Keep Cardiff City Blue

Het ‘Moderne Voetbal’  is niet echt populair de laatste tijd. Er wordt veel over genuild, terecht dan wel onterecht. Dat 16-jarige ultra’s tegen het moderne voetbal demonstreren is tenenkrommend. Juist ultra’s en hun geforceerde nepsfeer zijn in mijn ogen een van de uitwassen van het moderne voetbal. Overal, maar vooral in Duitsland, zingen ze dezelfde monotoon opgedreunde liedjes. Wel negentig minuten lang, maar of dat sfeer is? Staanplaatsen ben ik dan weer wel een voorstander van, evenals het afschaffen van de combi’s en machtwellustige stewards. Maar wat me het meeste soort aan het moderne voetbal is de fetisj voor het vullen van de zakken. Het ene idee om centen binnen te harken is nog perverser dan het andere. De eigenaar van Cardiff City had gisteren weer een ziek idee: de clubkleuren, het logo en de bijnaam veranderen omdat dat meer centjes oplevert in Azië. Keep Cardiff City Blue!

Hughie Ferguson

Precies 85 jaar geleden gebeurde er iets unieks in de geschiedenis van de FA Cup. Voor het eerst, en tot op de dag van vandaag voor het laatst, won een niet-Engelse club die beker. Cardiff City was met 1-0 te sterk voor Arsenal en de bekerfinale van 1927 werd daarom bekend onder de naam “The Cup was let out of England”. Veroorzaker van dit Engelse leed was Hughie Ferguson, een Schot die de enige goal maakte die dag. Ferguson was een topspits en een van de weinige Britten die meer dan 350 officiële doelpunten maakte. Hij leefde voor doelpunten en toen hij die niet meer kon maken, sloeg hij de hand aan zichzelf. Amper drie jaar na zijn legendarische goal, vergaste hij zichzelf.

Turf Hotel

Een paar weken geleden kondigde ik aan een reeks artikelen te schrijven over de pubcultuur, die in de UK onlosmakelijk verbonden is het voetbal. Het drinken voor de wedstrijd begint, het vooruitblikken op wat er gaat gebeuren en, als het even meezit, lekker inzingen. In de pub gebeurt het allemaal. Soms heerst er in het drankhol een betere sfeer dan in het stadion zelf, waar stewards proberen zoveel mogelijk mensen een ellendige dag te bezorgen. In de pub ben je als supporter veel vrijer. Daarna zijn Britse kroegen erg typisch, met hun tapijt en lauwe bier. Maar genoeg geouwehoerd. De serie wil ik graag aftrappen in Wales, met een legendarische pub in Wrexham: Turf Hotel oftewel The Turf.

The Vetch Field

Vroeger, en nu heb ik het over heel lang geleden (de jaren 90), was het niet zo makkelijk om de lagere divisies in het Engelse voetbal te volgen. Internet was er alleen voor de nerds en de “Football League Show” bestond nog niet. Slechts soms kon je een glimp opvangen van een stadion. Zo was er een computerspel dat Elm Park van Reading als achtergrond had en stond er ooit een stuk in de VI over Roker Park. Pas met “That Final Day” kon ik twee stadions echt goed bekijken. St. James’ Park van Exeter was geweldig, maar The Vetch Field van Swansea blies me echt van mijn stoel. Wát een stadion. Ik was op slag verliefd en nam me voor dat ooit te bezoeken.

88-89-78-71-50-51-45-28-27-23

Nee, dit zijn niet de winnende lottogetallen. Dit zijn de posities waarop Swansea de laatste tien seizoenen eindigde in de Engelse voetbalpiramide en volgend jaar zal er weer een lager getal staan. Er zijn 92 clubs in die piramide en de laatste twee vliegen eruit richting de Conference. Vooral in 2003 was Swansea daar dichtbij, zoals we allemaal hebben kunnen zien in “That Final Day”. Swansea lukte het om degradatie te ontlopen en sindsdien gaat het crescendo met de club. Nadat ze vanmiddag voor de derde keer in zeven jaar promoveerden, zien we The Swans volgend jaar terug in de Premier League. Helemaal mooi is dat ze daarvoor geen rijke eigenaar nodig hebben gehad. Het lijkt niet alleen een sprookje, het ís een sprookje.

