Football Heroes’ Stamps

Net zoals voetbal is filatelie een typische mannenhobby. Sommige mensen combineren ze en sparen postzegels die een link met voetbal hebben. Die kunnen nu een vreugdedansje maken, want de Royal Mail geeft vandaag een setje van elf postzegels uit ter ere van de 150ste verjaardag van de FA. Ik blijf het apart vinden dat het niet alleen Engelsen zijn, maar ook voetballers uit de andere drie Britse landen die ieder hun eigen FA hebben. Toch vormen de Engelsen met zeven (John Barnes, Gordon Banks, Bobby Charlton, Jimmy Greaves, Kevin Keegan, Bobby Moore, Bryan Robson) de hoofdmoot. Het geheel wordt afgemaakt met twee Schotten (Denis Law en Dave Mackay), een Welshman (John Charles) en een Noord-Ier (George Best). Er is al volop discussie op internet over de keuze, want het is een erg aanvallend team. Ook is het opvallend dat de eerste Brit die Europees voetballer van heet Jaar werd (Stanley Matthews) ontbreekt. En wat te denken van Jimmy Johnstone, die er in mijn ogen zeker bij zou moeten zitten. Maar laten we niet gaan nuilen en genieten van dit initiatief. Hieronder alle postzegels die vanaf vandaag te koop zijn.

After That Final Day

Het is nu tien jaar geleden dat Swansea op de laatste speeldag in League Two bleef en Exeter moest afdalen naar De Kelder en daar lang bleef. Tien jaar is, zeker in het voetbal, een heel lange tijd. Zeker als je kijkt naar deze twee clubs. Ze staan er allebei veel beter voor dan destijds. Exeter alleen al omdat idioten als Uri Geller ver weg zijn. De clubs zijn nu allebei (Exeter helemaal en Swansea gedeeltelijk) in handen van de fans, hebben allebei meerdere promoties meegemaakt en hebben een feel-good factor die in 2003 ver weg was. Tijd om eens te kijken wat er allemaal is gebeurd sinds “That Final Day”.

Swansea City Fans Nederland

Waar Exeter met Roeland een fanatieke fan kreeg dankzij “That Final Day”, heeft Swansea zelfs een heuse fanclub in Nederland: Swansea City Fans Nederland. Ondanks dat hij pas een paar maanden oud is, is de passie van Nick van Ruiven (26) en Danny de Rooij (25)  voor The Swans begonnen toen ze “That Final day” zagen. Beide waren nog tieners, maar sinds de documentaire is Swansea hun favoriete club in het buitenland. Nu Swansea in de Premier League speelt, beginnen steeds meer mensen interesse te krijgen in de club. Positief voor hun fanclub. We gingen eens praten met de twee mannen achter Swansea City Fans Nederland.

Ten years ago: That Final Day

Het is vandaag precies tien jaar geleden dat “That Final Day”, de degradatiestrijd tussen Exeter City en Swansea City, plaatsvond. Namens de NOS togen Tom Egbers (Exeter) en Kees Jongkind (Swansea) af naar Engeland en Wales om de degradatiestrijd naar de Conference vast te leggen. Swansea stond één puntje voor en moest thuis op The Vetch tegen Hull City. Exeter had ook een thuiswedstrijd, tegen Southend. The Grecians moesten winnen en hopen dat Swansea dat niet deed. Op 3 mei 2003 won Swansea met 4-2, terwijl Exeter v Southend 1-0 werd. Het zou een langdurig verblijf voor Exeter in de Conference betekenen. Weken later zond de NOS de documentaire uit en tot op de dag van vandaag blijft het een van de beste stukjes televisie die ik ooit heb gezien. Pak een lekker biertje erbij en kijk hem hier nog maar eens rustig terug. Voor beide clubs is er in de afgelopen tien jaar veel veranderd. Tijd voor DT116 om eens terug te blikken de komende dagen.

City or Dragons, Red or Blue?

Afgelopen dagen was Cardiff weer in rep en roep. De club speelt sinds dit seizoen in een rood shirt in plaats van blauw en de ‘Bluebird’ heeft een klein plekje gekregen op het nieuwe logo, waar een kitscherige draak tegenwoordig de show steelt. Maar Vincent Tan, de Maleisische eigenaar van de club, gaat het nog niet ver genoeg. Hij deelde vorige week gratis rode sjaaltjes uit en overweegt om de clubnaam te veranderen. Cardiff City zou dan Cardiff Dragons (zo kitsch) worden. Er is al een groep fans bezig een nieuwe club op te richten en ik denk dat die groep steeds groter gaat worden. Uiteraard worden hun plekken ingenomen door mensen die Premier League-voetbal willen zien, maar wie gaat er nog naar Cardiff Dragons als de club degradeert? Rhys Hartley was jarenlang fan van de club en gaf ze aan het begin van dit seizoen het voordeel van de twijfel. Nu is het over voor hem. Seizoenkaart in de prullenbak en hem zien ze niet meer terug zolang mafkees Tan aan de macht is. Een verhaal van een fan die ineens zijn club kwijt is dankzij een poenerige Aziaat.

