Football League Show

Vorige week zondag was een mooie dag. Niet alleen promoveerde Willem II naar de eredivisie, ook werd bekend dat de BBC de komende drie jaar doorgaat met de Football League Show. Waar Match of the Day me steeds meer gaat tegenstaan, met die oeverloze analyses van mannetjes die daarvoor 40.000 pond per avond krijgen, is de FLS nog een voetbalprogramma zoals het bedoeld is. Lekker veel wedstrijden (meestal 36) laten zien en maar kort gelul. Zeker nu die mails eruit zijn geflikkerd (weg met die zogenaamde ‘interactie’) is het een heerlijk programma. Het mooiste is wanneer Steve “641 appearances and 195 goals” Claridge er zit, een echte liefhebber die op 46-jarige leeftijd nog steeds voetbalt. Ik had de laatste vijf afleveringen bewaard op DVD als aandenken, want het verhaal ging dat de BBC wegens bezuiningen zou stoppen met de FLS. Rondom Kerst waren er namelijk al enkele aflevering geschrapt vanwege budgetaire redenen. Maar gelukkig is er alsnog overeenstemming bereikt en kunnen we de komende drie seizoenen dit programma weer zien.

The Lisbon Lions en ik

Ik ben heel erg voor ‘support your local’, maar eigenlijk ben ik ook een Gloryhunterus Giganticus. Mijn favoriete buitenlandse club is namelijk Celtic. Aan de 43 kampioenschappen, 35 SFA Cups, 14 League Cups en verschillende kleinere prijzen, kunnen weinig clubs tippen. Veel ‘glory’ dus om te hunten. Maar de reden waarom ik voor Celtic ben zijn niet die titels. Het is nog erger, want ik ben voor Celtic door de winst in de Europa Cup I van 1967. De magische Lisbon Lions maakten zoveel indruk op me met hun shirts, dat ik de club nu alweer zo’n 24 jaar volg. Die winst op Internazionale is vandaag precies 45 jaar geleden en het heeft best wel wat invloed op mijn leven gehad.

AFC Nicknames: The Heathens

Die DT116 is allemaal politiek incorrecte plaatjes aan het plaatsen, hoor ik jullie al denken, maar vergeet niet dat AFC Nicknames uit 1933 komt. In die jaren kon dit nog, denk maar aan de mascotte van Aston Villa: Darkie. De donkere gekleurde medemens op dit plaatje moet een heiden voorstellen. De bijnaam van Birmingham City was namelijk ooit The Heathens. Negers werden destijds als heidenen gezien, vandaar dat werd gekozen voor deze afbeelding. De bijnaam heeft z’n oorsprong in de eerste naam van de club: Small Heath Alliance, vernoemd naar de wijk waar de club speelde. Met Aston Villa was er namelijk een afspraak dat geen van beide clubs de naam ‘Birmingham’ zou gebruiken. In 1905 brak Small Heath die afspraak door zichzelf voortaan Birmingham FC te gaan noemen (in 1944 kwam de ‘City’ er ook nog achter). Nadat Small Heath de naam had veranderd begon de bijnaam The Heathens steeds minder gebruikt te worden. Uiteindelijk werden de mannen uit Birmingham The Blues genoemd, niet echt origineel, maar men wist niets beters. De shirts van Birmingham City zijn namelijk blauw.

Sunshine on Leith

Er zijn veel mooie supportersliederen. Het klinkt afgezaagd, maar een goede YNWA op Anfield Road of Celtic Park bezorgt me nog altijd kippenvel. Een van de leukste dingen aan West Ham blijft het “I’m forever blowing bubbles”, ook al hebben ze die ooit gejat van Swansea, en “Delilah” van Stoke is natuurlijk ook een klassieker. Maar persoonlijk vind ik “Sunshine on Leith” van Hibernian de allermooiste. Ik kende het lied al via The Proclaimers, maar hoorde het voor het eerst in een voetbalstadion in 2007. Hibs won toen de Schotse League Cup en de helft van Hampden zong het. Dat was een kippenvelmomentje.

