eens wat nader te bekijken.

Celtic win the League at Ibrox in 1967

Door de 2-0 nederlaag van Motherwell vandaag kan Celtic morgen, als ze winnen, kampioen worden op Ibrox. Een horrorscenario voor de fans van Rangers en de politie, maar gezien de vorm van de afgelopen weken is het zeker een mogelijkheid. Toch denk ik dat ze bij Rangers liever sterven, dan Celtic kampioen zien worden in hun eigen stadion. Als Rangers verliest, is het niet alleen een extreem pijnlijke nederlaag voor ze, maar ook een diepterecord. Nooit eerder verloor een team van Rangers vier thuiswedstrijden op rij. Die gaan er dus alles aan doen morgen. Een titel van Celtic op Ibrox zou niet uniek zijn, want in het heilige jaar 1967 deden The Bhoys dat voor de eerste (en voorlopig laatste) keer. Celtic scoorde dat seizoen maar liefst 196 keer, waaronder tweemaal op Ibrox op  6 mei. Het was niet genoeg voor de overwinning (het werd 2-2), maar de titel was binnen. Morgen is een gelijkspel niet genoeg en moet Celtic winnen. Morgen om 14:00 uur NL tijd begint het.