Intro Peterborough United v Norwich City

De derde ronde van de FA Cup is altijd de hoogmis van het Engelse voetbal. David in eigen huis tegen Goliath. Uitverkochte huizen. Cup shocks. Dat zijn de dingen die allemaal kunnen gebeuren in deze ronde. Niet vaak natuurlijk, maar dat maakt het juist extra bijzonder. Peterborough v Norwich was een potje dat wel eens aan alle drie de eisen kon voldoen. De kleinere club speelde thuis, het was een veredelde derby en het zou heel erg vol worden. Helaas vond de stunt niet plaats. Erger nog, Peterborough liet zich heel makkelijk afslachten. Zo makkelijk zelfs, dat SAF jr. na de wedstrijd zijn excuses aanbood aan de fans. Maar het was toch wel genieten. London Road is echt een van de laatste pareltjes in Engeland en zelfs leeg kun je daar uren rondkijken. Dat het vol zat, maakte het extra mooi. Ik heb daarom genoten van een mooie cupdag, waarvan het verslag hier is te lezen.

Intro Newport County v Wrexham

 

2013 begon goed, met een bezoekje aan Newport County v Wrexham. Een mooi Welsh onderonsje om de koppositie in de Conference en dat op Rodney Parade, in plaats van dat verschrikkelijke sintelbaanstadion dat ze tot deze zomer hadden. De wedstrijd werd helaas geen klassieker, maar vervelend was het allerminst. Dat waren wel overal die bordjes waar NAC op stond, maar je kunt niet alles hebben. We kwamen nog veel oude bekenden tegen en tijdens een avondwedstrijd op een terrace staan is toch wel een van de mooie dingen in het leven. Alles bij elkaar dus een goede vinck en misschien vinden we beide clubs volgend jaar wel terug in de Football League, het zou zomaar kunnen. Het verslag van deze pot vind je hier.

Newport County in Europe

Morgen vincken we Newport County. Een club met een roemrucht verleden. Ze hebben zelfs een keertje in Europa gespeeld, toen ze nog mee mochten doen aan de Welsh Cup (waar ook Engelse clubs uit de grensstreek aan meededen, zoals bijv. Shrewsbury, Hereford, Crewe en Chester). Newport County won de Welsh Cup slechts éénmaal: in 1980. En route to the final, versloegen ze Cardiff, Wrexham en Merthyr Tydfil. Tegenstander daarin was het Engelse Shrewsbury Town, dat in de halve finale Swansea versloeg. De finale ging over twee potten en Newport won ze allebei. Feest in Newport, want naast de Welsh Cup promoveerde Newport naar de Third Division (nu League One) en stond de club een avontuur in Europa te wachten.

Pictorial Tribute to Somerton Park

Komende vrijdag gaan SJ en ik Newport County vincken. Die spelen sinds dit seizoen in het geweldige Rodney Parade, het rugbystadion van Newport. Gelukkig maar, want Spytty Park, waar Newport van 1994 tot en met 2012 in speelde, was een afschuwelijk sintelbaanstadion. Daarvoor speelde de club in een topstadion: Somerton Park. Van 1912 tot en met 1989 was dit het thuis van de club (daarna volgden er vijf jaren in Engeland). Het stadion werd ook voor speedway en hondenraces gebruikt. De speedwaybaan was zo klein, dat de motoren ook over de hoeken van het veld reden. Vandaar dat ze voor speedwayraces delen veld bij de cornervlaggen eruit haalden en er later weer terug stopten. In 1937 kwamen er 24.268 man naar Somerton Park, om de derby tegen Cardiff City in de Third Division te vincken, nog altijd een record.

Video of the Week: Newport State of Mind

Komende vrijdag naar de Welshe derby tussen Newport en Wrexham en dat op het geweldige Rodney Parade. Newport State of Mind. Dat is ook de titel van een lied dat als parodie werd gezongen Empire State of Mind. Het is een mooi nummer, want Newport, best wel een pauperstadje, wordt daarin bezongen alsof het een wereldstad is. Ik heb het wel voor underdogsteden, dus ik mag dit graag horen. Het lied was in 2010 een grote hype en werd meer dan 2,5 miljoen keer bekeken op Youtube. De opbrengsten zouden naar een lokaal goed doel gaan, maar daar stak zakkenvuller Jay-Z een stokje voor. Hij wilde namelijk zijn zoveelste bontjas kopen van dat geld, waardoor de mental health charity Newport Mind kon fluiten naar de centen.