Worcester City v Sheffield United, 1959

Twee dagen geleden schreef ik een stukje over Worcester v Liverpool. Het is de grootste stunt die Worcester ooit uithaalde. 15000 man kwamen er op die pot af, maar dat is niet de toeschouwersrecord. Dat werd een ronde later gehaald. Worcester lootte namelijk weer een thuiswedstrijd, ditmaal tegen Sheffield United. Een recordaantal van 17042 mensen kwam door de poorten van St. George’s Lane voor deze pot in de vierde ronde van de FA Cup. Veel mensen hoopten stiekem op een nieuwe stunt. The Blades streden, net als Liverpool, om promotie naar de First Division. Het kon de derde Leagueclub worden die Worcester uit de FA Cup kon wippen, want in de tweede ronde was ook Millwall voor de bijl gegaan op St. George’s Lane: 5-2. Maar een derde stunt zat er niet in, want Sheffield United won met 0-2. Toch was de penningmeester niet ontevreden met die hoge opkomst en ons heeft het deze mooie plaat opgeleverd. Zo vol zal het zaterdag niet zijn, want Worcester mocht maar 4000 kaartjes verkopen.

Foto afkomstig van Worcester City

Photo Countdown to the 92

Zoals iedereen wel zal weten, ga ik volgend seizoen de zogenaamde ’92′ vincken. Momenteel sta ik op 91 en heb ik, op Port Vale na, alle clubs in de Premier League, Championship, League One en League Two een keer een thuiswedstrijd zien spelen. Ondanks dat mijn site Doingthe116 heet, voelt die 92ste wel heel bijzonder aan. Sinds ik er een stuk of 80 van de 92 had, ben ik bewust wedstrijden gaan uitzoeken. Niet zomaar random wat clubs vincken, maar met een derby of belangrijke pot. Port Vale gaat wel heel random worden. Ik pak die eind oktober mee. Het gaat de 19de of 26ste worden, ligt eraan wanneer ze thuisspelen. Ik ben er van overtuigd dat het de 19de gaat worden, want de 26ste zou té mooi zijn om waar te zijn. Op die dag, precies op die dag, bestaat de FA exact 150 jaar. En wat is er mooier om dan mijn 92ste te vincken? Het zal dus niet die dag worden, maar de 19de. Omdat die precies 200 dagen verderop is, ga ik vanaf nu terugblikken op alle Engelse wedstrijden (op dit moment 178) die ik heb gezien. Van iedere pot kies ik een foto en die plaats ik. Een soort trip down memory lane.

The Upton Park Flat

Een paar jaar geleden kwam ik bovenstaande foto voor het eerst tegen. Ik was flabbergasted. Ik heb de foto ook al vaak gespamd, omdat hij zo prachtig is. Maar wat is het verhaal achter de foto? Ik ging op onderzoek uit en hij blijkt gemaakt in 1972. De wedstrijd is West Ham v Hereford, replay in de vierde ronde van de FA Cup. Een ronde eerder had Hereford voor een van de grootste stunts ooit gezorgd door als amateurclub Newcastle uit te schakelen. Het werd nog gekker toen ze 0-0 speelden in de volgende ronde tegen West Ham. Een replay. Die werden altijd doordeweeks gespeeld, maar door de energiecrisis mochten clubs hun lichtmasten niet aanzetten. Besloten werd om de wedstrijd op 14 februari te spelen om 14:15. Dat was een maandagmiddag.

Gayfield

Volgende week zaterdag zit ik bij Arbroath. In de UK is er geen stadion dat dichterbij de zee ligt als Gayfield. Een bizarre plek om te bouwen, want als het vloed is, ligt er alleen nog een klein weggetje tussen het stadion en de zee. Toch leek het ze in 1920 een goed idee om op de plek een stadion te bouwen. Doordat het stadion zowat in de zee ligt, zijn er al veel wedstrijden afgelast vanwege rukwinden. Er gaan ook mooie verhalen over het stadion. Zo kreeg een speler die een corner wilde nemen ineens een golf vanuit de zee in zijn bek. En na een stormachtige avond werden er vissen op het veld gevonden. Prachtig vind ik dat. Als ik wel eens verhalen lees van hoppers die naar Arbroath zijn geweest, komt de stevige wind altijd ter sprake. Ik ben een mietje, want ik vinck Arbroath in maart. Een echte vinckt Gayfield op een ijskoud dinsdagavond in november. Toch zal ik het niet nalaten om ook te klagen over de wind. Dat is een zekerheidje.

Ice-skating at The Shay

De laatste jaren worden we getrakteerd op strenge winters. Veel wedstrijden gaan P-P, maar het is nog niets vergeleken met de winter van 1962-1963. Niet alleen hier was het koud, denk aan die Elfstedentocht van 1963, maar ook aan de overkant van Het Kanaal. Iedere week was er een waslijst aan P-P’s. Zo speelde Barnsley tussen 21 december 1962 en 12 maart 1963 slechts twee wedstrijden. Bizar. Clubs hadden geen inkomsten, waardoor penningmeesters zenuwachtig werden. Bij Halifax Town waren ze heel inventief en besloten ze op 2 maart het veld onder water te zetten. Hierdoor kon er worden geschaatst en door entree te heffen, had de club nog wat inkomsten. Helaas voor The Shaymen zette de dooi een paar dagen later in en verdween de ijsvloer weer. Op 15 maart speelde Halifax weer een thuiswedstrijd. Op een dramatisch veld werd met 1-2 verloren van Colchester United.