Foreign Fans: Sebas & Hibernian

Wegens prioriteit geven aan andere dingen en de tijd die in een “Foreign Fans” gaat zitten, hebben we die hier al even niet gezien op DT116. Maar nu de Edinburgh Final komende zaterdag op het programma staat, moest er gewoon een interview met een Nederlandse fan van een van deze twee clubs op de site. Heartsfans zijn er niet veel in Nederland, als ze überhaupt al bestaan, maar dankzij de connectie tussen FC Groningen en Hibs zijn er wel wat Nederlandse Hi-Bees te vinden. Een van hen is Sebas Rümke, een 27-jarige Groninger, die helemaal gek is van de club uit Leith.

Keep Cardiff City Blue

Het ‘Moderne Voetbal’  is niet echt populair de laatste tijd. Er wordt veel over genuild, terecht dan wel onterecht. Dat 16-jarige ultra’s tegen het moderne voetbal demonstreren is tenenkrommend. Juist ultra’s en hun geforceerde nepsfeer zijn in mijn ogen een van de uitwassen van het moderne voetbal. Overal, maar vooral in Duitsland, zingen ze dezelfde monotoon opgedreunde liedjes. Wel negentig minuten lang, maar of dat sfeer is? Staanplaatsen ben ik dan weer wel een voorstander van, evenals het afschaffen van de combi’s en machtwellustige stewards. Maar wat me het meeste soort aan het moderne voetbal is de fetisj voor het vullen van de zakken. Het ene idee om centen binnen te harken is nog perverser dan het andere. De eigenaar van Cardiff City had gisteren weer een ziek idee: de clubkleuren, het logo en de bijnaam veranderen omdat dat meer centjes oplevert in Azië. Keep Cardiff City Blue!

Thai Tims

Iedereen heeft de filmpjes van de Celticliedjes zingende Thaise kinderen wel eens gezien. Ze kwamen voorbij op sites als Footballculture en waren een hit op Youtube. De “Thai Tims” worden ze genoemd. De kinderen zijn nu in Schotland op uitnodiging van Celtic om vanavond Celtic v St. Johnstone bij te wonen en een optreden te geven in de Glasgow Royal Concert Hall. De komst van de kinderen is ook de reden waarom Celtic eind april met shirts speelde waarop de spelersnamen in het Thai waren geschreven. Maar hoe is die band tussen Celtic en die kinderen uit Thailand ontstaan?

Sjoerd Mossou

Sjoerd Mossou (33) is de rising star onder de Nederlandse sportjournalisten. Afgelopen januari won de AD-journalist de Hard Gras-prijs voor zijn columns. Een hele eer, want de prijs is normaal gesproken meestal een prooi voor de wat oudere scribenten. Mossou steekt in zijn columns zijn liefde voor NAC nooit onder stoelen of banken. Maar hij heeft nog een tweede liefde: Engels voetbal. Tijd om hem eens uit te horen over deze minnares.

De Woensdagfoto: Voetbaltrui Banstead Athletic

(klik voor vergroting)

Ode to Ceefax

Sinds vandaag is Ceefax verleden tijd en gek genoeg doet me dat wel wat. Ceefax was de teletekst van de BBC en was ooit mijn fetisj. Als ik thuiskwam van school ging meteen de tv aan. Niet om programma’s te kijken, maar om teletekst te kijken. Pagina 601 op Nederland 1, 500 op de BRT en 302 op BBC waren de eerste drie die ik keek. Internet bestond nog niet echt (ik heb het nu over begin jaren negentig) en er was geen snellere manier om informatie te krijgen. Vooral Engeland intrigeerde me. Er was weinig informatie te krijgen over de lagere divisies, want in het Brabants Dagblad drukten ze alleen de Premier League af. Ik zoog alles op wat ik zag. Met het verdwijnen van Ceefax verdwijnt er een icoon uit mijn jeugd.