Precies tien jaar geleden speelde AFC Wimbledon haar eerste wedstrijd ooit. Tegen Sutton United werd met 4-0 verloren, maar daar maalde niemand om. De fans van het oude Wimbledon hadden weer een club om te volgen, want hun eigen club was afgepakt en zou 100 kilometer noordelijker in Milton Keynes gaan voetballen. Pete Winkelman vond het namelijk makkelijker om een licentie te kopen, dan de lokale club Milton Keynes City op te bouwen en te laten promoveren naar de Football League. Dat duurde hem te lang en was niet mogelijk. Het nieuwe Wimbledon kreeg veel tegenwerking. Een commisie van de FA adviseerde negatief, toen fans van het oude Wimbledon aangeven een nieuwe club te willen starten. Volgens de fossielen was het oprichten van een nieuw Wimbledon ‘Not in the wider interests of football’. Hoe fout konden ze het hebben.
Ondanks het negatieve advies van de FA, gingen de fans van Wimbledon toch door en werd AFC Wimbledon opgericht. Na tientallen spelers op proef, was er eindelijk een team. Op 10 juli 2002 was het dan zover, AFC Wimbledon kon eindelijk voor het eerst voetballen. Met 4-0 werd er verloren, ondanks dat ze spelers hadden met mooie namen als Mehmet Mehmet, Austin Martin en Carlo Castronovo. Vanaf het begin af aan werd succes na succes behaald door The Wombles. Vorig jaar promoveerde de club weer naar de Football League en zonder enige problemen handhaafde de ploeg zich. Het succesverhaal van AFC Wimbledon maakt ook duidelijk dat het helemaal niet onmogelijk was voor Milton Keynes City om op een natuurlijk manier te promoveren naar de League. Winkelman had daar het geduld niet voor en nu heeft hij een club waar nog altijd een luchtje aan hangt. Overigens is niet alleen het oude Wimbledon slachtoffer geworden van Winkelman, ook MK City ging failliet doordat er ineens een profclub binnen de stadsgrenzen kwam. Maar ja, schijnbaar was toestemming voor de verhuizing van Wimbledon naar Milton Keyes wel in ‘the wider interests of football’.
Leuk stukje, volgens mij is er weinig belangstelling voor als je je realiseert dat het voor de 2e keer is dat (AFC) Wimbledon dit huzarenstukje heeft herhaald. Maar ja, het oude Wimbledon werd door iedereen gehaat, dus waar malen we om….
Austin Martin, briljante naam voor een speler. Was ie een beetje snel?
Ik hoop, en verwacht, dat het een fat bastard was. Jammer dat ze nu niet meer van voetballers hebben met dat soort namen.
Bij Chelsea hebben ze ooit een Nigeriaan op proef (!) gehad die Adigiun Salami heette. Was een pittig ventje.
Dat Wimbledon komt met stukjes als deze steeds hoger op mn lijstje te staan!
Ik kan je uit ‘eigen doos’ nog veel meer vertellen, ik ben er 8 keer geweest!
Ze speelde in een stadionnetje (Plough Lane) wat echt niet kon, amateurs hadden betere grounds. Kijk maar eens op Internet naar filmpjes en foto’s van Plough Lane, maar wees voorzichtig, ene De Jong heeft meer tijd dan jij en ik….!
Haha, ga ik ff doen! Heb ik niet ergens gelezen dat je Wombledon en Leeds fan bent?
Klopt. Celtic, Feijenoord, Leeds United en Wimbledon fan
Het oude Wimbledon wilde al langer verhuizen weg uit Londen. Zelfs Dublin werd genoemd, helemaal krankzinnig. Uiteindelijk was die club op sterven na dood. Nu hebben ze in Milton Keynes een gezonde club met groeimarge en hebben ze in Wimbledon ook weer een club die gezond is en goed draait. Uiteindelijk zou je dus kunnen zeggen dat alles voor iedereen is goedgekomen en dat die eeuwige MK-AFC vete misschien eens voor eens en altijd begraven mag worden. Het verleden moet je op een bepaald moment kunnen loslaten eerder dan met wrok te blijven rondlopen, daar wordt geen mens gezonder van. Uiteindelijk gaan beide clubs nu hun eigen gang en AFC Wimbledon is veel levensvatbaarder dan het oude Wimbledon FC voor de overname was. Persoonlijk vind ik MK Dons sympathieker dan AFCW maar ik heb zeker niets tegen AFC Wimbledon, het is knap hoe snel men de ladder beklommen heeft naar de Football League. Ik hou niet zo van het principe “fan owned” maar uiteindelijk hebben de fans hun speeltje, de mensen in Milton Keynes zijn ook tevreden… Dus misschien tijd om die hele hetze eens te begraven en niet meer op te graven.