Foto afkomstig van Halifax Town

The Famous Arsenal Clock

Iedere keer als ik Arsenal zie spelen in het Emirates Stadium, mis ik Highbury. Een van de mooiste stadions die ooit in Engeland heeft gestaan. Het enige goede aan het nieuwe stadion, vind ik dat de beroemde ‘Arsenal Clock’ van de Clock End is meegegaan. Je ziet hem hangen als je naar het Emirates Stadium toeloopt, vanaf de Clock End Bridge. Het ophangen van de klok in het stadion was een idee van de legendarische manager (en innovator) Herbert Chapman. Destijds had bijna niemand een horloge en zo konden de fans zien hoe lang er nog gespeeld zou worden, iets waar scheidsrechters minder blij mee waren. De klok werd in 1928 opgehangen bij de North Stand en zou in 1935 verhuizen naar de overkant, de tribune die daardoor in plaats van College End voortaan Clock End zou gaan heten. In 2006 was het over voor Highbury en op 27 juli verhuisde de klok naar het nieuwe stadion.

Foto afkomstig van Flickr

St. Albans City’s Oak Tree

Een van de mooiste non-League grounds waar ik ben geweest, is Clarence Park van St. Albans City. Een stadion dat sinds een paar dagen op de gevarenlijst staat. Ik bezocht het stadion in maart 2007, nu ook alweer een eeuwigheid geleden. De eerste keer dat ik van Clarence Park hoorde, was in 1996. Het Nederlands elftal trainde daar tijdens het EK en er was toen een itempje over de befaamde eik die in het stadion stond. Die eik, die midden in de staantribune achter de goal stond, was ouder dan het stadion zelf. Destijds was er gewoon omheen gebouwd, omdat de eik beschermd was. De boom gaf het stadion een mooie uitstraling, maar het bestuur baalde er van. St. Albans mocht namelijk niet promoveren naar de Conference, omdat de boom een gevaar zou opleveren voor toeschouwers en spelers. Zo werden keepers van de tegenpartij vaak bekogeld met eikels die uit de boom vielen. In 1998 werd de boom ineens ‘ziek’ en een jaar later was Clarence Park vrij van bomen in het stadion. In 2006 promoveerde de club dan eindelijk naar de Conference. Het avontuur duurde maar een seizoen. Of dat nu het kappen van die boom waard is geweest?

Foto afkomstig van Kerry Miller

The Dangerlist

Als stadionliefhebber vind ik het altijd jammer als er oude grounds verdwijnen. In Engeland zijn ze er juist liefhebber van en dan vooral om er iets saais voor terug te zetten. Waar vroeger vooral in de hogere divisies werd verbouwd, zijn de laatste jaren de kleinere clubs aan de beurt. Er zijn veel plannen van clubs om de komende jaren te gaan verhuizen. Hieronder heb ik alles verzameld van clubs die deze plannen kenbaar hebben gemaakt. Als de vermoedelijke datum bekend is, heb ik die er achter gezet. Ik heb gekozen voor de clubs in tot en met de Conference North/South en de bijzondere stadionnetjes daaronder. Lees en huiver.

Bye Bye Baseball Ground

Ik heb een aantal geweldige stadions gemist, waaronder de schitterende Baseball Ground van Derby County. Gelukkig vond ik bovenstaand filmpje, zodat ik er alsnog van kan genieten en jullie hopelijk ook. Het laat alle hoeken en gaten zien van het stadion waar van 1890 tot en met 1898 in werd gehonkbald (vandaar de naam) en het thuis was van Derby County van 1895 tot en met 1997. Ooit kwamen er 41826 man naar de meest claustrofobische ground van Engeland. Het Derby County van Brian Clough speelde toen tegen Spurs. Onder Clough won Derby ook de titel in 1972, later gevolgd door een tweede in 1975. Clough was natuurlijk geniaal, maar de intimiderende Baseball Ground, waar het publiek écht met de neus op het veld zat, speelde ook een belangrijke rol in de successen. Helaas ging het stadion in 2003 plat en staan er nu 150 huizen op die plek en rest ons alleen nog de herinneren en dit mooie filmpje.

Pictorial Tribute to Somerton Park

Komende vrijdag gaan SJ en ik Newport County vincken. Die spelen sinds dit seizoen in het geweldige Rodney Parade, het rugbystadion van Newport. Gelukkig maar, want Spytty Park, waar Newport van 1994 tot en met 2012 in speelde, was een afschuwelijk sintelbaanstadion. Daarvoor speelde de club in een topstadion: Somerton Park. Van 1912 tot en met 1989 was dit het thuis van de club (daarna volgden er vijf jaren in Engeland). Het stadion werd ook voor speedway en hondenraces gebruikt. De speedwaybaan was zo klein, dat de motoren ook over de hoeken van het veld reden. Vandaar dat ze voor speedwayraces delen veld bij de cornervlaggen eruit haalden en er later weer terug stopten. In 1937 kwamen er 24.268 man naar Somerton Park, om de derby tegen Cardiff City in de Third Division te vincken, nog altijd een record.