Newport County’s golden chain shirt

Sommige shirts zijn zo fout, dat ze goed worden. Zo struikelde ik tijdens mijn onderzoek naar de South Wales derby ineens over een geweldig shirt van Newport County. Alles wat fout kon zijn, was fout. Het shirt had namelijk een opdruk van gouden ketting als sponsor. Aan die gouden ketting hing dan het logo. De sponsor was het Newportse rapperscollectief Goldie Lookin Chain (GLC). Het shirt was alleen bedoeld voor de cupwedstrijden van de club in 2004 en is daardoor maar in twee duels gedragen. Ondanks dat heeft het shirt een cultstatus bereikt onder de fans van zowel de club als de rappers. De reden waarom GLC dit shirt sponsorde, was omdat bijna alle leden van de groep fan zijn van Newport County. Het shirt is ook bedoeld als een over the top grap, want GLC neemt zichzelf ook niet zo serieus. Het is eigenlijk een parodiegroep in de geest van Ali G. Ze gedragen zich als de grootste chavs van Newport en zingen daar dan ook over, maar allemaal met een knipoog. Vooral de grootspraak van Amerikaanse rappers wordt vaak op de hak genomen. Ik blijf hopen dat GLC nog een keer besluit om de club te sponsoren, want een shirt als bovenstaande (klikken voor vergroting) zou ik graag toevoegen aan mijn collectie obscure voetbalshirts.

De Woensdagfoto: George Best at The Vetch, 1970

The South Wales derby #7: The New Era

Sinds twee seizoenen staat de South Wales derby weer jaarlijks op het programma. Het zijn, met uitzondering van de laatste pot, vaak spectaculaire wedstrijden. Doordat beide clubs in nieuwe stadions spelen is het geweld rondom de wedstrijden helemaal verdwenen. Het is ook een van de weinige wedstrijden in de UK waarin de fans met een buscombi naar de uitwedstrijd moeten. Komende zondag staat de tweede ontmoeting tussen beide clubs op het programma. Een belangrijke, want niet alleen de eer van de club staat op het spel, maar ook zijn er belangrijke punten te verdelen in strijd om promotie naar de Premier League. Wie had dat vijftien jaar geleden gedacht. Vandaag het laatste deel over deze derby.

The South Wales derby #6: Hooligans

Ik heb weinig met hooligans. Ik snap ook niet dat er mensen zijn die met bewondering naar die figuren kijken, want het is duidelijk dat ik de gekste ben. Zij zijn een van de belangrijkste oorzaken waardoor er in de UK amper meer terraces zijn. Dus bedankt, mannetjes. Toch kan ik ze niet helemaal negeren. Vooral niet als het over de South Wales derby gaat, want in de jaren 80 en 90 hebben de firms van beide clubs een grote stempel gedrukt op de ontmoetingen tussen beide clubs. De gevolgen daarvan zijn vandaag de dag nog altijd te merken tijdens wedstrijden tussen beide clubs. Het is de reden waarom je tijdens derby’s fans van Swansea met zwembandjes lopen en waardoor er een paar jaar geen uitfans welkom waren bij de wedstrijden tussen beide clubs.

The South Wales derby #5: The Early Years

De eerste jaren was er totaal geen rivaliteit tussen beide clubs. Men vond het juist leuk als een Welshe club het goed deed tegen de Engelsen. Daar kwam pas na WO II verandering in. Vanaf toen begin de aversie tussen beide clubs zich goed te ontwikkelen. In de competitie en de Welsh Cup bestreden beide clubs elkaar met passie. Gek genoeg viel het na 1965 weer een beetje stil. Vijftien jaren zonder competitiederby zorgde ervoor dat ze bij Cardiff City een andere rivaal kregen. Maar als de clubs elkaar dan een keer tegenkwamen in de Welsh Cup, was het meteen bal.