World Cup #3: Pickles

Hoe minder er over de huidige prestaties van Engeland wordt geschreven, hoe beter. Het is werkelijk niet om aan te zien en dat terwijl de media al stiekem dacht aan de wereldtitel. De kwalificatie ging goed en met Capello leek er eindelijk een coach die de ego’s in dienst van het elftal liet spelen. Maar dat is nu allemaal weg. Die gedroomde tweede wereldtitel lijkt ver weg, zodat de Engelsen weer terug gaan denken aan 1966. Het jaar dat Engeland haar enige wereldtitel won. Een toernooi ook dat erg mythisch is geworden in het land zelf. Een van de verhalen rondom die wereldtitel is het verhaal van Pickles.

Pickles was geen rechtsbuiten van dat elftal. Zelfs geen begeleider of foute bobo. Pickles was een hond van vier in 1966. Het was een echte vuilnisbakkenras en een vrij druk beestje. Ene John Corbett had hem als puppie gekregen, maar doordat Pickles zo druk was en op de meubels kauwde gaf hij hem snel cadeau aan zijn broer David. Die vond het een leuk hondje en liet hem regelmatig uit, want Pickles was één brok energie en kon zo wat rustiger worden. Pickles snuffelde overal aan en vond regelmatig rotzooi. Dan weer een oude schoen en de andere keer een vieze vuilniszak. Wat dat betreft voldeed de hond perfect aan zijn ras.

De Engelsen wilden, nadat het duidelijk was dat ze het WK in 1966 zouden organiseren, zeker geen modderfiguur slaan. Het hele land werd warm gemaakt voor het toernooi en er werd besloten om in de Westminster Abbey een tentoonstelling te houden ter ere van het WK. Pronkstuk van die tentoonstelling was de Jules Rimet trofee die – streng bewaakt – te zien was voor het publiek. Ondanks alle bewaking lukte het iemand toch om de beker te stelen. Dat was op 20 maart 1966 en het toernooi was dus al over een paar maanden. Totale paniek maakte zich meester van de organisatie.

Doordat deze kitscherige Coupe Jules Rimet was gejat, was het land in paniek.

Al snel kreeg Joe Mears – de voorzitter van de FA (en Chelsea) – een bericht van een figuur die zichzelf ‘Jackson’ noemde die beweerde de beker in het bezit te hebben. Hij wilde £15,000 pond hebben in ruil voor de beker. Voor die tijd een enorm bedrag. ‘Jackson’ wilde op een vrijdag het geld hebben, waarna de FA de beker de volgende dag zou terugkrijgen. Als de FA niet aan deze eis zou voldoen dreigde ‘Jackson’ de beker om te smelten. Bij de FA hadden ze al een alternatief voor als dat daadwerkelijk zou gebeuren en werd er aan een goudsmid gevraagd om een nieuwe beker te maken, voor het geval ze de Jules Rimet trofee niet terug zouden krijgen.

Het plan van de politie was om ‘Jackson’ het geld te geven en hem daarna meteen te arresteren. Dat plan viel al snel in duigen, want op het moment dat ‘Jackson’ toevallig het arrestatiebusje zag, poetste hij de plaat. Al is de boef nog zo snel, de wouten achterhalen hem wel. Zo ook nu. ‘Jackson’ werd gearresteerd en zijn echte naam bleek Edward Bletchey te zijn. Hij gaf toe ‘Jackson’ te zijn, maar slechts te handelen al tussenpersoon voor iemand die hij alleen kenden als ‘The Pole’. Of deze persoon echt heeft bestaan is tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar de beker was nog steeds niet terug.

De boef die de beker had gestolen.

Terwijl het vanuit ‘The Pole’ ijzig stil bleef, liet David Corbett Pickles uit in Norwood. Dat ligt in het zuiden van Londen, zeg maar het Crystal Palace-gebied. Pickles was weer een erg druk en rende richting een heg en ging daar flink staan blaffen. Corbett zag een pakje liggen, dat was ingepakt met krantenpapier. Nieuwsgierig wat erin zat, maakte hij het open. Eerst zag hij een gouden vrouw met een soort bord boven haar hoofd en daarna de ingegraveerde namen van landen als Brazilië, Uruguay en Duitsland. Hij wist genoeg, dit was geen lelijk kitsch beeld. Hij nam het pakje mee en rende terug naar binnen.

Na het binnen nog beter te hebben bekeken, bleek het inderdaad de Jules Rimet trofee te zijn. Hij ging meteen naar het politiebureau en werd daar meteen als verdachte gezien. Corbett, nog op zijn slippers, werd tot half drie ‘s ochtends ondervraagd, waarna de politie doorhad dat hij de eerlijke vinder was van het kleinood. Hij kreeg uiteindelijk zijn £3.000 beloning en kocht daarmee een huis waar hij tot aan de dag van vandaag woont. Daarnaast was Pickles maandenlang een hype en dat bleef de hond ook na het WK. Mede doordat Engeland de beker won natuurlijk. De hond kreeg zelfs een eigen manager, speelde in een C-film (The Spy with the Cold Nose), was gast in vele tv-shows en kreeg gratis hondenvoer voor de rest van zijn leven.

Pickles was een paar maanden groot nieuws in Engeland.

Tijdens het WK zelf werd Pickles nog eens extra beloond. Nadat Engeland met 4-2 won van Duitsland werd de held uitgenodigd voor het banket. Daar mochten zelfs de spelersvrouwen niet komen. Die moesten een verdieping lager gaan eten, waar ook Corbett plaats mocht nemen. Corbett vertelde later met plezier dat de vrouwen allemaal zaten te klagen tegen hem, dat zij niet naar boven mochten en zijn hond wel. Pickles zelf had het goed naar zijn zin en ging van speler naar speler en mocht aan het eind van de avond alle schalen schoonlikken.

Met de hoofdrolspelers van deze saga liep het overigens slecht af. Joe Mears kreeg een longontsteking en stierf in 1966. Bletchey overleed in 1969 na twee jaar in de gevangenis te hebben gezeten. Hij bleef volhouden dat ‘The Pole’ achter de diefstal zat en hij slechts een tussenpersoon was. Pickles zelf ging in 1967 dood. Hij werd door de zesjarige zoon van Corbett uitgelaten aan de riem, maar op het moment dat de hond een kat zag was hij weg. Het jonge kind kon hem niet vasthouden en Pickles was weg. Een uur later vond Corbett de hond, die achter een tak was blijven haken en zichzelf verhangen had. Pickles was dood, maar zou voor altijd deel blijven uitmaken van de Engelse voetbalfolklore.

Zonder Pickles was dit niet mogelijk geweest.

About these ads